headphones and a book

Doe iets nuttig in de auto: lees een boek

De al bij al weinige tijd die ik in een auto doorbreng, ervaar ik meestal niet als de meest nuttige. Omdat ik vaak een kot in de ochtend of lang na de avondspits rijd, komt het er op neer veilig naar en van de autostrade te rijden en verder doet de adaptieve cruisecontrol het meeste werk.

Je luistert wat naar het nieuws wat je eigenlijk al weet. Je denkt wat. Met wat geluk is er een goed nummer en kan je even op je stuur drummen. Je kijkt wat om je heen en dan ben je op je bestemming en denk je dat je onderweg ergens mogelijks een idee hebt gehad dat je helaas bent vergeten.

Om die tijd wat nuttig in te vullen ben ik sedert enige tijd begonnen met boeken lezen achter het stuur. Het klinkt gevaarlijker dan het is.

Ooit was ik er al eens mee begonnen, met audioboeken. Toen las ik ze in de trein van en naar Brussel maar ik maakte de fout dat ik daarbij ook nog wat op mijn iPad wilde gaan tokkelen zodat ik schrijffouten maakte in mijn mails en de lijn van mijn boek vaker dan ik wilde kwijt raakte.

Een auto heeft dat soort afleidingen niet. Of je moest die tweedevaksrijders die je ‘s morgens in de vroegte al tegenkomt meetellen.

Zo heb ik de voorbije maanden elke maand ongeveer een boek gelezen. Mijn abonnement bestaat toevallig uit één boek per maand, dus dat valt even mee zeg. Zo heb ik de hagiografie van Walter Isaacson over Steve Jobs met veel plezier gelezen en ook Thinking Fast and Slow van Daniel Kahneman.

Het is duidelijk dat niet elk boek zich even goed leent tot het consumeren via audio. Zo zijn de vele verwijzingen naar grafieken in Pikkety’s Kapitaal in de 21ste eeuw een echte domper op de luisterleesvreugde. Of ik ben gewoon te dom voor dat boek want ik heb me op de e-bookversie ook al stukgebeten.

Je kan Audible, zo heet de dienst waarmee ik boeken luister, trouwens gratis proberen met twee boeken erbij. De boeken zijn meestal in het Engels, als je een mondje Spaans of Frans spreekt, heb je hier of daar wat opties. Wegens al lang gewoon via de Amazon Kindle, luisterlees ik louter Engels. Dat is voor sommige mensen misschien een drempel…

tumblr_o1xw3c41FS1ropreyo1_1280

The Shock of the New

There are views that using a motor is a more heinous form of cheating. There’s a cultural aspect where we’ve been conditioned to pharmaceuticals and blood doping. As thinkers from Herodotus to Hume might suggest, inductive reasoning leads us to see each EPO bust as just another case, a continuum rather than an individual act of cheating (…) Now we’ve found a motor at a cyclo-cross race it’s shocking because it’s new but perhaps our reaction would be different if ten more people are caught?

Gelezen bij inrng

Self-help is fantasy fiction for the earthbound.

Like a good time-travel story, self-help books challenge the necessity of present circumstance. But while the alternate reality in sci-fi is typically the future, planet, or world, the only counterfactual in self-help is one’s self. Readers of How to Win Friends and Influence People leave their cubicles behind to become crusaders of the corporate ladder; they trade in their awkward temperaments for social charisma and aplomb. Instead of quantum leaps across

Geschreven door Beth Blum, gelezen bij aeon.co

Topolsky-End-of-Twitter-1200x630-1454087534

The End of Twitter

(…)getting noisy isn’t the only problem Twitter has today, though it seems to be one of the more pronounced symptoms of a company that has lost its direction, or, more worryingly (and perhaps more accurately), never had much direction to begin with.

Geschreven door Joshua Topolsky, gelezen bij The New Yorker

De Polar M400: meer dan een fitness tracker

Er was eens een jawbone. Die ging stuk. Dus kreeg ik van bol.com mijn centen terug en mocht ik iets nieuw kiezen. Heel even heb ik gekeken naar de nieuwe jawbones maar pardon my french: het zijn lelijke dingen geworden. Dat je een beetje meer lifestyle dan geek wil worden, ik begrijp het allemaal wel. Edoch: niet mijn ding. 

polar m400

Ik koos voor een andere weg. Mijn ogen vielen op een Polar M400 met Heart Rate Monitor band. In de witte versie. Sedertdien heb ik dus weer een horloge aan die ineens ook nog eens vanalles meet van de dingen die ik doe en laat en ik sport niet meer met mijn Wahoo Tickr maar met een Polar band.

Als ik vergelijk met de Jawbone (en dat doe ik dus bij deze) is het grote verschil dat de focus van de Polar toch wat meer op het sporten gericht is. Wat gezien het merk misschien niet onlogisch is. Voor iemand die een wearable keuze moet maken wel van belang kan zijn. Voor huis-tuin-en-keuken toepassingen en voor slaap en dieet en die shizzle, is die jawbone toch wel echt beter.

Als je wat serieuzer aan het sporten slaat, is de Polar M400 wel een mooi instapmodel dat ook meer meet dan zomaar je hartslag. Het meet je slaap maar geeft dat niet zo heel goed weer, ook niet in de bijgeleverde software. Het registreert je bewegingen maar als je denkt: wat ik nodig heb is een stappenteller om me te stimuleren om 10000 stappen te zetten: dit is niet waar je voor wlil gaan.

Dat klinkt misschien allemaal negatief maar ik wil geen verkeerde verwachtingen stellen. Op heel veel vlakken is het ook een superieur product aan de jawbone. De build quality voelt op zoveel vlakken zoveel beter aan.

Het is ook een beter toestel. Het meet ongeveer dezelfde dingen en doet dat (op gevoel) vrij accuraat. Daarboven doet het dus hartslag. Niet met gissen via zo’n armband maar met een echte band om je borstkas heen. Via GPS ook je afstand en je snelheid en je parcours en heel de zooi. De one more thing? Als je dat wil doet het ook van smartwatch. Je kan notificaties krijgen op dat ding. SMS’en en Tweets enzo op je scherm. Beetje Pebble-achtig allemaal. Voor € 155 heb je meer dan een lifestyle wearable die ook dienst doet als horloge.

Op het horloge lees je af hoe je aan het sporten bent (inclussief snelheid en tijd per kilometer bij het lopen). Het toestel kan je ‘fitness’ meten. Drie minuten stil liggen en dan zou je moeten weten wat je hart zoal vermag. Niet dat ik er helemaal vertrouwen in heb dat het allemaal klopt maar niet gemeten is altijd mis.  In praktisch gebruik gaat ie bij mij zo’n week op één batterijlading. Dat is met een keer of twee-drie-vier ‘sporten’ per week. Ongeveer tien keer op een dag kijken hoeveel procent van mijn aanbevolen dagelijkse hoeveelheid beweging al heb gehad. 

Helemaal goed dus als je aan het sporten wil slaan en toch geen € 350 wil betalen voor een wat ik dan zou noemen échte hartslagmeter met alle toeters en bellen die daar dan bij horen. Het is trouwens een vrij unisex ding begrijp ik ook, want Madam Vélo en/of haar betere wederhelft hebben er ook één als ik me niet vergis.

De terreur van de angst

‘We leven in een angst­cul­tuur’, be­aamt Denys. ‘We leven in de vei­lig­ste maat­schap­pij ooit, maar heb­ben de licht me­ga­lo­ma­ne over­tui­ging dat om elke hoek ge­vaar loert. De jong­ste zes, zeven jaar zie ik ons echt af­glij­den. (…) We zien alles door de bril van het ge­vaar. Neem die pa­pie­ren lam­pi­on­nen met een kaars erin. We sla­gen er bijna niet meer in die als een ob­ject van ge­zel­lig­heid te zien. We zien voor­al de mo­ge­lij­ke ramp. Als we een kind over een sloot zien sprin­gen, is onze eer­ste re­flex: is dat niet veel te ge­vaar­lijk?’

Dit citaat komt uit een interessant beschouwend artikel over angst naar aanleiding van de terreuraanslagen van Parijs. Hoe de angst eigenlijk veel breder gezaaid is dan we eigenlijk zelf willen toegeven. Over de schuld bij de media leggen en over het negeren van de eigenlijke gevaren. Gelezen bij De Tijd

molenbeek atmoshpere

Belgium is moving in the opposite direction

In virtually every other European country, the fight against terrorism involves greater centralization of power, people and money. (…) But Belgium, in thrall to its linguistic politics, is moving in the opposite direction. Almost every general election and subsequent negotiation of a coalition federal government brings another round of devolving powers to its regions, ranging now to the most banal of subjects — such as, to cite a recent example, the recognition of foreigners’ professional qualifications.

Geschreven door Alex Nabaum. Gelezen bij Politico