Waarom de gelekte facebookprofielen geen probleem zijn

Via piratebay kan u dezer dagen de gegevens van 100 miljoen facebookgebruikers downloaden. Dat is 20% van het totale aantal actieve gebruikers. Privacyridders te paard! Alle hens aan dek! Schande! Te wapen!

Het is de zoveelste zogenaamde clash tussen facebook en privacy. Zogenaamde clash, inderdaad. Ik probeer het u uit te leggen aan de hand van een analogie. Niet dat ik denk dat u het niet snapt maar voor alle zekerheid…

Stel dat facebook een telefoongids was. Zo’n witte met allemaal namen en cijfertjes naast. Als je met een telefoontoestel het cijfer naast de naam intikt, kan je spreken met de man of vrouw in kwestie. Als je geluk hebt.

Nu zijn er drie mogelijkheden: een willekeurige persoon heeft

  • geen telefoonnummer
  • een telefoonnummer maar enkel geselecteerde personen mogen dat nummer kennen
  • een telefoonnummer en iedereen mag dat kennen

Nu is er een organisatie die alle telefoonboeken ter wereld op een hoop gooit en een wereldwijde database van telefoonnummers maakt. Formaten worden bijgeknipt en alles wordt in een handzame lijst geduwd.

Het resultaat is een prachtig doorzoekbaar boek van ettelijke tientallen meters dik. 100 miljoen mensen met hun telefoonnummer dat sowieso bekend was maar dan nu in één dik boek.

Is dat een handig boek? Neen. Het is in digitale versie 2,8 gigabyte groot. Een kat vindt er, om het zo maar eens te zeggen, haar jongen niet meer in terug.

Dat zal allemaal wel tegen enkele regels van facebook zijn en die lijst zal wel duizenden keren gedownload worden. En dan? Facebook heeft een zoekfunctie. Als je echt iets wil weten over iemand, dan is daar de zoekbalk. Handiger en up-to-date bovendien.

De laatste maanden is facebook een aantal keer in het nieuws geweest met privacy-issues. Er is een mediawet die zegt dat een verhaal een looptijd nodig heeft om nieuws te kunnen zijn. Een raamwerk. Dat is nu al een tijdje gecreëerd. Mensen die nu nog niet weten dat hun gegevens op facebook publiek staan als ze niet anders kiezen moeten de krant lezen in plaats van statusupdates. Ineens stoppen met farmville mag ook.

De voorbije maand is de over-pagina van dit blog een honderdtal keer bekeken, de homepagina een veelvoud daarvan. Op beide staat mijn telefoonnummer (zoeken, zoeken, zoeken). Tenzij iemand mijn nummer was kwijtgeraakt en het hier heeft teruggevonden, heeft niemand mij op basis van die informatie gebeld. Dat zal ook met de facebooklijsten niet gebeuren.

Een freemiummodel voor een kwaliteitspers

Wij zijn verwend. Meer dan een muisklik en drie seconden concentratie kost nieuws niet meer. Wij klagen wanneer we ook nog een advertentie moeten wegklikken. Of als er een banner in de weg staat. Wij vinden de prijs van de krant te hoog.

De kranten schieten alle kanten op. Niet helemaal wetend van welk hout pijlen te maken. The Guardian en The Times met respectievelijk een extreem open en gesloten model als opmerkelijkste voorbeelden.

De krant verlaat binnenkort de dodebomenindustrie en zet haar rijke geschiedenis digitaal verder. Daar gaan we niet meer over discussiëren, wel? Dat alles verandert het medium totaal, zo wordt gezegd. Mijn studenten communicatieanalyse zouden hier spontaan opspringen en roepen dat niet het medium maar wel het kanaal verandert, maar dat is een ander verhaal.

Dat doet niets af van het feit dat er veranderingen op stapel staan. Mediaorganisaties veranderen in sneltempo. De content evolueert. Layout wordt design. Niets nieuws onder de zon. Ware het niet dat de online krant en de offline krant synoniemen worden. Dat is wat anders.

Snel nieuws wordt de norm. Live is beter. Hoe langer hoe meer de redactie buitenspel. Tijd geeft misschien raad maar geen pageviews. Analyse verdwijnt achter de waan die gemeenzaam de dag wordt genoemd. Sommigen zien het einde van de hoofdredacteur in zicht. Geen beslissingen meer. Alles is nieuws.

Kranten worden het afdrukmedium voor persberichten en persagentschap, zo wordt geschreeuwd. We lachen met woestijnvisgate en wanen kranten dood. Zo’n vaart loopt het niet. Niet helemaal.

In de zuivere online berichtgeving komt dat persberichtverschrijven een stuk vaker voor. Minder belangrijk nieuws.  Celebnieuws of technologie, een vreemd bericht uit Amerika of verweggistan. Makkelijke pageviews. Een krant heeft een dag tijd gehad om te rijpen. Dat scheelt aan de hoekjes.

Wat als het gedrukte medium en het online medium eerder zeker dan langzaam naar elkaar migreren? Lezen we straks op onze i- en e-readers alleen nog nieuws, rechtstreeks geporteerd van persbericht en telex? De opinie van de redacteur-specialist toe. Of mag het nieuws meer zijn? Is er plaats voor achtergrond en inzichten?

Dat geloof ik wel. Dat gaat zo: nieuws is gratis. Ad supported maar wel gratis te lezen. Die contextuele advertentiesystemen verfijnen zichzelf wel. Als de huidige kranten het niet blijven doen, zullen ze onder de voet worden gelopen door snel opererende nieuwssites.

Desnoods gaan merken (en dan bedoel ik merken in de brede zin van het woord) ons zelf het nieuws bezorgen. Iets wat een bedrijf als google bijvoorbeeld al lang door heeft. Ook de Tour de France communiceerde de wedstrijd rechtstreeks via de eigen website. Geïnteresseerd in ons nieuws? Lees de RSS-feed, surf naar de website, download de app. Whatever.

Het krantenabonnement van morgen biedt je meer dan het herwerkte persbericht. Het verhaal achter het nieuws. Wil je inzichten van redacteurs? Het oog van de specialist? Dan betaal je per journalist-personality, per onderwerp, per artikel of per krantenmerk. Dat laatste zal niet gek veel verschillen van de situatie vandaag.

Net daarom geloof ik meer en meer dat kwaliteit de overhand zal halen. Kwaliteit zoals in een doorgedreven analyse, niet de hogere astrologie die vandaag wel eens wordt bedreven. Alles gratis, alles klikbaar, pageviews voor geld is geen houdbare situatie. Alles achter slot en grendel werkt evenmin, zeker in België niet. The Times overleeft misschien op 46154 lezers op een markt van ettelijke tientallen miljoenen, qua schaalgrootte is dat voor ons land niet houdbaar.

Mensen en content zijn de sterkte van kranten. Kranten moeten hun merk in de gaten gaan houden. Argumenten als “ja maar, dit gaat niet over de krant, dit is online”, gaan niet langer op. Vandaag niet meer. Morgen al helemaal niet.

De aangekondigde revolutie is niet meer dan een verschuiving van inkt naar bytes. Van tekst met foto’s naar tekst met video, geluid, augmented reality waarschijnlijk. Ooit. 2010 wordt een dikke voetnoot in de geschiedenis van kranten.

Het is een evolutie die weliswaar bedreigend lijkt (vooral uit commercieel oogpunt) maar die, zoals het managementcliché luidt, ook opportuniteiten met zich meebrengt.

Experiment

De zijbalk is nu 300 breed. Voor een experimentje. Ik kom nog wel eens op andere blogs en daar zie ik vaak google ads staan. Meestal is dat niet heel erg mooi om maar eens een understatement uit de kast te halen. Contextueel zijn ze ook niet altijd.

Ik had echter zin om ze ook eens te testen. De beeldvariant had ik graag gehad maar die geven meestal bedenkelijke links. Bij installatie gisteren bleken in de tekstvariant nogal wat boeken in de rechter zijbalk te komen. Misschien dat dat meer te maken heeft met mijn profiel dan dat van mijn website maar enfin.

Kijkje genomen bij Amazon en daar meteen goedkeuring gekregen en dat eens op mijn website gezet. Eens kijken wat dat geeft.

update: eigenlijk vind ik het niet leuk, het gaat terug weg, ik neem een flattr-account, later meer daarover

Zwemmen

De laatste keer dat ik ging zwemmen moet 4 jaar geleden zijn geweest. Het was tevens de eerste keer dat ik in Antwerpen ging zwemmen. Het 50 meterbad van Wezenberg zou mijn honger naar sport op efficiënte wijze verzadigen. 50 meter is ver als je je een tijdlang tot een ligbad hebt beperkt.

Er was een tijd waarin ik geen verkeerde zwemmer was. Goeie conditie, redelijke techniek, zeer veel inzet. Dat ik in de lagere school nooit het hoogste diploma (dat van 1600 meter zwemmen) behaalde, lag meer aan het feit dat het zwembad van Kortemark de ongelofelijke lengte van 16,73 meter had en we dus 100 keer dienden te keren wat een ongelofelijk tijdsverlies oplevert.

Daarenboven werden onze zwemuren zo werden geprogrammeerd dat ze net in de middagpauze van de nabijgelegen middelbare school vielen zodat wij met hongerklop en een gebrek aan tijd nooit ofte nimmer aan de noodzakelijke afstand konden geraken zonder doping. Iets wat de lerares LO, gezien haar zero tolerance beleid op zelfs maar spreken tijdens de les, zeker zou hebben verboden.

Van daaraf is het alleen maar bergaf gegaan. Zwemmen was op onze middelbare school geen prioriteit, wij zouden voetballers worden, zoveel was duidelijk. Daarna was er een leegte. Dat ene uur ergens in 2006 niet te na gesproken dus.

Tot gisteren. Gisteren ging ik zwemmen. Afzien in erfgoed. Niet dat ik daar zonder bril ook maar iets van kan zien. Maar toch. Mijn techniek is niet meer wat ie ooit is geweest. Mijn vrije slag heeft expressionistische trekjes. Mijn schoolslag zou mij voorzeker een buis opleveren maar vooruitkomen doe ik nog wel. Opnieuw mens sana in corpore sano worden is het doel.

De foto van Ferdinand Leys is in cc vrijgegeven door http://www.erf-goed.be/

Schrijven

Sommige mensen geven eerlijk toe dat ze deze pagina’s frequenteren en zeggen mij dat ze dat vaak tot genoegen doen. Ik vind dat sympathiek en ik besef tegelijk dat er veel betere schrijvers zijn. Neem nu San F of Tim F. Maar zij schrijven écht, dus dat telt eigenlijk niet mee. Dirk en Michel dan weer wel.

Ik ben een tussencategorie, beroepsschrijver noch schrijfleek. Mensen vragen me wel eens hoe ik dat doe, zo bloggen en alles. Op een paar blogs tegelijk en dan nog voor mijn werk en nieuwsbrieven en woorden en woorden en woorden. En hoe ik daar ooit tijd voor heb. En hoe ik de dingen bedenk die ik bedenk.

Heel eenvoudig eigenlijk: schrijf altijd alles. In meer dan 140 karakters graag. Wandel de trap af en beschrijf het. Voor jezelf. De spreekwoordelijke losliggende stoeptegel. Wandel door het park en probeer je niet de beelden maar de woorden te herinneren.

Kijk eens anders naar de dingen die je ziet. Durf denken. De dingen die jij ziet zijn anders dan de dingen die ik zie. Ook al kijken we ogenschijnlijk naar hetzelfde. Doe twee keer dezelfde wandeling en je hebt zelf ook twee verhalen.

Eens je hebt leren kijken, schrijf je neer wat je ziet. In een boekje of zoals ik op een telefoon. Het voordeel van op een klein toestel tikken is dat het overal kan. Trein. Wachtkamer. Vergaderzaal (voor de vergadering, dat spreekt). Geen moment verloren laten gaan is de sleutel van de veelschrijver.

Laat de onderwerpen jou kiezen. Voor je het weet schrijf je alleen nog over je eigen leven en zo interessant ben je nu ook weer niet.

Bovenal: zet die mentale rem af.  Veel stukjes staan maanden in de wacht en blijven wat ze waren: een alinea met een idee dat misschien niet fout maar evenmin uitwerkbaar bleek. Soms denk ik: “aardig gedaan, Seurinck” en dan is er niet één reactie. Soms twijfel ik of een post wel leesbaar is. Die post gaat twitter rond. De wereld zit vreemd in elkaar, mijnheer.

1000

Als het er op neer komt is het vlees zwak. Dan neemt begeerte het over van ratio en dan sta je op 993 twittervolgers en dan wil je er 1000. Hoe verkeerd je dat zelf ook vindt.

Hoe hard je ook beseft dat het allemaal niets betekent en dat je niet altijd even nauwkeurig de Britneys en de social media experts hebt verwijderd. Hoe hard je weet: kwaliteit boven kwantiteit, interactie boven cijfers. Heel even neemt de bevestigingsdrang dan over. Ik ben ik en ik heb bijna 1000 volgers. En die 1000 ga ik vandaag nog halen.

Het is makkelijk hoor, zeggen dat het je niet kan schelen. Ik zou liegen als ik zou beweren dat het bij mij zo is. Het kan me wel schelen. Je kan dat belachelijk vinden. Of egomanisch. Pffff, ik moet sowieso minder braaf worden.

Volger 1000 is trouwens officieel @lode, hij krijgt hiervoor nog een passende beloning die ik nu heel hard ga bedenken.

Online media, een post-fysiognomische overdenking

Fysiognomie is de studie van gezichten om daaruit het (potentiële) gedrag af te lezen. In de 18de eeuw was het een vorm van wetenschap. Mooie mensen zouden goed zijn, lelijke slecht.

Denk maar aan The picture of Dorian Gray, het boek van Oscar Wilde waarin het hoofdpersonage zijn ziel verkoopt voor eeuwige schoonheid terwijl zijn portret in de volgende kamer bij elke zonde lelijker wordt.

Samen met het oudere broertje, de frenologie vormen ze hoogtepunten uit de pseudowetenschap die, wegens een al te grote aannemelijkheidsgraad ook vandaag nog populaire ingang vinden. Het mogen dan al verstoten wetenschapsvormen zijn, hun oorsprong in de menselijke fantasie is van dien aard dat een oen het kan reproduceren. Neem twee mensen en je hebt twee wetenschappers.

We onderzoeken dan ook, met z’n allen. Elke dag van de week. Jaar in, jaar uit. Op trein en receptie, op kantoor en in de kroeg. Wat zouden we ook? We ontmoeten er op los. We netwerken, binnen en buiten de organisatie. We ontmoeten en we sluiten vriendschap. We vinden elkaar online. Soms hebben we niet eens een fysieke ontmoeting voor we vriendschap hebben gesloten. Iedereen avatar.

Ik vraag me af hoe die hersenen van ons dat toch doen. Nauwelijks het jagen en verzamelen voorbij, een laagje beschaving van wat? 10.000 jaar? Daaronder de grote diepte. Biologie en chemie, hormonen en instinct. Die speerwerper zit nu met de neus op een lichtgevend oppervlak naar letters te kijken en denkt er het zijne van. Oordelen vormen zich. Verbazingwekkend.

Feestelijk vegetarisch: slaatje met geitenkaas

Er was een tijd dat vegetarisch op restaurant per definitie kaaskroketten betekende. Of iets met vis misschien? Neen mijnheer, wij eten ook geen vegetarische vissen. Hoe kom je er ook bij? Niet dat we dat zeiden, er was tenslotte een familiefeest en je wil niet meer opvallen dan je sowieso al doet.

De tijden zijn veranderd, gelukkig. Zeker in steden geraakt de rubriek vegetarisch hoe langer hoe meer ingeburgerd. Maar wat als je thuis een feest hebt? Dan is er de nieuwe rubriek feestelijk vegetarisch op deze site. Dit is het eerste recept. Als het klaar is, ziet het er zo uit:

P1090706

Benodigdheden (2 personen)

Pastakookpot
Pan
Ovenschoteltje en bakpapier
Klein schoteltje of soepkommetje om dressing in te maken

Ingrediënten

Zakje gemengde sla
2 verse geitenkaasjes
100 gram walnoten of okkernoten (dat is hetzelfde)

Slaolie
Mosterd
Vloeibare honing

250 gram pasta
2 pakjes gemarineerde quornstukjes (of iets anders)

Werkwijze

Doe een grote koffielepel vloeibare honing in een kommetje
Voeg een stevige koffielepel lekkere mosterd toe (neen, geen amora, goeie mosterd, stevige Dijon of beter)
Voeg slaolie of arachideolie of zonnebloemolie of een andere neutrale olie toe
Peper en zout mag naar smaak
Goed omroeren tot een sausje ontstaat

Sla wassen en snijden, op 2 bordjes doen
Ovenschoteltje voorzien van een laagje bakpapier en leg er de geitenkaasjes op
Walnoten vierendelen

Gezouten water op het vuur zetten en de oven op 200 °C
Pan klaarzetten met wat olijfolie

Tijd om de gasten even te vervoegen bij het aperitief, als mensen recent vegetariër zijn geworden kan je ze soms geruststellen: meldt even dat er voor hen iets anders op het vuur staat ofzo. Zeker als het pubers zijn die zich willen afzetten. Dat is meteen scoren als gastheer m/v.

Als het water kookt, pasta toevoegen
Pan op hoog vuur, eens heet de quornblokjes toevoegen
Geitenkaasjes de oven in en zet de grill op (opgepast, niet alle bakpapier is hiervoor geschikt)

Sla op de bordjes doen en dressing en noten toevoegen
Pasta afgieten en op de borden schikken
Hetzelfde met de quornblokjes
Geitenkaasjes uit de oven halen over de sla leggen

Geniet terwijl uw gasten genieten (of maak het ook voor jezelf)

De developer revolutie

In 1999 startte Blogger (nu google). Vanaf dat moment kon iedereen met een internetconnectie en de capaciteit volzinnen te schrijven zichzelf blogger of burgerjournalist of koning van zijn eigen universum noemen. Kennis noch ervaring als voorwaarde. De publiceerknop de toegang tot de wereld. Vandaag staan we opnieuw voor zo’n revolutie.

Het publiceren heeft zijn beste tijd gehad, iedereen is al amateurfotograaf, een mening meer of minder, daar ligt de wereld al lang niet maar van wakker. Mobiele applicaties zijn het nieuwe bloggen. Google komt met zijn Android App inventor. Na iedereen een blog is de tijd voor iedereen een app.

Of het de wereld zal veranderen? Ja, dat zal het. Of het revolutionair zal zijn? Dat geloof ik wel. Een democratiseringsbeweging zet zich in gang. De druk van onderuit wordt groter. De vraag aan de bovenkant van de markt zal groeien.

De media hebben geprobeerd om als antwoord op het bloggersfenomeen meer blog te worden. Ik hoop dat developers daaruit leren. Een goed idee, een goed design zal het verschil maken, die miauwende kattenapps maken we binnenkort zelf wel.

Android 2.1 eindelijk / finalement

Een zucht van verlichting steeg op boven de Belgische eigenaars van een HTC hero. De lang verwachte en al te vaak uitgestelde update naar android 2.1 druppelde binnen als betrof het een plaatselijke druppelbui na een droge periode.

Of het de moeite is? Ja, omdat je daarmee alle apps die je wil opnieuw kan installeren. Want inmiddels is er ook op Android an app for that. Dat vind ik dan leuk, u mag daar over denken wat u wil.

Omdat dirtyjos het me voordeed is het niet meer origineel maar toch: wat zijn mijn apps en waarvoor gebruik ik ze (niet)? De vet gemarkeerde zijn vaak gebruikt

  • A good reader: pas geïnstalleerde client voor google reader
  • App remover: verwijder de programma’s die je écht niet meer gebruikt
  • Astro: een filebrowser voor je android toestel (geen astrologie, wees gerust)
  • Barcode scanner: kan je barcodes mee scannen
  • Camera illusion: deftige foto’s kan je toch niet nemen, maak ze dan fancy (1)
  • Dropbox: usb-sticks zijn zoooo 2008
  • Evernote: voor de betere veldnotitie
  • Foursquare: vertel waar je bent aan wie je kent
  • Fring: bellen met beeld, ‘t is nieuw en nog niet gebruikt
  • FxCamera: deftige foto’s kan je toch niet nemen, maak ze dan fancy (2)
  • Gdocs: schrijf wat je wil, wanneer je wil en upload naar google docs, blogposts bijvoorbeeld
  • Gdocs notepad: maak boodschappenlijstjes die je lief van thuis uit kan aanvullen via google docs
  • Gist: kom meer te weten over de mensen waarmee je communiceert
  • Google goggles: het werkt nog maar beperkt maar het is übercool: fotografeer je zoekopdracht
  • Google sky maps: een gimmick, mag het?
  • Gowalla: inchecken en wegwezen!
  • Hootsuite: professioneel twitteren
  • Kindle: vers gebakken, lezen zoals op de kindle maar dan op je telefoontoestel
  • Layar: augmented reality, bekijk de wereld in verbeterde versie
  • mAnalytics: check die cijfertjes, ook onderweg
  • Pomodroid: pomodoro style arbeid voor je telefoon, hoef je geen eiertimer te sleuren
  • Qik: live video broadcasting voor als een foto niet volstaat en live belangrijk is
  • Retro camera: deftige foto’s kan je toch niet nemen, maak ze dan fancy (3 en de beste)
  • Roidizer: neem polaroidfoto’s en zet er tekst bij (hip op twitter zoals Jos terecht opmerkt)
  • Runkeeper: nieuw en nog niet gebruikt om mijn ongelofelijke sportprestaties bij te houden
  • Seesmic: twitteren met toeters en bellen zoals locatie en foto en bitly-integratie (mijn favoriet)
  • Shazam: herken het liedje op de radio zonder enige kennis van populaire muziek
  • Twicca: nieuwe twitterclient, geeft een goed gevoel en integreert via plugins ook met flickr enzo, possibly maybe
  • Wikitude: leer bij over je leefomgeving

Wist je dat: je tegenwoordig ook kan bellen en SMS’en met die toestellen?

Vind je deze blog leuk?

read my rss feedqrcode