Het komt wel eens voor dat ik ga spreken voor een groep. Dat gaat dan meestal over social media. Mensen leven in de veronderstelling dat ik daar iets over weet. Er zijn slechter dingen om over iemand te veronderstellen.
Als ik daar dan sta, lachen de mensen in de zaal soms als ik iets vertel. Dat is omdat ik woorden als fucking en van mijn kloten wel eens uitspreek en dat is niet gebruikelijk maar ook omdat het herkenbaar is soms. Omdat ik wel eens iets leutig vertel soms. Denk ik dan.
Mensen lachen minder wanneer ik antwoord op de vraag: ‘ik krijg van mijn werkgever geen iPhone, dus ik kan niet beginnen twitteren’. Het is een vraag die mij zo vaak gesteld wordt, dat ik het antwoord maar beter kon bloggen. Kan ik hierheen verwijzen.
Het moet ergens in 2006 geweest zijn, ik werkte pas en ik vond het lastig mijn laptop overal heen te sleuren. We deden events en ik vond dat gedoe. Het was niet dat ik erg veel verdiende. Ik ben daar tot vandaag niet heel erg goed in, in veel verdienen. Waar ik beter in ben, is dan de hand in eigen portefeuille steken en te zeggen: ik wil zo’n masjien, ik kan dat gebruiken, dat zal mij die en die meerwaarde bieden, ik koop zo’n masjien.
Zo kocht ik mijn HTC P4350 die het tot 2009 wist te trekken. Met eigen centen. Hij kostte meer dan € 500 en draaide Windows 6.0. Naar huidige maatstaven was/is het ding ontiegelijk traag maar ik had wel wat ik wilde: mijn mails waar en wanneer ik dat wilde, ook al had het een hap uit mijn budget gedaan die niet erg te verantwoorden was.
We schrijven 2012. Moores law heeft ernstig huisgehouden in zowel prijzen als specificaties van slimme telefoons. Een slordige € 200 geeft je steeds meer telefoon voor je geld. Als ik dan mensen hoor zeggen: ‘mijn iPhone is aangevraagd maar hij zit nu al een jaar in het systeem’, dan rijzen mijn haren ten berge.
Dan moet je toch conclusies trekken? Consequenties verbinden aan gedrag? Dan zeg je toch aan je werkgever dat je je werk goed wil doen en dat je echt een deftige telefoon nodig hebt en dan ga je naar de winkel en dan koop je een telefoon die je desnoods zelf wil betalen?
Faster to file for a refund than ask permission, niet? Of dan trek je toch vriendelijk doch kordaat de deur achter je dicht en zoek je een plek waar je wel materiaal krijgt?
Of ben ik dan naïef?
