Lieve deugd.
Given the compressed time frame for this sprint, we decided early on that we needed to focus on one type of user. We asked ourselves who had most to lose from the shutdown of Google Reader, and the answer was fairly obvious: the power user, the people who depend on the availability, stability, and speed of Reader every day.
Setting high expectations there.
Wie is verantwoordelijk voor de broodtoevoer van New York? Het was een Russisch delegatielid dat naar de Verenigde Staten was getrokken nadat de muur (De Muur) was gevallen die de vraag stelde. In Rusland waren lange rijen de regel. Brood was de uitzondering. De geplande economie slaagde er vaker niet dan wel in om de dingen geregeld te krijgen. Foute afspraken. Bottlenecks.
De voetbalcommentator juicht. Het doelpunt is gevallen. Hij noemt de goalgetter. Hij roemt de magistrale voorzet. De spits glijdt op de knieën richting spionkop. Iedereen is hem in dit ene samensmeltende moment.
De vraag naar de verantwoordelijke voor iets als de broodtoevoer komt ons tegennatuurlijk over. Natuurlijk is er niemand verantwoordelijk voor de broodtoevoer van New York. Of van Antwerpen. Borgerhout. Hier vind je op elke hoek een bakker. We replay mag 30 seconden duren, dat heeft de regisseur op voorhand bepaald. Eén. Maximum twee balbewegingen. Anders wordt het te complex.
In de werkcontext zijn we te vaak het Russisch delegatielid. We zijn de regisseur van de voetbalmatch. Als het goed gaat. Als het fout loopt. Wie is verantwoordelijk voor de tijdige oplevering van het project? Wie rijft de bonus binnen voor de gemaakte deal? Wie mag het uitleggen als het fout loopt?
Er is alleen gedeelde verantwoordelijkheid. Er is alleen gedeeld succes.
Seth doing what he does best: telling nothing new in an awesome way
It’s usually not the designer’s fault. It’s politics, committees and compromises made in the absence of daily, real world feedback.
For my communication and marketing things, I don’t do politics. I do as little committees as possible. I listen. I try to deliver faster and better than anyone thinks I should. I fix things when they are broken.
It doesn’t always work out the way I want it to but that’s a risk I am willing to take. In communication, there is no right solution to a problem. I have expertise. I give it my best.
De officiële newsroom van Facebook schrijft vandaag:
We’ve reiterated in recent days that we scrutinize every government data request that we receive – whether from state, local, federal, or foreign governments. We’ve also made clear that we aggressively protect our users’ data when confronted with such requests: we frequently reject such requests outright, or require the government to substantially scale down its requests, or simply give the government much less data than it has requested. And we respond only as required by law.
Benieuwd. Benieuwd.
Benjamin Barber:
Stedelingen zijn in de meerderheid in elk land. Mensen die op het platteland leven in Nederland of België, zijn niet altijd gelukkig met de beslissingen uit Amsterdam of Antwerpen. Toch zullen ze zich erbij moeten neerleggen dat ze in een democratie leven en niet in de meerderheid zijn. Maar ik ben ervan overtuigd dat de stedelingen niet zomaar hun wil zullen opdringen en het publieke belang zullen dienen.
Het belang van steden, ik geloof daar in. Zo’n raad of parlement of zoiets van burgemeesters, ok. Maar er zomaar vanuitgaan dat steden hun belang niet zullen opdringen aan het hinterland, dat is veel veronderstellen.
Moet ik een mail sturen naar een collega en moet ik daarvoor langs Apple mail en zie ik mijn inbox en denk ik: “waar is dat nu voor nodig, dat ik die hele ramsamsam moet zien, ik wil nu geen mails doen”. Omdat mijn hersenen API-gewijs aangesloten zijn op mijn Twitteraccount (hoe kom je anders aan 32duizend tweets denk je) komt dat dus online te staan.
Bestaat er een Mac app voor het _versturen_ van mail? Ik bedoel dus: een app zonder inbox? // @dbuntinx @jannemans
— janseurinck (@janseurinck) June 12, 2013
Waarop Tom zegt
@janseurinck Oak For Mail, als het ware? @atog zie ik daar ooit nog wel iets voor maken.
— Tom Klaasen (@tomklaasen) June 12, 2013
Na nog twee keer over en weer
@janseurinck Ze hebben het hier al geanalyseerd. “Enkel nog een kwestie van typen nu” / @atog
— Tom Klaasen (@tomklaasen) June 12, 2013
Het internet m’neer, madam, een zotte winkel, ik zeg het je.
Ik kijk er naar uit.
Het moest er van komen:
Na de Renault ZE, de Smart, de iMiev, de Audi A1 en de Audi A3 reed ik vorige week eens met een Hyundai. Een Veloster Turbo. Op het eerste zicht zou ik dat een sportauto’tje genoemd hebben maar daarvoor was er teveel plaats achteraan. Iets speciaal. Autospecialisten zullen nu een term noemen.
Hoe dat zo kwam dat ik daarmee kwam te rijden?
Lang verhaal lang gehouden: ik wandel door mijn stad, ik zie zo’n Veloster (van het gewone type), krijg een Flintstone-inval, vertel op den Twitter dat dit waarschijnlijk de slechtste halve grap is die ik ooit heb bedacht en tot mijn verbazing vertellen de mensen van Hyundai dat ze wel eens willen tonen wat dat is, zo’n Veloster.
Kijk, dat vind ik toffe PR-mensen. Die zo’n dingen sportief opnemen. Die zeggen: “kijk Seurinck, als jij zonodig de flauwe plezante wil gaan uithangen over ons merk, kom het dan maar eens proberen, zullen we daarna nog eens praten”.
Aldus bevond ik mij op het weekend voor mijn 31ste verjaardag in het mondaine Kontich om mijn Veloster op te halen. Ik had zo’n grijs model verwacht als ik in de stad had gezien. Zulks bleek niet het geval. Een matgrijsgroen geval met 18 inch velgen en van die bumpers die je streng aankijken en wat verlaagd van aard ook had ik de indruk.
Dat ik me aan wat aandacht kon verwachten, zei de mejuffrouw die me eerder de sleutels had overhandigd. Of het zo zou lukken? Dat zou het.
Drie keer rond dat ding gewandeld. Instagrammetje gedaan. Ingeladen. Open gedaan. Sleutelcontact gezocht. Niet gevonden. Weet ik veel dat er zoiets bestaat als pinloze autosleutels. Mensen die zich binnen het gebouw bevonden en dachten: “waar wacht die gast op om te vertrekken”, hier is de verklaring.
Enfin. Rijden. Geestig hé. Sportkarretje in gedrag. Gemiddeld 8,6 liter benzine per honderd opgedaan tijdens het weekend. Euhm. Ik heb ook wel eens getest wat zo’n 186pk vermag, optrekgewijs. Als ik heel eerlijk mag zijn. Geen bijzonder zuinige auto dat je zegt maar nu ook niet om meteen een rijverbod op uit te vaardigen.
Designgewijs is het niet helemaal mijn stijl, die Turbo. Misschien had het iets met het kleur te maken maar ik vond het iets te binkerig voor een tenger figuurtje als ik.
Onze Juul was er ook niet meteen wild van maar ik verdenk het lief hier redelijk zwaar. Het is te zeggen: er zijn redenen genoeg om aan te nemen dat zij er voor iets tussen zat. Of is het normaal dat een bijnadriejarige spontaan op het woord ‘Johnnybak’ komt? Voor dit stukje heb ik me eens door de catalogus gewerkt. Ik geloof sterk dat ‘m in het rood wel een pak fraaier oogt en iets minder macho.
Dit type Veloster is niet meteen het model dat je het meest rond zal zien bollen overigens. Het is een lifestylewagen, zo liet ik me vertellen. Weet ik dat ook weer. Is het een auto die bij mijn lifestyle zou kunnen passen? Misschien wel nog eigenlijk. Zo iets dat het midden houdt tussen sportief en toch plaats voor wat gezinsleden, ik vind dat nog zo slecht niet gevonden.
PS: het is waar wat Herman zegt. Ik moet daar niet zo over nadenken.
Michael Wolff schrijft bij The Guardian:
The Twitter direction is clear: It has found itself as an ad hoc, albeit still inchoate, but ever-increasing focal point for the distribution of news. More and more people turn first to Twitter for their news. As significantly, almost every news professional turns first to Twitter for news – every news professional, personally and organizationally, increasingly sees success as a function of its Twitter reaction. Now Twitter has to make money out of this.
Zou het dan toch nog eens lukken met dat Twitter Businessmodel?
Too big to Fail worden om dan geld te gaan rapen?
You can’t wait around for someone else to act.
Edward Snowden, NSA whistleblower.
Institutions should be public by default, secret by necessity
Jeff Jarvis
(…)most people who think Facebook is broken (are) using it wrong. My life and the status updates I share aren’t a whirl of glamorous updates, they’re pretty mundane. Nobody is that interesting.
James Young, writing at Medium.
