When you sell your company, no matter what promises were made, you sold it.
Dave Winer
FEMEN took over feminism →
(In Google Trends). Maybe it’s got to do with ‘related search terms’.
This is shown if you filter the Google trends by ‘image search’.
Not so sure feminism is at the core of this search behaviour.
Facebook is niet leuk meer
Facebook is niet leuk meer. There I said it. Het is niet persoonlijk dat ik dat bedoel. Het is professioneel.
Het was toen de dieren nog spraken dat ik mijn eerste pagina aanmaakte. Ik herinner me dat ik later om vijf uur in de ochtend op de been was om mijn whopping vijf pagina’s een vanity URL te schenken.
Er was een tijd dat ik mensen moest overtuigen om zo’n pagina te nemen voor iedereen het deed. Ik probeerde te overtuigen met hand, tand en alle ledematen. Nu moet ik soms hetzelfde doen om er geen te maken. Vandaag heeft iedereen een Facebookpagina.
Een Facebookpagina komt tegenwoordig met een budget. Voor advertenties en sponsored posts. Dat heet aan de andere kant van het water een verdienmodel en als minderheidsaandeelhouder van Facebook kan ik daar niet tegen zijn.
De slinger is aan het doorslaan. Waar je vroeger met beperkt budget maar originele invulling van je pagina nog wat kon bereiken, kom je er gewoon niet meer aan te pas. Hoewel het volgens de Facebookregels niet mag, zijn wedstrijden van het like-en-share type schering en inslag.
Je houdt niet voor mogelijk hoeveel mensen voor een gratis fiets, iPad of -I kid you not- tuinhuis hun broek publiekelijk willen afdoen.
Dan zit je daar. Kan je kiezen. Of je legt geld op tafel en je haalt je targets met de vingers in de neus of je doet het met de hand. Likes op ambachtelijke wijze. Met tijd en inzet en creativiteit. Terwijl bakkerij huppeldepup vlotjes langs je heen komt fietsen. Tig likes voor een taart.
Het was een sport soms, ik geef het toe. Iets posten en dan voorspellen hoeveel likes je zou halen. Die tijden zijn voorbij. Wie betaalt, bepaalt.
Meer slaap!
Out with the old.
In with the new.
Dat ik het allemaal nog moet zien hoor en dat ik me vragen stel en van die dingen. Dat de beroepscommentatoren van de gazetten daar op gaan springen en dat Godwin’s wet drukke tijden tegemoet zou kunnen gaan maar iets zorgt ervoor dat dat op wikipedia toch allemaal niet gebeurt.
In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister
Goed gevonden. BETC Paris voor Reporters Without Borders/Reporters Sans Frontières. Meer hier.
Wat als… massamedia maar een ongelukje in de geschiedenis bleken →
…broadcast-style “mass media” isn’t the norm at all — instead, the norm is interpersonal or multi-directional communication that shares a lot more with social media such as blogs, Twitter and Facebook. Rather than creating a new communication style, we are actually returning to one.
Mooi inzicht. Beetje kort door de bocht om ‘wat ooit was’ als uitgangspunt te nemen misschien maar wel iets mooi om over na te denken.
Wat je ook schrijft, doe het niet in Word
Stel dat ik je zou vragen om een stuk tekst te produceren, wat zou je dan softwarematig gebruiken? Of je bent een soort geek (of je bent het by proxy) of je gebruikt Microsoft Word. In dat laatste geval heb je ongelijk. In het eerste geval gebruik je Drafts, Darkroom, Evernote, Google Docs, Draftin of gewoon de reguliere textproducent op je Mac of PC.
Niet dat ik iets tegen Word heb, wel integendeel. Krachtig programma waarvan ik (net zoals bij excel) maar dertien procent een half gebruik. Het ding is, die dertieneenhalf procent, dat is waar de meeste mensen op blijven hangen, dat noemen we het tekstproductiedeel, hier en daar een opmaakje toe. Eens die dertieneenhalf procent opgebruikt, wordt het document doorgestuurd en de rommel kan beginnen.
Het .docx als standaard, dat begint zo stilaan mee te vallen maar stuur zo’n bestand naar tien mensen en het zal er zeven keer anders uitzien. Wegens ontbrekend font of wegens toch weer net-iets-andere versie of gewoon omdat Word ineens vindt dat puntje vier punt zeven punt drie zeker een titel moet wezen en dus een andere lay-outmatige invulling dient te krijgen.
Dan heb ik het nog niet gehad over de mogelijkheid waarbij er meerdere mensen aan een tekst moeten werken waarvan maar een fractie de notie van track changes begrijpt en nog minder mensen ze gebruiken.
Microsoft Word is de default keuze bij heel veel mensen. Niet ongewoon. Microsoft Word, dat heb je op school geleerd, dat komt standaard mee op de PC van het werk, dat is een gewoonte.
Luister eens naar papa Jan. Het is simpel. Teksten produceren, dat doe je in een tekstproductieprogramma. Whatever makes your boat float. Drafts, Darkroom, Evernote, Google Docs, Draftin, eens die tekst geproduceerd is, kan het naar een tekstverwerker. In de tekstverwerker wordt de geproduceerde tekst wat opgeleukt met fontjes en dingen en toestanden.
Heel moeilijk is dat allemaal niet. Men vertelle het voort.
Een definitie van bloggen →
Blogging is a way of editing the world and presenting it to my community, and that means everything from photos, links, tweets and videos, in addition to sharing my raw thoughts and fully packaged features, scoops and even basic news. Every act of sharing tells you what I am interested in and what I am willing to learn and talk about.
Getekend: Om Malik
Het zijn dingen
De situatie: Luc Pauwels (niet meteen een sossenvriend zou je vermoeden, al was er wel wat met die Van den Eynde toen, herinner ik me) contacteert gouverneur van Oost-Vlaanderen Jan Briers (N-VA signatuur, zeggen ze) over de situatie met de treinramp in Wetteren. Stelt kritische vragen. Zo hoort dat voor een journalist, zeker in situaties waar zo langzaam maar zeker duidelijk wordt dat het één en ander niet loopt zoals het hoort te lopen.
Enter Wim Willems, lid van het college van hoofdredacteurs bij de VRT, die belt Briers na het interview om te zeggen dat Pauwels’ gedrag niet meteen in het plaatje past. Pauwels stapt (zoals het een journalist betaamt) naar de deontologische raad, want hij vindt dat hij zijn werk goed heeft gedaan. Vragen staat vrij voor een journalist en interne controle is goed maar interne controle moet wel controle blijven en geen ondermijnend gedrag.
Daarna is er iemand die dit verhaal doorbelt naar de redactie van De Doorbraak (blad met Vlaamsgezinde signatuur) die daar dan een stukje over pleegt waarbij tussen de regels door de geniepige linksaard schuilt die het échte journalistieke talent wegjaagt. Nooit expliciet. Uiteraard.
Een mens zou voor minder denken dat Michel eerder deze week een punt had toen hij Jan Briers een gelukzak noemde.
De kunst van het vergeten
Ken je dat gevoel? Dat je ergens iets gehoord hebt dat je inspireert voor een blogpost. Zo een van het type dat de wereld omvat en eens duidelijk je gedacht zeggen.
Dat het regent terwijl je het hoort en dat noteren dus lastig komt. Dat je goed je best doet om dat idee vast te houden en dat je dan thuis komt en dat de bron vervlogen is maar dat het idee er nog is? Dat je dan begint aan die blogpost maar dat je toch het exacte citaat wil gebruiken maar… Where. Da. Fuck.
Dan gaan bladeren. Eerst nog met vol vertrouwen. Uiteindelijk is het maar een een dag/een paar uur geleden en moeilijk kan dat toch niet zijn.
Het ging over uniformen en daardoor kwam ik op de metafoor van het afleggen van het kostuum als werkkledij en dat er toch veel mensen zijn die op het werk denken dat ze zich moeten gedragen alsof ze op het werk zijn en dat ze daarnaast dan andere mensen kunnen zijn en dat dat toch allemaal niet gemakkelijk is en doorzichtig vaak ook en dan een das aandoen die je maar half kan knopen.
Where. Da. Fuck. En goochelen en dan podcast en uniform inschrijven en uitkomen op youtubevideo’s waarin getoond wordt hoe je er toch sexy uit kan gaan zien met een schooluniform. Of erger nog. De wikipagina van het kostuum en de geschiedenis daarvan.
Dan zit je een freaking half uur op dat internet met een idee dat de wereld omvat en dan kom je te weten dat het kostuum niet onder de wikipagina van het uniform staat en dan weet je dat die blogpost mogelijks wel het perspectief van een aantal mensen had kunnen veranderen. Als dat citaat nu maar…
Weet je wat: TL;DR: laat dat kostuum nu maar gauw thuis en gedraag je op het werk als een normale mens en niet als een ‘professional’, je maakt jezelf belachelijk.
The Rogoff-Reinhart data scandal reminds us economists aren’t gods →
Economics is an inexact science, as any honest economist will tell you. It is based on unreliable numbers that measure relatively small swaths of the population. Whatever the number – unemployment, inflation, wages – it is almost always wrong the first time the government publishes them, and then it is revised later: once, twice, three times or more. The errors are usually large.
Intussen in het land van de zoekenden
Op 1 juli 2013 sluit Google de deuren van Google reader. Wat wordt zo de vervanger, zo stelt men mij bij regelmaat de vraag. Voorlopig heb ik nog geen kant gekozen. Vier hoofdopties liggen momenteel open.
Feedly ligt voor de hand. Zowat iedereen is daarheen gelopen. Mij ligt het op een of andere manier niet zo. Te veel, te druk, te mooi misschien in zekere zin. Aan de vrouwenkant van het internet schijnt iedereen intussen naar bloglovin’ te lopen maar pardon my French, dat is wijvenRSS.
Feedbin levert een backendsysteem dat me wel aanstaat. $2 per maand is, met mijn leesgedrag, zeker te verantwoorden. Momenteel is echter niet zeker of Mr. reader, mijn favoriete RSS-lezer op de iPad het zal ondersteunen en ook IFTTT, dlvr.it en ander buffers hebben nog geen ‘wij ondersteunen dit’ laten weten.
Voor Feedwrangler geldt zowat hetzelfde, de prijs staat met $ 18,99 per jaar net iets lager maar het is niet het prijsverschil waarvoor je ook maar een feature zou willen missen. Ook hier echter: met welke diensten gaat dit werken, hoe zit die API en wat als er volgend jaar extra features op RSS verschijnen, komen die dan ook en snel enzo?
Dus ligt mijn hoop bij de gasten van Digg. Die zijn aan iets bezig. Ergens in juni gaan we dat kunnen proberen. Uit hun bevragingen en de resultaten die ze daarvan de wereld insturen, blijkt dat ze zich nogal gaan richten op de poweruser. Aan de andere kant: tussen de lancering van dit en de sluiting van Reader zitten nauwelijks een week.
Dames en heren, geacht publiek, ik hou het in de gaten. Tips zijn welkom. Als ik er zelf een kon bouwen, ik begon er aan. Het lot van mijn online lezen ligt een beetje bij de mensen van Digg vrees ik. Een half jaar geleden had ik niet gedacht dat ik dat ooit nog zou schrijven.