Monthly Archive for april, 2010

Love it or hate it: Renaat Braem

Geplaatst door Jan Seurinck op 30/04/2010 in cultuur en zo er zijn 1 Comment Tags: , , , , .

Net zoals ik u vertelde over mijn ervaringen bij het ontmoeten van de minister, zo vertelde ik mijn studenten marketingcommunicatie over de persconferentie rond Renaat Braem 1910 – 2010. Haast unaniem en synchroon gingen de neuzen de hoogte in: “die van de politietoren” hoorde ik door het te warme klaslokaal ruisen. Die van de politietoren inderdaad.

Noem mij gek maar ik hou van de architectuur van Braem. Zijn huis in Deurne, de sociale woningbouw op het Kiel, de modelwijk in Brussel. Nee, mij ga je niet horen beweren dat de politietoren het mooiste gebouw van de Antwerpse binnenstad is en ja, ik weet dat de Silvertoptorens in het verleden meer dan één mankement hebben vertoond.

Het zijn de theorieën en de attitude van Braem die mij aantrekken, naast zijn gebouwen. Zicht op groen voor iedere sociale woning op het Kiel. Open ruimtes met gebouwen op pootjes. Schoppend tegen schenen door het leven. Roepend van “het lelijkste land ter wereld” en dan door menig burger als foeilelijk beschouwde gebouwen neerzetten.

En vooruitstrevend. Te vooruitstrevend misschien. Bouwen met beton terwijl te technologie nog niet op punt staat, dat is vragen om problemen. Je moet het de bewoners van de genoemde Silvertopblokken maar eens vragen.

Het lijkt mij dat die mens verkeerd is begrepen. Ooit. Dat hij zijn ideeën beter had moeten verkopen. Dat hij misschien beter wat minder uitgesproken links had moeten zijn. Veel van zijn plannen zijn maar ten dele gerealiseerd. Geen geld meer of geen nood meer of weet ik veel wat.

Als ik het resultaat van de ruimtelijke ordening in België door de jaren heen aanschouw, denk ik wel eens dat we misschien wat laat zijn om Braem te erkennen. Wat jij?

Belijzer

Geplaatst door Jan Seurinck op 27/04/2010 in geeky er zijn 4 Comments Tags: , , , .

Eigenlijk vind ik dat leuk, producten analyseren en dan een review schrijven. Als ik een fabrikant was, ik zou al de producten die ik op de markt zou brengen zelf testen. Ik zou vragen aan mensen die ik niet ken om mijn product te testen. Leden van mijn beoogde doelgroep maar ook enkele lukrake slachtoffers die ik dan van een mooie titel zou voorzien.

Ik ben in de overtuiging dat elke fabrikant dat zou moeten doen. You’ve got to know the product baby. Kennis. Uitgangspunt van elke rechtgeaarde marketeer, communicatieverantwoordelijke, sales rep… employee quoi.

Dit alles om te zeggen dat ik nog eens een product ga reviewen. Het gaat hier over de Nokia 2630. De Nokia wat zal u zich afvragen? De Nokia 2630 zeg ik u. Hét toestel voor de ambtenaar met een A-statuut. Het ziet er zo uit:

Als werknemer van de Vlaamse overheid kreeg ik, net als nog heel wat collega’s dit toestel in handen gestopt tijdens één van mijn eerste werkdagen. Kwestie dat mijn collega’s mij ook buiten mijn werkuren kunnen bereiken ;-) .

Misschien ben ik verwend maar ik ben hier wel de reviewer hé, dus sta mij even toe van jetje te geven. Geen enkele manager bij Nokia heeft volgens mij ooit met dit toestel gewerkt. Het symbian OS, daar kan ik kort over zijn, dat is niet gemaakt om iets in terug te vinden. De ingebakken processor is van dien aard dat ik soms denk dat ik zelf sneller kan rekenen. De camera is niet gemaakt om foto’s mee te nemen en last but not least: het telefoongedeelte is niet gemaakt om mee te bellen.

Het kan aan mij liggen maar de mensen begrijpen niet als ik wat tegen hen zeg. Zeker niet als er wat achtergrondlawaai is. Met mijn andere telefoon heb ik dat niet. Net zoals het feit dat ik ook de beller vaak niet kan verstaan. Flarden, dat wel, als je je net in een anechoische ruimte bevindt of in een isoleercel.

Ik begrijp dat de Vlaamse Overheid niet met geld hoeft te gooien als het op GSM’s aankomt maar ik vind ook dat een bedrijf als Nokia dit soort telefoons niet zou mogen maken.

Nee serieus, mensen van Nokia, leg mij dat eens uit. Mensen kopen een merk. Als ze daar tevreden over zijn, overwegen ze bij een volgende aankoop opnieuw je merk. Met een goeie verkoper of een actie of een pakket kan je die misschien upgraden naar een beter toestel waar je meer marge op haalt.

Het is ook maar mijn mening. Maar aan de Albert II Laan kan je volgens mij nog wel wat mensen vinden die deze mening onderschrijven.

Uitnodiging

Geplaatst door Jan Seurinck op 25/04/2010 in Dienstmededelingen er zijn 0 Comments Tags: , , , .

Het is blijkbaar het seizoen van de dienstmededelingen hierzo. Was er vorige week nog de reclaam, dan is er deze week facebook. U weet wel, die blauwe website met die boerderijen en die maffiosi en die cadeautjes allemaal. Die site met die foto’s van allemaal mooie mensen die feest vieren.

Die site, die heeft iets nieuws. Echt nieuw. Revolutionair nieuw. Zoals eerder gezegd, als er iets nieuws is, ik zal het nooit nalaten om het te proberen. Zulks is ook nu het geval. Hier rechts (als je dit tenminste niet via RSS leest) vind je een vraag waar ik een antwoord op wil krijgen: vind je deze blog leuk? Natuurlijk wil ik graag dat u daar en masse op klikt. Je wordt mogelijks gevraagd om je facebook-gegevens in te vullen, dat is volstrekt normaal. Gebeurt dat niet, dan is dat ook normaal.

Bloggers of andere websitebeheerders die dit lezen en ook zo’n fancy like-knop willen: hier vind je een goeie handleiding voor dit en allerlei ander speelgoed.

Over technologie, huis, tuin en keuken

Geplaatst door Jan Seurinck op 25/04/2010 in Persoonlijk er zijn 0 Comments Tags: , , , , .

Soms, af en toe, veel te weinig, sta ik stil bij de technologie van vandaag. Ja, ik doe van tech45 en ja, ik lees dagelijks mashable en gizmodo en hun Nederlandse vertalers. Ik luister naar Digital planet en heb digital revolution gezien. Maar nee, echt stilstaan doe ik niet.

Ik lees en vergelijk. Ik luister en absorbeer. Ik bekijk en analyseer. Telefoon met 1GHz processor: snel. Batterijduur voor de iPad 10 uur: lang. Krantenoplages dalen: wat zijn toekomstscenario’s?

Intussen is wat tien jaar geleden onwaarschijnlijk leek, overal aanwezig. Daar kijken wij, techies, niet meer van op. De reality check is vaak confronterend.

Het zit daarbij niet in de fancy appphones en de blitse e-readers maar in de dagelijkse toepassingen. Neem nu google docs. Gisteren voor het eerst toegepast om te gaan shoppen. Op mijn MacBook tik ik mijn deel van het boodschappenlijstje in een document, mijn lief doet hetzelfde op haar HP met haar deel. In de winkel open ik mijn HTC hero, een telefoon die op android draait en krijg ik hetzelfde document te lezen.

Terwijl ik dit schrijf denk ik alweer: uiteraard Seurinck, uiteraard open jij dat document op je telefoon. Uiteraard kan dat. Maar dan lees je iets over 3D printen en denk je: och, dat zal wel. Benieuwd hoe de wereld er binnen tien jaar uitziet en of ik dan nog mee ben.

Mijnheer de minister

Geplaatst door Jan Seurinck op 23/04/2010 in werk er zijn 3 Comments
Herinner je je de lagere school nog? Met de pastoor die af en toe binnenkwam? Dat je toen moest rechtstaan en -liefst in koor- “dag mijnheer pastoor” zeggen? Dat hetzelfde het geval was met de directrice en dat je niet “dag mevrouw de directeur” diende te scanderen?
Het is mij nooit helemaal duidelijk wat ik er heb geleerd. Basiskennis waarover later ettelijke lagen heen zijn gekomen?

In elk geval moest ik vorige maandag aan die periode terugdenken. Er diende een persconferentie georganiseerd rond de start van Renaat Braem 1910 -2010. De omstandigheden wezen mij aan.

Ik vind dat altijd een beetje stress zo’n persbijeenkomst. Alle puzzelstukjes moeten intern gelegd maar je hangt nog tien keer meer af van externe factoren. Een vulkaan, beehaavee, de titel van Anderlecht en je ziet je persbereik voor je geestesoog weglopen.

Dan beseffen dat de minister daar op jou rekent… Het moet gezegd dat ik mijn hart vasthield. Gelukkig verliep alles goed, er was pers en zij die er niet waren zouden een stukje plegen.

Je staat daar, wachtend aan de inkom en ineens staat daar de minister voor je neus. Als praktiserend tweep ben je wel gewend van mensen eerst van het scherm te kennen en daarna in het echt te ontmoeten. Ook in mijn andere werk kwam en kom ik regelmatig grotere en kleinere beevees tegen waar ik dan vriendschappelijk mee tutoyeer.

Heel even dreigde ik het te gaan doen. Bijna zei ik “dag Geert”. Toen nam mijn door meester Patrick getrainde deel het over. Ik hoorde mezelf de woorden “dag mijnheer de minister uitspreken”. Ik wist niet meer dat ik die woordencombinatie had zitten. Dag mijnheer de minister. Dat wordt een 10 voor gedrag.

Sponsor