Monthly Archive for juni, 2010

Over stadsplanning

Er waait een nieuwe wind bij de stadsplanners van mijn stad. Dat is goed. Weg met de ouwbolligheid. Weg met de verplichte kunstwerken van dertien in een dozijn. Leve recht, strak en grijs. Leve ingeperkte natuur. Leve voortschrijdende cultuur.

Weg met alle stadsplanners van mijn stad want zij zijn ziende blind. Zij dromen een stad die niet bestaat. Weg met alle nieuwigheden. Leve de inperfecte kromme. Laat maar komen dat onevenwichtige. Leve de inconsequenties. Geef ons een borstbeeld!

Een persoon die het kan weten vertelde me ooit dat architecten, of ze nu huizen tekenen of straten, telkens de mensen bannen. Mensen en de dingen die ze doen zorgen voor onevenwicht in het hoofd van de plannenmaker. Mensen worden abstracties in plannen. Statistieken op zijn hoogst. Net zoals de omgeving. De zon schijnt op automatisch gegenereerde 3D modellen altijd.

Daarom zou ik nooit een stadsplanner kunnen zijn. Een ideale stad wordt uit het niets opgebouwd of uit vroeger tijden geconserveerd, al het andere is oplapwerk. Noch zal ik ooit een architect of kunstenaar zijn. Mijn taak bestaat erin te beoordelen. Functionaliteit en design. Usability zo je wil. Vernieuwend of conservatief.

Vandaag heerst er bij stadsplanners van mijn stad een hang naar strak en grijs. Resultaat zijn prachtige pleintjes en straten die, eens uitgevoerd, nauwelijks of geen connectie hebben met de omgeving. Beton en perkjes. Afgebakend groen. Ik zou dat goed moeten vinden maar ik doe het niet.  Grijs en strak kunnen kleuren en krommen tot hun recht laten komen. Helaas is dat kleur, noch in het weer, noch in de mensen van dit land in grote mate beschikbaar.

Dat moeten plannenmakers toch ook zien?

Samsung Wave, de mainstream telefoon van de toekomst

De laatste wee weken mocht ik van Samsung (via de mannen van de reclame) de nieuwe Wave uitproberen. Volgens mij is dit de mainstream telefoon van de toekomst. Dat is echter niet altijd een compliment. Ik verduidelijk mezelf.

De hardware die je met de Wave in handen krijgt is geweldig en tegelijk handelbaar. Binnenin de 10,9mm smalle metaalbehuizing zit een 1Ghz processor en 512 MB Ram. Vijf. Honderd. En. Twaalf! En een ruim 3,3 Inch Super AMOLED-scherm dat leesbaar blijft in de zon en alles.

Ondanks de geringe dikte heeft het toestel een deftige batterijduur. (lees: ik heb er eens 30 uur mee gedaan) Met een 5 megapixel camera met LED-flash kan je je point-and-shoot al eens thuislaten. Er zit een GPS-ontvanger in. WiFi en 3G radio doen meer dan behoorlijk hun werk. Alles behoorlijk snappy en snel. Het is wat snel is wat het probleem is.

Samsung heeft een nieuw en eigen OS gebouwd. Bada heeft op de keper beschouwd dezelfde look and feel van Android en iPhone OS. Helaas zonder de functionaliteit en de usability van de voorgaande.

Bada heeft native een behoorlijk aantal applicaties aan boord en draait zoals Android ook widgets. De Samsung Apps market biedt op vandaag echter weinig meer. Het klopt dat je maar één twitterclient gebruikt maar als de native applicatie geen bit.ly integratie biedt en geen twitpic of mobypicture dan heb je voor het geek-publiek wel een probleem. Het lijkt me sterk dat er snel een seesmic of tweetdeck voor Bada komt.

Samsung mag dan al developers betalen om voor Bada te ontwikkelen, om de inhaalrace met Android en iPhone en Nokia for that matter nog maar in te zetten zal er serieus gewerkt moeten worden. Niet alleen naar functionaliteit maar ook qua marketing. Een officiële tetrisversie is leuk maar € 4 is behoorlijk prijzig voor een telefoonapp.
Niet dat dat een noodzakelijk probleem hoeft te zijn. Een échte appphone is de Wave voor mij niet. Maar een gewone telefoon is het evenmin. Daarvoor is hij hardwarematig veel en veel te goed. Vandaar mijn uitdrukking dat de Wave te telefoon van de toekomst is. Snelheid wordt een comodity op telefoontoestellen, net zoals het op PC’s vandaag het geval is.
Voor wie steeds mee wil zijn met de laatste technologieën (Augmented reality, locationbased services en andere cloudgebaseerde technologieën) zal dus beter af zijn met een iPhone of Android-toestel. Wie op een normale manier gebruikmaakt van een telefoon en al eens wil facebooken maar niet wil wachten: dit is jouw telefoon en je zal er een hele poos van kunnen genieten.

E-mail is dood

E-mail is dood en ik ben niet de enige om dat te vinden. Noch ben ik er de man naar om daar om te treuren. Het heeft zijn tijd gehad maar is nooit écht een nieuw medium geworden. Alles elektronisch dat wel, je hoeft geen postzegels meer maar à la limite is een mail een brief. Een brief die jammergenoeg wel gekopieerd kan worden.

E-mail is een vergeetput voor initiatief. Een middel voor pennenlikkers om te scoren en daarmee sisyfusoverwinning na sisyfusoverwinning op te stapelen. Je kan het hen niet kwalijk nemen mijnheer. Zij vergissen zich van doel. E-mail is het excuus voor actie. Schrijf wel en zie niet om. Liefst in tienvoud verstuurd om de schijn van actie hoog te houden. E-mail is een virus dat zichzelf verspreid en in stand houdt en als nefaste nevenwerking van productiviteit immobilisme heeft.

Een volle mailbox is de nieuwe secretaresse. De ontvanger wentelt zich in een mengvorm van schijnbare belangrijkheid en machteloosheid.

Het niet eens zo tragische omkomen van een concept dat heel even de wereld dreigde te veranderen is niet alleen op de mensheid af te schuiven. Zowel technisch als conceptueel heeft er altijd iets verkeerd gezeten.

Neem er de laatste professionele mail die je hebt verstuurd even bij. Is die mail verstuurd naar een organisatie of naar een persoon. 99,3% kans (cijfers via Data Driven) dat dit een mail is die naar een persoon is verstuurd. Stel jezelf nu de vraag of je die vraag ook naar dezelfde persoon zou hebben verstuurd als die bij een andere organisatie zou hebben gewerkt. Wat ik je brom.

Het is misschien zwaar overdreven om in termen van het personaliteitsbeginsel (vreemd trouwens hoe laag kwaliteitskranten scoren op die nogal belangrijke term in ons land) te beginnen als het over mail gaat maar toch. Een mail versturen doe je heel vaak naar een persoon. Omdat hij of zij je contactpersoon is of je kent de persoon van een gesprek of…

Ook technisch valt er heel wat af te dingen op het concept mail. Spam is een kinderziekte van een medium dat nooit een medium is geweest (ooit al eens een spam-televisiezender gezien?). Hoe vaak heb je de telefoon genomen of telefoon gekregen met de vraag of die ene mail goed ontvangen is. Niemand die zich niet een keer liet gaan en de vermoorde onschuld speelde. Om eigen of andermans bestwil.

Elk rouwproces begint met een periode van ontkenning. Veel te jong en tragisch onverwacht komt immers het overlijden. Onmisbaar en onvervangbaar schijnt de overledene. Maakt u zich geen zorgen. De wereld zal verder draaien en efficiënter bovendien. E-mail lived hard, died young.

Het dictaat van de muis

Onlangs was ik op een bijeenkomst waar gepresenteerd diende. Eerst door iemand die iets wist te vertellen over een onderwerp waarvan ik nauwelijks kon ontrafelen waar het over zou kunnen gaan, daarna door mij. Web 2.0 en nieuwe media als aperitief was het idee denk ik.

Het zijn dagen waar ik erg naar uitkijk. Kennisoverdracht is één van mijn stokpaardjes en net dat diende te gebeuren. Ook al was het dan als intermezzo. Ik was behoorlijk in mijn nopjes, de organisatie liep gesmeerd. Niet dat ik me daar iets van aan moest trekken maar je voelt dat, als het niet helemaal ok zit.

Toen gebeurde het. De powerpoint van mijn voorganger wilde niet meer. Het gebeurde bij het overschakelen van een video naar de powerpoint. Het touchpad van de laptop gaf niet thuis. Wat gedaan? GSM’s werden getrokken. De vraag in de ogen van de inmiddels aangerukte organisatoren unaniem op driedubbele vraagtekens. Toen sprong ik op de barricades. Jeanne d’Arc en Lenin in één persoon.

Sneltoetsen was het enige waar ik aan kon denken. Het is vreemd. Niemand kent ze nog. De sneltoetsen. Alt voor de menubalk, alt-tab om snel tussen applicaties te wisselen, backspace voor vorige in explorer (want dat gebruikt het slachtoffer dan natuurlijk), control-cee – control-vee…

Veel liever gebruikt men de muis. Het meest onnatuurlijke aller aanwijsapparaten. De muis is een dictaat geworden. Ook voor mensen die zich zeker nog de periode van dos moeten herinneren. De tijd van de cd.. en andere dir /p’s.

Zo jong ben ik dat mijn eerste PC Windows 95 had draaien. Maar een beetje avontuur is me nooit vreemd geweest en het commando format c: heb ik meermaals gebruikt. Uit pure noodzaak of omdat de PC opgeschoond moest.

Zo word je dus op latere leeftijd de redder in nood op een conferentie waar je de vrolijke noot komt brengen. Ook word je de computermaker van de straat.

The real problem with facebook privacy

Ook de rest van de video is de moeite van het bekijken waard trouwens.

Sponsor