Monthly Archive for januari, 2011

Tech45 viert feest

Het moet iets meer dan een jaar zijn dat ik deel uitmaak van het vaste panel van de tech45 podcast. Blijven plakken. Dat is ook niet nieuw. 35 afleveringen of iets van die aard. De collega’s waren al tien afleveringen bezig toen. Nog wat bèta-afleveringen ook. Zoveel google zit er wel in hen.

Dat maakt dus 45 afleveringen van… euhm… 45 minuten. Theoretisch. Meestal een stuk langer. Eigenlijk. We hebben een leuke vorm gevonden vind ik. Twee, drie grote onderwerpen, snel nieuws en tips.
We gaan dat vieren. Die 45ste aflevering. Met een speciale aflevering. We hebben daartoe een persbericht verspreid en alles. Na de 44ste keer is het moment om uit de digitale kast te komen aangebroken. Er is sprake van een historische aflevering en wat we daarmee bedoelen, kom je morgenavond vanaf 21u30 te weten tijdens de live-opname. Woensdag kan je in iTunes terecht. Enfin. Je kan daar nu ook al terecht voor de voorbije afleveringen.
Lang geleden dat ik nog eens van PR had gedaan. Persberichtje pennen, corrigeren en bijsturen, perslijst bij elkaar zoeken, mensen mailen, mailadressen vinden, andere raden, titels personaliseren, the lot. Niet nabellen. Daar doen we niet aan.
Er zijn al een stuk of wat artikels verschenen, ergens zouden we in een nieuwsbrief moeten steken. Heb je zelf een blog of een website waarvan de lezers geïnteresseerd zouden kunnen zijn, bij Marco en Davy vind je het persbericht. Meer info krijg je bij mij. Mocht je dat willen.

How to earn money from cheap content?

Demand Media, eigenaar van een serieuze lap internetgrond en googletraffic heeft centen gevangen op de beurs. Dat is snel na the cheezburger network wat niet helemaal hetzelfde is maar toch. Niet hetzelfde als Techcrunch dat gekocht is door AOL ook, maar toch.

Geld. Beurs. Content. Dat is nieuws. Belangrijk nieuws. Vind ik. Demand Media is misschien wel de bekendste content farm ter wereld. Onder de noemer “publishing what the world wants to know and share” specialiseert het bedrijf zich in het spuwen van zoveel mogelijk stukjes tekst tegen een zo laag mogelijke prijs. Moderne veeteelt voor woorden quoi.

Eigenlijk is het concept behoorlijk simpel. Je gaat kijken in Google en op fora om te weten wat mensen zich afvragen, waar mensen zoal op zoeken en dat schrijf je dan als titel. Omdat mensen meer en meer vragen intikken in google, krijg je met de antwoorden daarop voldoende zoekverkeer dat je dan kan afleiden naar eHow, answerbag en andere sites.

Dat is SEO (zoekmachineoptimalisatie) van de zuiverste soort. Schrijver tegen algoritme. Geen marketeer die het niet doet, je zou wel dom zijn. Ik doe het ook. Niet hier. Hier mag ik. Ik moet al genoeg.

Maar demand media dus. Je kan geen how to intikken of ergens in de eerste tien zoekresultaten van Google komt eHow of een ander demand domein piepen. 550.000 keer werd de combinatie how to in google ingegeven gedurende de afgelopen maand. 277.000.000 wereldwijd.

Dus verdient Demand geld. Veel geld. Dat is niet goed, zo luidt de kritiek, want de content die geleverd wordt is niet relevant voor mensen die zoeken en kwalitatief is het ook al geen hoogvlieger. Schrijvers van Demand content worden onderbetaald en if you pay peanuts, you get monkeys en wie wil er nu een aap als raadgever?

Tijd om google dood te verklaren vond men bij Techcrunch. Tijd om Demand Media naar de negende cirkel van de hel te wensen. Moord en brand en alle zonden van Israël. Jordanië, Palestina en Syrië erbij.

Elitarisme. Onze zoekresultaten worden vervuild en dus kijken we naar de producent van de antwoorden. Vroeger was alles beter! De wandelaar. De losliggende stoeptegel. Dat Demand ( en andere contentfarms for that matter) teksten produceert waar ze nauwelijks of geen meerwaarde leveren is waar. Dat het algoritme van Google voor verbetering vatbaar is ook.

Nemen we er even het boek bij. Boegbeeld van de oude media. Toonbeeld van kwaliteit. Nemen wij dan de lijst der best verkopende boeken bij. In de lijst van de non-fictie staan zes kookboeken en een boek van Elma Dalhuijsen-Nuis, beter bekend als Tante Kaat. How to boeken avant la lettre dus. In de boekhandel gebracht aan de frequentie dat de feestdagen zich aandienen.

Loop een boekhandel binnen en je vindt ze in stapeltjes. Kookboeken. Marketingboeken. Zelfhulpboeken. Levensboeken. Geen onderwerp waar niet over is geschreven. Omdat SOS Piet verkoopt -en excuseer de goedkoop gekozen uitdrukking- zoete broodjes wordt gesteld dat mensen steeds meer boeken kopen. Het boekenvak bloeit! Het internet is dood!

Benieuwd wat zo’n ghostwriter vangt.

I live in the future and here is how it works

Nick Bilton was mij vooral bekend van de New York Times Bits blog en dus van mijn RSS-lezer. Op wandel door de Amazon boekenwinkel kwam ik het als bij toeval tegen. Niet dus. Dat aanbevelingsalgoritme van Amazon zit echt wel goed in elkaar.

Sample aangevraagd (best handig, ook voor niet Kindle gebruikers trouwens, kan je via een windows of apple programma’tje) en gelezen. Goed bevonden. Boekje helemaal besteld en twee minuten later aan het lezen. Een gemak, dat e-lezen.

Het boekje is geen literair meesterwerk. Dat moet gezegd. Bilton doet het verhaal van hoe hij als redacteur bij de Times besluit zijn papieren krant op te zeggen omdat hij niet meer aan lezen toekomt en het nieuws op zich toch al heeft gehoord. Dat vertelt hij dan op een congres en hij krijgt tegen zijn buzze. Vernieuwend is het ook al niet denk je dan misschien. Met die toekomst valt het allemaal nogal mee.

Toch is het een interessant werkstukje. Niet alleen omdat er aan het begin van elk hoofdstuk een QR-code staat die verwijst naar bijkomende informatie en de weblinks in het boek werken. Dat op zich al is een vernieuwende ervaring. Dat je zo’n boek zit te lezen en dan overschakelt naar je telefoon of je browser.

Vraagje voor amazon-google tussendoor: er bestaat al een chrome-to-phone functie, ik zou een Kindle-to-chrome toepassing ook niet mis vinden. Misschien gewoon hopen dat Stef zich een Kindle aanschaft. Dan komt dat er wel ;-)

I live in the future heeft één grote verdienste, het zet dingen die je vaak al weet (we gaan veel meer online lezen, papier zal nog wel een tijd bestaan) in perspectief en het geeft meteen ook een inkijk naar de achterkant van zo’n krant. Daar heb je soms het gevoel dat hij dit beter als niet-werknemer had geschreven. Soms denk ik: “trap toch nou es door man, ofwel schrijf je dit boek of je schrijft een interne nota, ik ben jouw publiek, niet je werkgever”.

Waarom moet je het boekje dan lezen. Wel. Voor de body. Om de dingen die je zo logisch vindt en vertelt en alle dagen ziet in een ruimer kader te zien. Voor de achtergrond en om een aantal dingen die je weet met een onderzoekje te staven.

Je kan het boekje hier vinden bij Amazon

A telephone named Desire HD

“Is dat een iPhone?”. Dat is het niet. Dat is een HTC Desire HD. Vergelijkbaar maar met een 8 megapixel camera met dual LED flash. Iets groter ook. Door de smallere rand een stuk groter scherm.

SLCD en geen retina display, dat dan weer wel. Dat is minder goed mijnheer, u moet het maar eens opzoeken. Met een Aluminium unibody en plastic en geen glas. Met Android in plaats van iOS. Van HTC en niet van Apple. De gezichten.

De voorbije twee weken kon ik het verschillende keren uitleggen. Wat ik daar voor me op tafel legde was meteen onderwerp van gesprek. Het moet gezegd. De Desire HD zit in hetzelfde segment als de iPhone. Nee, ik ga het woord iPhone-killer hier niet gebruiken.

Technisch

Binnenin de aluminium unibody vind je een Qualcomm 1Ghz Snapdragon processor en 768MB RAM. Dat laatste is anderhalve keer de iPhone4 by the way. Op het interne geheugen kan je 1,5 GB opslaan, via MicroSD kan je daar 32 aan toevoegen. De Desire HD is een high end telefoon, zoveel is duidelijk.

De Desire HD draait op Android 2.2 Froyo. Een update naar 2.3 ligt binnen de verwachtingen. Alleen moeten ze bij HTC die sence-laag dan weer vernieuwen en dat duurt. Dat was met mijn Hero ook al zo. Het moet gezegd dat 2.2 een serieuze verbetering betekent tegenover de 2.1 waar ik aan gewend ben geraakt. De HTC sense-laag heeft meer dan een nieuw likje verf gekregen. Instagram zeg je? Gewoon een preset in de gewone camera-app.

De HTC Desire heeft geen front facing camera zodat je nooit bang hoeft te zijn dat er mensen in je oor kijken terwijl je met hen aan het bellen bent.

Gebruik

Door een tekort aan schermen is HTC moeten overschakelen van de AMOLED’s die voorzien waren naar SLCD schermen. Of je dat merkt? Ja. Er zullen mensen zijn die daarover vallen, ja. Mijn herinneringen aan de AMOLED van de Samsung Wave staan me nog voor de geest. Het was beter geweest.

Laat ons wel wezen: de Desire HD is een contentconsumptie en mediamachine. Dit is de eerste telefoon die ik door mijn handen laat gaan waarvan ik eerlijk kan zeggen: als ik nu een seriekesliefhebber was, ik zou me er niet voor schamen om mij op te trein te zetten en een episode te bekijken. 4,3 inch schermdiameter is niet wat je noemt bescheiden. Het is de GSM die mijn iPod twee weken in de kast liet verdwijnen. Podcasts op de telefoon en wegwezen. Dat was de eerste keer in ik geloof vier jaar.

Met een 8 megapixelcamera en video op 720p heb je DVD-kwaliteitvideo op zak en kan je je foto’s zowat op posterformaat laten afdrukken. HTC promoot Dolby mobile op de achterzijde van de telefoon. Als je even de koptelefoon unplugt op een volle trein weet je meteen wat dat betekent: Leo Laporte is perfect begrijpbaar tot in de volgende coupé. Leuk. Voor conference calls misschien handig.

Batterijtijd

Groot scherm, krachtige processor, een flinke portie widgets en multitasking. Moet er een tekeningetje bij of lukt het zo ook wel? De batterij, die heeft het te verduren. Bij vergelijkbaar gebruik doe ik met mijn Hero ruim een dag met de batterij.

Dag betekent hier zes uur opstaan, rond elven onder de wol. Dat trekt de Desire HD bij vergelijkbaar gebruik niet. Een werkdag is realistisch. Nu ben ik wel niet de lichtste gebruiker en of ik nu mijn telefoon bij thuiskomst aan het snoer hang of bij het slapengaan, veel maakt dat niet.

Software

Mensen die een cleane versie willen van Android, gaan beter voor een Samsung Nexus S. Heb je meteen 2.3. Edoch. Ik geloof sterk dat de HTC Sense voor de meeste -hier komt ie- gewone gebruikers wel leuk is. Of je jezelf nu geek noemt of niet. Widget hier, voorgeïnstalleerd app’je daar.

Het zijn de kleine dingen die tellen. Zoals de mogelijkheid om de Desire te gebruiken als WiFi hotspot. Een klok die werkt op één en twee januari en niet te vergeten HTCsense. HTCsense zoals in HTCsense.com, een beetje zoals mobile me maar dan gratis. Backup van berichten en contacten en dat soort dingen. Gratis.

Prijs-kwaliteit

Ha! Daar komt de kat op de koord. Bij een niet nader te noemen webshop staat de Desire HD momenteel 539 euro geprijsd. Voor die prijs krijg je er een 8GB micro-SD kaartje bij. Wil je naar de volle 32 of de capaciteit van een iPhone, dan leg je daar 119 euro bij. Kom je op € 658 of een kleine 90 flappen minder dan de iPhone4 met dezelfde capaciteit.

Daarvoor krijg je dus plusminus hetzelfde aan processorkracht, een stuk meer RAM en een megapixel of drie meer op je camera. Je kan in meerdere App markets terecht en je kan je toestel beter tweaken. Wat je niet krijgt is de fancy look van een iPhone en op de vraag: is dat een iPhone kan je gewoon “ja” antwoorden.

Aan te bevelen? Ja. Voor geeks die wat meer willen is dit echt een mooi toestel. Echt. Serieus onder de indruk van het ding. Het is geen iPhone. Misschien maar beter zo.

Gedichtendag

Een dichter ben ik niet.
Nooit geweest.
Zal nooit zijn.

Ik begrijp het niet.
Kan niet lezen wat er staat.
Geen idee wat te lezen is.

Achter woorden.

Sponsor