Monthly Archive for februari, 2011

Ambtenaren…

Geplaatst door Jan Seurinck op 27/02/2011 in bedenkingen er zijn 0 Comments Tags: , , .

Ambtenaren, dat zijn mensen die om negen uur het bureau binnenkomen, hun zelfgesmeerde boterhammen eten met een eerste koffie. Het nodeloos ingewikkeld maken met veel papierwerk.

Uitkijken naar het middageten. Boterham kaas. Burgers pesten. Bedrijven in het papier laten verzuipen. Meer slappe koffie. Opruimen. Huis toe.

Oh ja en de meesten zijn te dom om het te helpen donderen. Ik kan het weten want ik ben halftijds ambtenaar.

Het moest er ook met het hele ViA-verhaal weer van komen. Twintig ambtenaren hebben een mail gekregen van hun collega’s of ze het project waar ze op werken niet zouden willen liken op facebook. Kwestie van de boel wat op gang te trekken en alles.

Uiteraard veroorzaakt dit deining in het politieke landschap. Ongehoord! Ambtenaren worden moreel gedwongen om hun werk te liken en dan nog is er geen resultaat. Flauw! Epic fail! Awoert! Dan komt dat op Belga en dan staat het op alle websites (bijvoorbeeld De Morgen) en dan kan er gerekend, geteld en vooral gespeculeerd worden.

Slechte communicatie en dat in tijden dat er een minister al slechte ervaringen heeft gehad met mails. Bevestigd door de bevoegde instantie zelf! Check en dubbelcheck en alle journalistieke waarden en normen voldaan. Opvallend is wel het minste wat je kan zeggen. Zelfs met een brief komen ze niet boven het maaiveld uit!

Het zou misschien te gemakkelijk of te vanzelfsprekend zijn om je af te vragen hoeveel journalisten van pakweg De Morgen hun krant op Facebook liken. Of daar een brief aan te pas is gekomen? Of een nota? Nooit eerder zag ik een journalist zijn verhaal of interview pluggen via twitter. Geen enkele redacteur lanceert een actie van zijn krant via twitter. Daar moeten we hen gelijk in geven.

Want uiteraard is er een keerzijde aan deze medaille. Zonder de bewuste mail, had de krantenkop ook kunnen luiden: zelfs betrokken ambtenaren vinden ViA niet leuk op Facebook. Dat was ook fraai geweest als verhaal. Misschien een idee voor maandag? Kunnen we weer lekker ambtenaarbashen.

Die keer dat ik een kabeltje de bons gaf

Geplaatst door Jan Seurinck op 26/02/2011 in geeky er zijn 3 Comments Tags: , , , , .

Tot nu toe luisterde ik mijn podcasts steeds via de iPod classic. Steeds alles op zak, steeds alles ter beschikking. Maar opnieuw beluisteren, dat komt er niet van. Beluisteren is al een uitdaging op zich.

Dan besef ik op maandag om koffie o’clock dat er een nieuwe aflevering van TWiT moet zijn en dan is het van downloaden en syncen en trein missen. Dat mijn iPod niet van de jongsten is. Dat de classics niet zijn uitgerust met WiFi. Dat Apple nog steeds geen wireless sync heeft, ik kan daar niet goed bij. Ik. Wil. Geen. Draden.

Dan zit je op je computer en moet je weer syncen zodat het ding weet wat je al hebt beluisterd en wat niet en dat is een gedoe. Ik moet het niet meer weten. Kom maar terug als je het hebt uitgevogeld. Nee, ik koop geen iPhone.

Vanaf nu is er voor mij Google Listen. Google. Alweer. Cloud. Alweer. Geen kabeltjes meer. Op de PC beslissen dat ik een podcast wil gaan volgen en die later gewoon op mijn GSM terugvinden. Geen kabeltje. Alles over the air en via 3G als ik dat wil, over WiFi als het gaat. Afspelen vanaf google reader als ik daar zin in heb.

Het is nog labogerief en nog zelfs niet bèta. Maar voor mij werkt het. Hopelijk kan ik op die manier mijn back catalogue van beluisterde podcasts ook bijhouden en als ik wat interessants hoor, clippen en embedden. Straks.

Want de toekomst mag dan al om de hoek liggen wachten, niets verhindert ons een blokje verder te denken en te wensen.

Persreis

Geplaatst door Jan Seurinck op 25/02/2011 in Persoonlijk er zijn 0 Comments Tags: , , .

Er zijn veel dingen die ik eens wil meemaken. Soms komt er zoiets langs en dan denk ik: dat moet ik toch eens meegemaakt hebben? Ik weet niet hoe dat komt. Is het nieuwsgierigheid? Is het de angst kansen te laten liggen? Wil ik mezelf bewijzen? Tegen wie dan?

In elk geval, er was een voorstel. Om een persreis te maken. Naar Barcelona. Iets met technologie en nieuwe producten en dinges. Of ik niet eens meewilde en dat het wel aansloot bij mijn interesses. Die PR jongens en in dit geval meisjes zijn goed in hun vak jong, dat geloof je niet.

Schuiven en regelen en eens kijken of dat kan werken en passen en wat over en weer en overwegen of dat met mijn lief en alles. Dat ik dat eigenlijk wel eens wil zien, zo’n persreis en dat ik wel eens wil weten wat dat dan betekent ‘het informele gedeelte’. Dat ik eigenlijk wel eens naar Barcelona wil. Gewoon omdat dat kan. Omdat ik een blogger ben. Omdat ik de achterkant van zo’n machine wil begrijpen.

Het kon. Met het werk. Met mijn lief (zij verdient een website). Het betekent helemaal niets. Er is een merk, zij willen hun product voorstellen, ik mag kijken. Het betekent veel. Denk ik. Soms duizelt het me een beetje. Vind ik de dingen die ik meemaak speciaal en dat ik GSM‘s en stereotoestellen mag testen en dat ik naar conferenties mag (dat vind ik het einde).

Soms maak ik graag dingen mee. Het is vreemd. Het kan en het mag deze keer.

Oh ja, ik heb vliegangst. Dat had ik nog niet verteld zeker?

 

Gmail en het privacygevoel in 2011

Geplaatst door Jan Seurinck op 24/02/2011 in bedenkingen er zijn 6 Comments Tags: , , .

Soms komt een mens al eens een interessante tweet tegen waarvan je denkt: daar zit een verhaal in. Deze is er zo één.

kan toeval zijn maar ik vind het niet leuk dat als ik via gmail verstuur over italiaans eten, ik iets later een google ad zie daarover!Tue Feb 22 11:01:28 via TweetDeckguido everaert
guidooohh

Opvallend dat iemand als Guido dat niet weet, denk ik dan. Uiteraard. Google laat relevante advertenties zien. Dat noemt men een businessmodel. Een model dat trouwens best schijnt te werken. Ook in Gmail.

Toen Gmail in 2004 gelanceerd werd, moet er ook binnen Google een hartig woordje zijn gepraat over die advertenties. Mensen zouden dat niet willen, contextuele reclame bij hun persoonlijke mails. Banners zijn dood, riep het andere kamp. De contextuelen haalden het. Het was 2004 en de privacybom had nog niet toegeslagen.

We leven inmiddels in een nieuw decennium en we voelen ons meer bekeken dan ooit. Het spotlighteffect slaat in al zijn hevigheid toe op het digitale front. Mensen voelen zich ineens bekeken. We zien in de advertenties van bol.com net die producten die ze eerder op de site hebben bekeken. We zien advertenties voor italiaanse restaurants als we erover mailen.

We voelen ons bekeken en google weet alles over ons. ‘Ze’ weten alles over ons. Althans dat geloven we. Google scant de tekst van een mail, leest een stad, leest het woord restaurant en leest reserveren. Een algoritme maakt de som. Het zou me niet verbazen als dat ergens aan jouw google-profiel wordt gehangen.

Privacy is het nieuwe onveiligheidsgevoel. Gestoeld op berichten verspreid in de media duikt een collectieve angst op. Gestoeld op een collectieve angst worden in de media berichten verspreid.

Je kan dat eng vinden, dat geloof ik best. Dat er een bedrijf is dat weet dat jij overweegt in een bepaalde stad een restaurant te bezoeken. Ik begrijp dat mensen het argument van de gepersonaliseerde reclame van tafel vegen. Ook al gebruiken die mensen klantenkaarten en vragen ze catalogi aan bij postorderbedrijven.

Wanneer straks. Enfin. Nu eigenlijk, de social graph meer en meer zal worden opgenomen in de zoekresultaten maar ook in de reclame, zal de roep om meer privacy opnieuw luider klinken. Wanneer er echter gevraagd wordt aan mensen wat ze vinden van reclame, dan is de irrelevantie vaak een struikelblok.

De mens is er nog niet uit. Ik ook niet. Al geloof ik dan niet in privacy online. Zolang je zelf de controle houdt, zie ik geen probleem.

Eigenlijk ben ik wel eens benieuwd naar uw mening.

Is Google het 21ste eeuwse equivalent van Gutenberg?

Geplaatst door Jan Seurinck op 22/02/2011 in mediafilosofie er zijn 3 Comments Tags: , , , , .

Wanneer het gaat over de mediageschiedenis, valt de naam Gutenberg onvermijdelijk. De Duitse edelsmid vond met als voornaamste ingrediënten druivenpers, gegoten letters en een nieuw inkttype de movable type drukkunst uit.

Dat hij dit alles deed op een lening die hij uiteindelijk niet terug kon betalen, is een detail dat hem door de geschiedenis is vergeven. De uitvinding zette de wereld op zijn kop, leverde brandstof voor de verlichting en keerde zich uiteindelijk tegen het instituut dat er aanvankelijk nog voordeel uit probeerde te halen, de kerk.

Als we parallellen moeten trekken met vandaag, komt enkel Google in de buurt van zijn verdienste. Dat kranten online zijn kunnen blijven bestaan, is voor een groot stuk te danken aan google adsense en eventuele varianten op dat thema.
Hiermee is niet alleen een businessmodel voor online nieuws ontstaan maar ook een verregaandere democratisering van het nieuws. Niet alleen in consumptie maar ook in productie. Gratis is voor nieuwsfeiten de norm geworden. Paywalls en betallende apps en andere micropaymentsystemen komen moeilijk van de grond.
Er is echter een tegenbeweging aan het ontstaan. Mensen die op hun online privacy beducht zijn en roepen van do not track en google is evil. Mensen die op hun browser een plugin zetten waardoor reclame niet meer wordt weergegeven. Mensen die bang zijn dat google zou weten waar ze hun tijd op het internet doorbrengen. Het spotlight effect laat niet met zich sollen.
Het mag gehoopt worden dat Google daarop voorbereid is. De kranten ook. Misschien moeten aandeelhouders straks wat toegeeflijker zijn als het op hun lening aankomt. Anders eindigen we ergens diep onderaan in de geschiedenisboeken voor wat democratisering van informatie betreft. Google one pass zal de kranten misschien een nieuw verdienmodel leveren, de concurrentie is gratis. Dankzij reclame.  Mensen die dat niet wensen te zien moeten zich de vraag stellen wat ze ermee winnen.
Een beetje visuele vervuiling? Het feit dat google weet welke pagina’s u bezoekt? Bent u echt niet bereid dat erbij te nemen in ruil voor gratis content? Er zijn mensen die daar hun brood mee verdienen. Er zijn rekeningen die betaald moeten worden aan de andere kant van jouw gratis nieuws. En kom mij niet met het argument dat google reclame niet creatief genoeg is.
Kom niet aan met het feit dat ‘ze’ op de lange duur alles over u weten. De ISP’s en de overheid, die houden al uw gegevens zes maanden bij. Misschien moet u zich daar maar eens zorgen over gaan maken. In naam van het internet, zet die adblocker uit en laat google weten welke pagina’s u bezoekt. Dan mag u mee de geschiedenisboekjes in. Deal?

Sponsor