Stop worrying about how to integrate ads into Twitter, and let your users support you. We already pay for Flickr, Dropbox, Vimeo, etc, and those of us that value your service will be willing to do it with Twitter, too.
via Dear Twitter,.
gesprekken met een communicatiegeek
Monthly Archive for maart, 2011
Er was eens een Duitser die veel te jong in het parlement kwam te zitten en die wilde weten wat zo’n telefoon en zo’n telefoonmaatschappij over hem te weten kunnen komen. Dus diende hij klacht in tegen Deutsche Telekom om net dat te weten te komen en hij kwam het te weten. Preemptive strike.
35000 keer heeft dat systeem getraceerd waar die mens zich bevond. 35000 datapunten die zowat alles over die mens zijn locatie vastleggen. Hoe snel hij zich voortbeweegt tussen twee punten. Wie hij belt, wie hij berichten verstuurt, welke data zijn telefoon binnenkrijgt, welke er buiten gaat. Leg daarnaast de telefoontjes en de berichten en het dataverkeer en een mens heeft een excelsheet waar je nauwelijks over kan kijken.
Het is een fait divers dat de wereldpers haalt. Het levert een aardige infograph op. Het is deelbaar. Het is nieuws. De New York Times heeft er een mooie titel op gekleefd. Een beetje gegevens. Een lap suggestie. Cellphones track your every move, and you may not even know.
Siddert en beeft hiervan gij allen want dit is 2011 en pricacy is terug van weggeweest. Het is Duitsland bovendien. Land van Stasitrauma’s en daarvoor was er ook nog iets. Dat die 35000 locatiepunten wel eens nodig zouden kunnen zijn voor het correcte verloop van de communicatie, dat lees ik zo gauw niet. Zelfs niet in de wat gespecialiseerdere online pers.
Mij kan het niet zoveel maken dat mijn telefoonmaatschappij vanalles over mij weet. Dat ik wat aftwitter op een maand, dat ik bel met mijn lief, dat ik haar berichten stuur. Dat ik telefoon krijg van collega’s op mijn privénummer (nee, twee telefoons, dat werkt niet voor mij, maar dat is een ander verhaal). Dat ik mij verplaats van Antwerpen naar Brugge en naar Brussel en naar Lier en naar Gent.
Het begint mij wel te dagen dat wie mijn telefoon in handen krijgt en een beetje techneut is, zonder moeite mijn leven kan overnemen. Althans in theorie. Ik zou dat beangstigend moeten vinden denk ik. Dat die persoon kan weten waar ik kom, waar ik plan te komen. Dat die persoon, hoe imaginair ook, perfect kan weten wie ik bel en wanneer. Voicemails beluister ik zelden of nooit dus daar kan die alvast mee aan de slag.
Het is een denkoefening waar ik te weinig bij stilsta misschien. Wij allemaal misschien. Want het komt niet veel voor en je verandert die paswoorden gewoon als het ooit eens gebeurt. Toch? Testje? Zonder naar je GSM te kijken? Van welke diensten kan ik inloggen zonder het paswoord in te moeten geven als ik jouw telefoon in handen heb?
Twee bankkaarten groot, vijftien dik. Daarop staat een mensenleven. Ik sta daar weinig bij stil. Maar goed ook.
Als er denken aan te pas komt of er zijn uitdagingen in het spel, dan interesseert iets mij al snel. ‘Een probleem oplossen’, zou ik een score van 4,5 op 5 hebben gegeven op de likeabilitytest van het PMS als ze mij dat hadden voorgeschoteld.
Wanneer Apache, het journalistencollectief, de nieuwssite, het medium op zoek gaat naar een businessmodel zie ik een uitdaging. Dan ruik ik denken. Dan ben ik er graag bij.
Er was een oproep van Nick van Board of innovation. Er was een DM van de genoemde Nick. Niets voor jou dit? Uiteraard wel. Dat ik daarmee een les moet verzetten is een spijtige doch onvermijdelijke zaak. Het was ook een unieke gelegenheid voor mijn studenten communicatiemedia dat ik als hun docent kon meedoen. Denk ik. Omdat ik dan kennis kan delen.
Enfin. Dat systeem van The Board, dat kan je aan het werk zien in een presentatie die de wereld is rondgegaan. Dat bestaat uit whiteboards en stiften en magneten en de wereld zou erbij gebaat zijn als die surface computers ooit door zullen breken. Zeker met 100% mannen aan onze tafel zijn de lijnen vaak niet geweest wat ze hadden kunnen zijn.
Je kan het systeem zelf uitproberen dankzij een google drawer wat wel grappig om doen is maar niet zo handig als het echte gerief. Dat met handen en stiften en woorden een pak sneller werkt dan een computer en een muis en slepen.
Het moet gezegd, ik zou met die magneten en met mensen zo uit verschillende sectoren mijn dagen kunnen vullen. Nieuwe ideeën bedenken die ik dan door anderen zou laten uitvoeren. Uitvoeringen waar ik me dan aan zou kunnen ergeren. Of niet. Uitvoeringen die ik zelf niet beter had gedaan. Of wel.
We zochten een verdienmodel voor Apache. Je vindt dat niet op een avond. Je hebt ideeën en richtingen en opties maar man, wat boeiend. Echt. We zochten inspirerende voorbeelden, we haalden uit het achterste van onze hersenmassa een website waar we wel eens wat hadden over gehoord. We dwaalden af. We kwamen op de essentie. Geld verdienen met nieuws en dat dat niet gemakkelijk is. Dat niemand daar echt goed uit is.
Dat ik wel behoorlijk op de hoogte was, vertelde iemand die zich eerder had voorgesteld als lid van de kernredactie. Dat ik mijn best deed, zo antwoordde ik naar eerlijkheid. Ik stel me voor dat ik de rest van de avond nog het best op een glimworm moet hebben geleken.
Dat ik een gelukzak ben met de dingen die ik kan en mag doen, ik heb dat al gezegd, ik ga dat nog doen.
BDW heeft pracht ve compromisvoorstel gedaan. Alleen jammer dat het een compromis was met zijn eigen partij ipv met andere partijen #terzake
Gwendolyn Rutten
RuttenGwendolyn
Sponsor
