Dat ik daar wel zou kunnen werken dacht ik. Dat ik daar wel zou kunnen werken twitterde ik. Maar een ruimte is een ruimte is een ruimte en dus stuurde ik een bericht naar Frederik, die dat spel organiseert. Of ik die proefdag dan nu eens mocht doen. Het mocht. Het kon.
Zo bevond ik me voor het eerst in een coworkingspace met een pakje werk op zak en ook wat verwachtingen. Het was wat jammer dat ik er een rustige dag had uitgekozen. Naast mij waren er vijf andere coworkers waarvan er maar drie onder de middag bleven eten. Collega’s van elkaar bovendien die het gelukkig niet nodig achtten over ‘hun’ werk te spreken. Leuke mensen, dat ook.
En dan komt er iemand langs van ‘t stad voor een vergadering die je dan kent en dan ontstaat er een gesprek en dat soort dingen maakt een dag dan weer waardevol. Zo’n coworkingspace staat en valt denk ik zo’n beetje met roulatie en volk dat langskomt en mensen onder elkaar en ons kent ons. Sociale contacten, netwerken, relaties.
Omdat ik zelf nog steeds (ik ben bijna de kritische twee weken voorbij) werk volgens het pomodorosysteem werd ik als een ‘stille collega’ omschreven. Dat moet inderdaad wel als je achter die koptelefoon duikt voor 25 minuten en dan in 5 minuten over en weer langs sanitair, koffiemasjien (heerlijke koffie) en terug achter je koptelefoon duikt.
Op dagen waarop ik niet bezig ben voor De Kogge, zit ik aan mijn livingtafel met een livingstoel en dan is zo’n Aspace wel een pak beter uitgerust van tafels en ander stoelgerief. Als ik daar ooit mijn intrek zou nemen, zie ik mij daar ook een tweede scherm zetten om de 13” real estate van mijn macbook wat uit te breiden, iets wat je op zo’n livingtafel niet zo doet.
En als je macbook adapter dan ineens stuk blijkt, toont zo’n plek meteen zijn merites. Je gilt (figuurlijk!) even in het rond en daar komt een bruikleenadapter aangewandeld en kan je verder voor de dag.
Wat dat real estate betreft: als Frederik nog eens iets doet op zijn patio, dan moet je eens langsgaan, het is daar echt proper gedaan en die patio biedt het type rust wat je ook aan je livingtafel vindt. Enfin. Het is om te werken dat je daar zit natuurlijk.
Dan ga je na een werkdag naar huis toe en dan realiseer je je dat het pakje werk dat je des morgens mee had gebracht serieus is geslonken. Dat je les is voorbereid en je teksten zijn gepend. Dan bedenk je je wat je aan die dag gehad hebt en dan zeg je: goedgekeurd. Voorlopig misschien financieel niet helemaal te verantwoorden als prille starter in bijberoep bovendien (kijk: prijzen enzo). Denk ik.
Volgende week ga ik overigens een dagje bij burooz zitten. Dat is de andere coworkingplek in Antwerpen. Dat is wat verder van de deur, wat groter. Verslag volgende week.
