Dat we ooit afscheid zouden moeten nemen stond bij voorbaat vast. Met een fiets heb je geen eeuwigdurende relatie. Metaalmoeheid. De ouderdomskwaal van bejaarde fietsen. Hij die me ooit van kot naar aula en over café terug naar kot bracht is niet anders. Hij stond al een tijdje met meer mankementen dan wat anders te verkommeren in onze fietsenstalling. Een bejaarde waarvan de kinderen nog wel weten dat hij bestaat maar steeds minder op bezoek komen. Ik was een ondankbare zoon geworden.
Hij is vandaag meegegaan met twee mannen die hem zullen smelten en omvormen tot nieuwe fietsen. Hij was zo zwaar, dat er op zijn minst drie nieuwe fietsen uit zullen worden gegoten. Hij rammelde aan alle kanten toen ik er, als mijn cursus niet zo wou vlotten, de Kantienberg mee op sprintte. Hij kraakte toen ik er na mijn eerste academiejaar mee van Gent naar Kortemark stoomde. Elke brug een marteling. Een fietsavontuur om niet licht te vergeten.
De kleuren? Een lang verhaal.
Ik ben er helemaal week van.
Jammer, ik zocht nog een fiets voor in Kortrijk.
Mooie tekst.
Het fietsgehalte was al een tijdje niet meer van dien aard dat je je door Kortrijk zou hebben kunnen verplaatsen. De gedachte dat je op je rit een kasseistrook zou tegenkomen was genoeg om de ketting te doen afvallen… Kringloopwinkel wil wel eens wat hebben voor studenten.