De laatste dag

Gisteren was de laatste dag. De laatste dag van het academiejaar, de laatste dag van één van de collega’s die ik hard ga missen. Ik ben in afscheid nemen zo mogelijk nog slechter dan in verliezen.

Het is vreemd. Tot hiertoe heb ik op een periode van 1 jaar (zeg maar mijn evolutie van plannings- en productiemens naar communicatie- en marketingmens) altijd met korte contracten in cultuur gewerkt. Productie opstarten, looptijd, afscheid. Het zou moeten wennen maar dat is buiten deze waard gerekend. Tranen moeten en zullen eraan te pas komen.

Deze keer was het niet anders. Met Bart (en ik noem niet vaak namen maar nu doe ik het wel, zonder vragen bovendien) is het iets speciaals. Ik kreeg de job bij het VIOE waarvoor ik eerst solliciteerde niet omdat ik teveel op Bart leek, zo werd gezegd. Dezelfde collega die mij toen met het slechte nieuws belde omschreef ons later, toen ik die andere job bij het Vioe ging doen, als tweelingsbroers. Quatch natuurlijk. Maar toch.

Bart wordt een crème van een conversation starter. Hou hem in het oog. Ik ben blij voor hem. Ik zal hem missen. Wij zullen hem missen. Het VIOE zal hem missen.