Krant

Een mens besteedt gemiddeld 20 minuten aan het lezen van zijn of haar krant. Twintig minuten. Althans, dat waren de statistieken die werden gehanteerd toen ik aan de universiteit zat. Met alle digitalisering die we tussen 2004 en nu hebben meegemaakt geeft het te denken.

Een treinrit van Antwerpen tot Mechelen. Meer staat er blijkbaar niet in een krant die mensen langer dan een uitgebreide douche kan boeien. Dat is triest en ik wil me hier niet uitspreken of dat nu aan die krant of aan de lezers ligt.

Het biedt wel opportuniteiten. Kansen die ik graag met beide handen aangrijp. Zo zit ik vorige zaterdag op de trein van Mechelen naar Antwerpen. Voor mij op het tafeltje in de coupé een uitgeklede De Morgen. Bis, het eerste deel, Reporter en Zeno ontbreken.

Ik vind zo’n gevonden krant geweldig. Het is gestolen tijd. Een kans die door een onbekende zomaar je schoot wordt ingeworpen. Een blik in de psychologie en de leefwereld van iemand waarvan je niet kan en mag weten wie het was. Een krant die achtergelaten wordt door iemand die je kent of erger nog, iemand die je niet kent maar die wel tegenover je zat is een afdankertje, geen cadeau.

Ik stel me voor dat de achtergelaten De Morgen een erfstuk was van een oude socialist die De Morgen is blijven lezen uit nostalgie. Een man die geen abonnement meer heeft omdat dat als een verplichting aanvoelt. Daarom ook laat hij de voor hem overbodige delen van zijn krant achter. Van die reis- en vrouwendelen en andere op marketing afgestemde bijlagen moet hij niets weten.

Ik blader en lees over onverkochte huizen en een artikel over vervalste schilderijen die tentoon worden gesteld. De trein stopt en hoewel ik nog meer zou kunnen lezen laat ik de krant op mijn beurt aan iemand anders. Ik neem niets mee. Dat zou het beeld verstoren.