Schrijven

Sommige mensen geven eerlijk toe dat ze deze pagina’s frequenteren en zeggen mij dat ze dat vaak tot genoegen doen. Ik vind dat sympathiek en ik besef tegelijk dat er veel betere schrijvers zijn. Neem nu San F of Tim F. Maar zij schrijven écht, dus dat telt eigenlijk niet mee. Dirk en Michel dan weer wel.

Ik ben een tussencategorie, beroepsschrijver noch schrijfleek. Mensen vragen me wel eens hoe ik dat doe, zo bloggen en alles. Op een paar blogs tegelijk en dan nog voor mijn werk en nieuwsbrieven en woorden en woorden en woorden. En hoe ik daar ooit tijd voor heb. En hoe ik de dingen bedenk die ik bedenk.

Heel eenvoudig eigenlijk: schrijf altijd alles. In meer dan 140 karakters graag. Wandel de trap af en beschrijf het. Voor jezelf. De spreekwoordelijke losliggende stoeptegel. Wandel door het park en probeer je niet de beelden maar de woorden te herinneren.

Kijk eens anders naar de dingen die je ziet. Durf denken. De dingen die jij ziet zijn anders dan de dingen die ik zie. Ook al kijken we ogenschijnlijk naar hetzelfde. Doe twee keer dezelfde wandeling en je hebt zelf ook twee verhalen.

Eens je hebt leren kijken, schrijf je neer wat je ziet. In een boekje of zoals ik op een telefoon. Het voordeel van op een klein toestel tikken is dat het overal kan. Trein. Wachtkamer. Vergaderzaal (voor de vergadering, dat spreekt). Geen moment verloren laten gaan is de sleutel van de veelschrijver.

Laat de onderwerpen jou kiezen. Voor je het weet schrijf je alleen nog over je eigen leven en zo interessant ben je nu ook weer niet.

Bovenal: zet die mentale rem af.  Veel stukjes staan maanden in de wacht en blijven wat ze waren: een alinea met een idee dat misschien niet fout maar evenmin uitwerkbaar bleek. Soms denk ik: “aardig gedaan, Seurinck” en dan is er niet één reactie. Soms twijfel ik of een post wel leesbaar is. Die post gaat twitter rond. De wereld zit vreemd in elkaar, mijnheer.