Een remake van ‘de juiste prijs’ zou nog zo gemakkelijk niet zijn

Las ik bij de Herman een stukje over Offline Dynamic Pricing. Daaruit was te verstaan was dat prijzen in de winkel(keten) realtime kunnen worden aangepast naarvolgens de concurrentie of de dag van de week of whatever. Niet alleen online maar ook gewoon in de winkel.

Nu heb ik iet of wat ervaring in retail en het zou me in de verste verte niet verbazen dat die dingen real as fuck zijn want retail mijn beste, dat is marketing van de bovenste plank. Ge kunt geen P bedenken of je hebt ze nodig als je zo een winkel inricht. And then some. Het is in die tijd dat ik mijn (pseudo-)wetenschappelijke benadering van communicatie voor een stuk heb opgedaan denk ik.

Edoch. Offline Dynamic Pricing dus. Recent had ik het ook voor, in het echt. Verhuisd van een appartement waar zo vanalles was wat ook moest blijven staan wegens ingebouwd enzo naar een appartement waar dat nog niet was en dus moest de IKEA en daarna ook de Mediamarkt bestormd worden voor het kopen van dingen. Een microgolf/ovencombi bijvoorbeeld.

Nu wil het dat de IKEA en de Mediamarkt hier in het Antwerpse, dat die vlak naasteen liggen. Wij dus daar binnen maar dan moet dat in die kast, weet ge wel en zijn we wel zeker dat de buitenmaat van die oven, dat die in die kast gaat gaan en dat klapdeurtje naar beneden, gaat dat wel handig zijn? Foto genomen van dat kaartje enal. Dat ik morgen het verkeerde niet kom halen…
whirlpool JT479 BL mediamarkt

Wij dus terug naar huis en uitmeten en morgen moeten we waarschijnlijk toch weer bij den IKEA zijn want voor de berging moeten we nog rekskes hebben enzovanalles. Vaneigens past dat want al die keukens, dat is met standaardmatentenzijandersaangegeven maar beter veilig dan spijt en dus stond ik daar de volgende dag terug.

De volle honderd euro. Enfin. 95 duurder. Op een dag. Op een toestel van € 300! Ik dacht dat ik mijn ogen niet geloofde en om heel eerlijk te zijn, ik geloofde ze ook niet. Edoch: ik keek om mijn telefoon en mijn ogen hadden gelijk.

de juiste prijs

Je kan veel zeggen over de Mediamarkt, bijvoorbeeld dat ze irritante reclamespots hebben en personeel dat verplicht door een irritante upsellingprocedure moet maar je kan ze nauwelijks beschuldigen van hoogtechnologische supertransparante prijstags. Eerder authentiek zou je kunnen zeggen. Handgeschreven dat je denkt: zonder al te veel moeite zou je hier een nieuwe prijzenslag in pakweg haardrogers kunnen ontketenen.

Wat doe je dan? Online kijken natuurlijk. Desnoods bij Coolblue aan de andere kant van de steenweg bestellen. Bleek die daar overnight ook € 95 duur geworden. Om maar te zeggen, als je na de drie wijzen en zeg eens euh een remake zou willen maken van de juiste prijs, het zou zo gemakkelijk niet zijn. Dus ik mijn stoute schoenen aangetrokken en naar de eerste betrouwbare mensvandewinkelterzake die ik kon vinden gestapt. Prijsvergelijking in de aanslag en hoe dat kwam.

Hij had ‘m voelen komen denk ik. Of hij is één van die verkopers die meteen weet waar het over gaat als je Whirlpool JT479BL uitspreekt. Of hij die ochtend eigenhandig het kaartje herschreven. Dat hij er de verantwoordelijke zou bijhalen. Die vertelde dat prijzen dagelijks worden aangepast. Dat ik gelijk had en dat ik de prijs van gisteren zou betalen want de mensvandewinkelterzake zou daar een bon voor aanmaken.

Lesson learned: er bestaat zoiets als offline dynamic pricing en je hebt er geeneens fancy infrastructuur voor nodig. En fysieke winkels zijn soms handig want er zijn mensen en mensen maken bonnen. I hacked the system.

On the internet, nobody knows you are dead

Het was 24 mei. Ik postte een tweet en stapte bij de dokter binnen. De avond ervoor had ik nog een Facebook-update met cliffhanger gepost. Zou het me lukken om lenzen in en uit mijn ogen te krijgen?

De dokter schreef me rust voor en ontspanning. Dat internet moest het maar even zonder mij doen, besloot ze. Ik luister naar mijn dokter. Het was zij die er in slaagde me traag te doen lopen toen ik het aan mijn knie had. Dat wil wat zeggen.

Het was zij die me na 39869 tweets op 8 jaar (voor je gaat rekenen: dat zijn er zowat 13,65 per dag gedurende dik 2900 dagen). Mijn mailbox ging op out of office, occasioneel opende ik Facebook maar zelfs de mensen die me een gelukkige 34ste verjaardag wensten bedankte ik niet. Het was niet persoonlijk bedoeld. Bijna een maand duurde de radiostilte.

Het benieuwde me op den duur wel. Of één van mijn 8729 followers op Twitter,  of één van mijn 174 volgers en 1033 vrienden op Facebook, of één van de 1834 followers op LinkedIn iets zouden merken. Niemand merkte wat. Er was niet eens wat minder ruis dan gewoonlijk.

Het is louterend. Om te weten dat, wanneer ik soms eens juich of vloek over een update die al dan niet aanslaat, dat misschien vooral voor mij belangrijk is. Het is louterend om te weten dat mijn mening over Huts, de overname van LinkedIn of het bedroevende niveau van de Belgische verdediging in de match tegen Italië er misschien niet zo toe doet.

Terwijl ik niet op het internet zat, maakte ik een lijstje van dingen die ik belangrijk vind. Online dingen doen staat daar tussen. Alsof iets me wilde danken voor zoveel stilte, werd ik door radiozender MNM opgebeld. Iemand vond dat mijn tips voor studenten met mondelinge examens aandacht verdiende tijdens de Marathonradio die ze daar hebben opgezet. Soms is je best doen zo overrated.

On the internet, nobody knows you’re a dog blaften twee door Peter Steiner getekende honden in 1993 op de pagina’s van The New Yorker. Het is 2016 en je kan met enige zekerheid zeggen dat wanneer je echt doodgaat op het internet, dat niemand je zal missen.

Dat vind ik een geruststellende gedachte. Denk jij er ook eens over na?

Start to run zonder Evy

Begin dit jaar ben ik begonnen met hardlopen. Om de kilo’s er af te werken. Niet omdat ik dat leuk zou gaan vinden. Zonder Evy. Niet omdat ik iets tegen Evy heb maar omdat ik niet zo graag in de pas loop. Omdat ik dat liever op het gevoel doe.

Vroeger gingen mijn winterse loopjes zo: ik wilde mijn energie kwijt, deed een korte broek en een shirt met lange mouwen aan en ik zette het op een hollen. Drie kwartier. Of een uur. Uitgeput keerde ik terug en na de verkwikkende douche besloot ik dat het toch niets voor mij was, dat hollen. Dat ik wel zou wachten op beter weer en dan de fiets van stal halen.

Omdat ik dus een doel had dit jaar, die kilo’s, moest het dus anders. Het moest meer zijn dan een keer hollen en de schoenen weer de kast in. Zonder Evy. Hoe dat ging? Een paar essentiële stappen denk ik.

Koop degelijke schoenen

Ja, je wil je voeten soigneren als je wat wil lopen. Ik ging naar het runningcenter in Leuven waar je de schoenmaat zegt en je twee opties krijgt. Dan ga je de loopband op en dan wordt dat met een video geanalyseerd. In mijn geval was het niet goed en kreeg ik een ander paar. Eén. Niks kleur kiezen of toch liever Reebok of Nike. Schoenen op maat zeg maar. Bij mij werden het Asics GT 2000’s. Blauwe.

asics gt 2000

Schaf een basisuitrusting aan volgens het seizoen

Mijn start to run zonder Evy begon tijdens de voorjaarsperiode. Ik kocht een lange loopbroek, een shirt met korte en een shirt met lange mouwen en een looptrui. Allemaal van Nike. Het is niet zo belangrijk wat het merk is of de kleur. Wat belangrijk is: als het niet tien centimeter gesneeuwd is of cats and dogs regent, wil je geen excuus om niet de weg op te gaan. Zo een stel kleren kost ook al snel wat, die investering wil je er dan toch wel uit.

Nike shirt

Loop zonder verwachtingen

Waar ik dus elk jaar tegenaanliep was dit: je wil altijd te snel lopen. Echte lopers zoals Wannes vertellen mij dat je niet te traag kan lopen. Ik heb het daar nog steeds moeilijk mee maar als je begint en je bent niet zo’n in de maat loper als ik: loop à l’aise tot aan het volgende kruispunt en wandel dan even. Ook al heb je het gevoel dat je nog een eind sneller en verder kan. Evy heeft gelijk. Je kan niet vijf kilometer lopen als je opstaat uit je zetel.

Investeer regelmatig met mate

Met de zomer in aantocht kocht ik een hartslagmeter. Een korte broek. Een armband voor mijn HTC M9. Af en toe eens wat. Omdat je het nodig hebt (die korte broek dus). Of omdat je het gevoel hebt dat je het verdiend hebt (die hartslagmeter). Ook die investeringen wordt eerder per kilometer dan per euro afgeschreven.

wahoo tickr

 

Traceer je prestaties

Strava staat tijdens mijn loopsessies altijd op. Of ik nu even ga lopen om de werkdag van me af te krijgen of ik ga met Juul de weg op of ik ga echt lopen. Altijd. Omdat ik vaak op het gevoel loop, verras ik mezelf soms met uitzonderlijk snelle tijden terwijl het als kruipen voelde. Of ik heb het gevoel dat niets me wat kan en dan kom je thuis en zie je de tijden en blijkt het toch niet zo geweest te zijn.

Leg de lat hoger. En hoger

Vijf kilometer lopen, dat ging vrij snel bij mij. Gewoon, op gevoel. Ineens dacht ik: ik probeer dat eens. Daarna wilde ik dat al wel eens sneller lopen of een extra rondje van 800 meter erbij. De grens van 10 kilometer, daar had ik het mentaal moeilijk mee maar eens die grens genomen was, lonkt de 10 mijl en de halve marathon. Volgend jaar. Misschien.

Strava Jan Seurinck

 

Een echte loper zal ik nooit worden maar het lukt. Meer dan behoorlijk zelfs. Als het goed gaat durf ik zelfs zeggen dat ik het leuk vind. Op die dagen loop ik tien kilometer op een tempo waar ik me niet eens over hoef te schamen, voor een beginneling. Of ik loop, terwijl Juul naast mij rijdt met zijn nieuwe fiets waar hij zo trots op is. Dat is pas echt de max.

Everything else is public relations

Uiteraard wist ik het al even. Dat collega Trui Moerkerke het Flanders DC nest zou verlaten. Vandaag is het ook officieel en met een persbericht en alles. En dat ik het nieuwe perscontact ben bij Flanders DC…

Het lijkt misschien een carrièremove maar het is dat niet helemaal. Dit voorjaar heb ik de taken al ad interim overgenomen (toen gaf Trui les in de VS) maar vanaf nu vallen ze dus ook helemaal onder mijn vleugels. Een hele boterham, met weer tig projecten op stapel voor het najaar maar ik heb er helemaal zin in.

Nu voel ik me alleen helemaal dark side worden…

The Fallacy of What You’re Not Doing

I think we have an idea that in an alternate universe, there’s a version of ourselves that could be living a more amazing life. That is perfectly productive (no procrastination!), that doesn’t get distracted, that hits all kinds of goals. At the same time, this person is also traveling, having amazing experiences, living the life with great friends and a wonderful partner. This person is learning all kinds of skills, reading, learning about fascinating topics. With a great body, of course.This alternate self, of course, doesn’t exist, and never will.

Ja, ik doe dat ook. Twijfelen. Of ik het wel goed genoeg doe. Waarom ik dingen niet heb die anderen wel hebben. Of ik niet anders zou moeten worden.  Waarom sommige dingen mij niet lukken? Ik moet dat afleren. Ik ook. Gelezen bij zen habits

Zo gebruik ik mijn smartphone om af te vallen

Laat ons zeggen dat ik de voorbije jaren wat ben bijgekomen. Er was een winterlaagje dat er niet meer afviel zoals dat vroeger het geval was. Er kwam een laagje over dat laagje en dat begon zo op de middellange termijn aan te tikken.

Mijn volle 1 meter 71 (en een half zeg ik er soms bij) wees zo op een avond 76 kilo aan. Dat het genoeg was geweest. Om het even te duiden: het gezonde gewicht voor een persoon van mijn lengte zou ergens tussen de ruime marge van 59 en 73 liggen. Het hangt er wat vanaf welke bron je daarvoor raadpleegt.

Daar zat ik dus boven. Niet dramatisch en de feesten waren net geweest maar toch. Alarmbellen en toeters. Dat er wat moest gebeuren dus.

De hardware

Jawbone up24: het waren dus feesten en er moesten cadeaus gekocht. Terwijl ik toch een up24 aan het bestellen was voor de madam, kocht ik er ineens ook eens voor mezelf. Met dat ze toch in de afslag stonden… Die Jawbone, ik ga daar nog wel eens iets ruimer over schrijven.
Laat ons zeggen dat het ding mijn knoop in de zakdoek is. Niet alleen om te letten op mijn eten en om al eens vaker de benenwagen te nemen maar ook omdat het ding op geregelde tijden trilt (na een half uur stil zitten), ik heb er een call to action van gemaakt om dan even op te staan en een glaasje water te tanken. Want water is ook gezond.

HTC One Max: mensen die mij wel eens hebben zien rondlopen, hebben het vast opgemerkt, ik heb een nogal groot uitgevallen telefoon. Wel zo dat ik vroeger elke week, nu ongeveer elke maand wel eens ergens uitleg moet verschaffen over het ding. Ja, dat is groot en ja, ik ben daar heel tevreden van. Ik gebruik het om al mijn gegevens bij te houden (voor apps: zie verder).

Huawei Ascend P7: heel tevreden dus over die One Max. Eén probleem: dat ding is groot. Groot en (mede door een extra batterijhoes) vrij zwaar. Als je gaat hollen, wil je dat niet in je hesje hebben shaken. Daarom gebruik ik dus een lichte telefoon als one purpose device: looptracker.

De software

UP: om de link te maken met de Up24, gebruik je de bijhorende software. Je leest erin af hoeveel je stapt. Je leest hoeveel en hoe goed je slaapt. Je leest erin af hoeveel calorieën je hebt genuttigd en hoeveel je er hebt verbruikt. De app geeft tips en aanwijzingen. Je kan er ook je voeding mee tracken maar dat doe ik niet.

MyFitnessPal: deze (gratis, wat jammer is want dan ben ik het product) app gebruik ik dus om mijn voeding en calorieën bij te houden. Het grote voordeel: in vergelijking met de UP app heeft deze een pak meer voedingsmiddelen standaard in de bibliotheek steken. Met name op het vlak van vegetarische dinges, zit deze er wat dikker in. MyFitnessPal vertelt de UP app wat ik gegeten heb, dus dat hoef ik geen twee keer in te voeren. Hier heb ik ook mijn doelstelling opgegeven: ik sta momenteel nog even op ‘streng dieet’.

Strava: gebruik ik om mijn sportactiviteiten bij te houden. Dat heb ik in het verleden niet altijd even consequent gedaan en dat is wel jammer eigenlijk. Dat doe ik nu wel. Het is winter en ik ben in afwachting van een nieuwe koersfiets. Momenteel loop ik. 3, 4, 5, 6 kilometer. Om de conditie dus wat op te bouwen en het gewicht wat naar beneden te halen.

De workflow en de (voorlopige) resultaten

Vorig jaar dacht ik ook al: ik zou wat moeten afvallen. Nu ben ik er de mens wel naar om dat te denken en vervolgens een tweede stukje taart te nemen als een collega trakteert met zijn verjaardag. Als ik dan toch een café binnen ben, dan is de kans dat ik een bruiswater bestel vrijwel onbestaande.

De jawbone heb ik nog bijna niet uitgedaan (twee keer ergens laten liggen en dan een dag niet omgehad ofzo). Het zou me verwonderen dat ik in de voorbije maanden één iets heb geconsumeerd dat niet op één of andere manier de weg naar mijn registratieflow heeft gevonden. Het mooie is: dat kost eigenlijk nauwelijks tijd als je het maar niet de volgende dag begint te doen.

Het fijne van de jawbone is dus dat je die om hebt. Die app staat ook op het homescreen van mijn HTC One Max en geeft van tijd notificaties als je het goed aan het doen bent. Of minder. Cijfertjes motiveren mij wel. Eigenlijk.

De Jawbone hangt nu ruim anderhalve maand rond mijn pols. Vier en een halve kilo ben ik intussen lichter. Geen idee of dat veel of weinig of net op de maat is. Wat wel zeker is: ik zit intussen weer binnen de gezondegewichtmarge. Beetje technologie kan dus nuttig zijn, bij tijd en wijlen.

Een ontmoeting met de grootste

Het valt wel eens voor dat ik plannen wil veranderen. Dat ik ineens zus doe waar zo de bedoeling was. Dat is niet altijd goed te volgen. Ook niet voor mezelf.

Zo stond ik op de singel in Antwerpen. De straat, niet het gebouw, zo ver ga ik nu ook weer niet. Mijn zoon Juul zat op de achterbank en er passeerde een trein. Volkswagens! Allemaal Volkswagens! En Audi’s! Een trein vol.

Een dik half uur later schoof de dubbele schuifdeur van het Audi Contact center in Kortenberg open. De man achter de balie vertelde na even rondbellen dat de mensen van de PR met verlof waren. Dat soort dingen kom ik dan ook dus tegen.

In showrooms hebben Juul en ik een afspraak. We bekijken alle auto’s en dan mag hij er twee kiezen waar hij in mag zitten. Dat lijkt me redelijk. Hij kiest de cabrio en nog iets.

De Q5 en de A3 cabrio in dit geval. Toen kreeg ik de autokoper in het oog. Op koersen was ik ‘m wel eens tegengekomen. Misschien heb ik ooit een woord gewisseld. Als zoon van dan. Hij was zeker publiek bezit op dat moment. Hij is de grootste aller tijden.

Daar sta je dan, wielerliefhebber van vader op zoon maar ook een mens van het beleefde soort. Wachten dus. Tot de verkoop gerond is. Je wil niet tussen de beslissing over de verwarmde autozetels of het panoramisch open dak gaan staan.

Intussen liet ik af en toe halfluid vallen ‘die hebben wij ook gereden hé jongen’, je wil ook niet dat het personeel denkt dat je niet beter te doen hebt dan te wachten op hij die de ronde vijf keer won maar nu gewoon Eddy die een auto koopt is. Terwijl het dus dat is wat ik deed. Ik wachtte.

Of ik een foto mocht? Nu hij de aankoop gerond had. Hij riep Juul bij zich. Ik verontschuldigde me. Hij zij dat het niet stoorde. Hij tilde Juul. Ik nam een foto. Juul begreep niet wat hij is. Dat is een kwestie van tijd.

eddy merckx_juul seurinck_audi contact center

Dat ik het leuk vond dat hij dat even wilde doen. Hij stak zijn hand uit. We schudden. Ik zei nog iets over zijn A3 die hij gekocht had. Dat ik er zo ook een paar had gehad.

Officieel mainstream: ik heb een auto. Now kill me.

Een tijd geleden heb ik een beslissing genomen. Er was sprake van bouwen. Er was sprake van verhuizen. Er was tijd, er was raad en er werd besloten. Zonder auto zou dit niet lukken. Na veel water naar de zee staat hij ook voor de deur.

Hij werd afgeleverd met een strik en mijn naam op een bordje en ik nam daar een foto van. Dat hoort zo. Denk ik.

volkswagen golf variant beerens

Een zwarte. Een golf. Variant. Ja, want ik heb twee kinderen en je wil niet weten wat je allemaal mee moet en dat gaat niet in een gewone Golf. Zoals algemeen geweten, heeft de Golf één van de grootste koffers in zijn klasse. Alleen de Skoda octavia doet beter.

Die dingen weet ik. Van die koffergrootte en van het verbruik. Van de prijs en de opties. Het beslissingsproces over welke auto het nu moest worden had aan de processie van Echternach geen concurrentie. Na de levering komt er veel cognitieve dissonantiewerk aan te pas om mezelf te overtuigen dat ik juist beslist heb. Om een auto te nemen dus.

Het is me te mainstream. Een eigen auto. Ik ben gewoon geworden. Hij heeft zijn maidentrip gehad, de Golf. Hij is naar de Colruyt en daarna naar den Delhaize geweest en ik ben naar Limburg gereden voor een feestje. Hij parkeert zichzelf en dat vind ik heel erg leuk. Hij klapt zijn spiegels in als je ‘m sluit en je moet je sleutel niet uithalen om ‘m te starten, te openen of te sluiten.

De laatste maanden heb ik met een pak auto’s gereden. Stuk voor stuk luxueuzer, sportiever, straffer uitgerust, prestigieuzer. Meestal al deze eigenschappen. Dat was anders. Dat waren one night stands.

Het valt me zwaar om het te zeggen. 32 jaar oud. Mijn eerste eigen auto. Mijnheer, mevrouw, ik ben officieel mainstream. Ik heb een auto. Now kill me.

Dat Hello Kitty geen kat is…

On Wednesday, the LA Times reported that the famous Kitty is no cat. The revelation came out of a story on anthropologist Christine Yano who has spent years studying Hello Kitty and is currently creating an exhibition for the Japanese American National Museum on the icon.

Dat Hello Kitty geen kat is, verwondert geen kat meer maar let eens op “anthropologist Christine Yano who has spent years studying Hello Kitty”. Google Scholar schetst een ander beeld maar met titels als Kitty litter: Japanese cute at home and abroad en Face to Face: On-Line Subjectivity in Contemporary Japan zou ik soms toch graag een onderzoeker zijn. Ander onderwerp, dat wel.

Gelezen op Entrepreneur.com.

Why Side Projects Should Be Stupid

The only way a side project will work is if people give themselves permission to think simple, to change their minds, to fail — basically, to not take them too seriously. When you treat something like it’s stupid, you have fun with it, you don’t put too much structure around it. You can enjoy different types of success.

Dat is hoe deze blog werkt, ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Woorden van Tobias van Schneider van Spotify, gelezen bij Firstround (via @dbuntinx)