Sedert vorige donderdag heb ik griep. Zoals half Antwerpen, zo hoorde ik op het ATV-journaal van vrijdag. In datzelfde nieuws kwam ik te weten dat de bejaarden van het Boterlaarhof in Deurne in tegenstelling tot enkele collega’s in Aalst niet op dieet moeten. Ik was er deugdelijk slecht aan toe vorige vrijdag.

Wat ik dus niet deed was naar de dokter gaan. Wat kan die mevrouw helemaal zeggen? “Je was beter in bed blijven liggen in plaats van naar hier komen” is nog het meest waarschijnlijke. Die griep zou maandag wel weer over zijn en dan kon ik er weer tegen.

Deze waard keek in deze dus vooral naar logica, gezond verstand en het reduceren van de papierwinkel. Wat mij vrijdagavond nog op een hersenstilstand en paniekaanval kwam te staan. Op het werk doen wij van sociaal secretariaat. Wat die mannen en madammen juist voor ons doen, ik weet dat niet maar één van de regels waar men zich aan dient te houden vertelt dat je ook bij één dag ziekte naar een dokter dient te gaan.

Dat had ik dus niet gedaan. Hoe het zou afgelopen zijn zal ik nooit weten, want het is een stevig beestje deze griep en ik ben op maandag alsnog naar mevrouw Stoffels getrokken die mij na een grondig onderzoek vertelde dat ik de symptomen van de in dit seizoen in schik zijnde griep had en dat ik -jawel- thee met honing diende te drinken en het bed diende te houden. Wat ik op dit moment aan het doen ben. Ik luister naar dokter Stoffels.

Het zette wel zoiets in gang gedachtengewijs. Hoe komt die regeling er zo, dat je na één dag naar de dokter moet? Sponsort het verbond van huisartsen ons sociaal secretariaat om ervoor te zorgen dat iedereen zo snel mogelijk naar de dokter gaat (een win-win voor beide partijen)? Wil het sociaal secretariaat zeker zijn dat werknemers er de kantjes niet van aflopen? En mocht ik dan deze voormiddag mijn mails wat opschonen?

Is het systeem nog teveel gebaseerd op de 5% die er wel eens de kantjes van zouden durven aflopen en niet op de 30% of is het 70% of 95% die met elke dag ziekte denken: kon ik maar gaan werken want dit en dat en ginder moet gedaan en ik zou nu dit of dat kunnen doen maar dan schrijf je 20 minuten en dan denk je: bed, thee en honing.

Je zou denken dat werkgevers dezer dagen (en ik ben er vrij zeker van dat dat bij ons het geval is) ook weten dat je niet zomaar weg blijft, dat je zelfs wat in de marge ligt te werken als dat even kan, omdat werk nu eenmaal niet opzij gaat voor griep. Je zou denken dat sociale secretariaten ook weten dat dokters bij een griep enkel dienen om een blaadje te schrijven. Je zou denken dat regelgevers wel eens denken: hoeveel kost ons dat eigenlijk aan ziekteverzekering, als iedereen bij elke dag ziekte een dokter bezoekt?

Of zie ik nu iets heel erg hard over het hoofd?

Dat ik een lijstje zou maken, zo stond me voor. Net als vorig jaar. Met dingen die ik anders zou doen in 2012. Dingen die moesten en zouden, zo stond me voor. Dat ga ik dus niet doen. Goede voornemens, daar komt niets van in huis.

Doelen en plannen, dat ga ik maken. Maar na 1 januari. Niet ervoor. Met een stappenplan en wat en waar en wat ik wil doen en wat ik wil bereiken. Eén. Vijf. Tien jaar. Wat leuk zou zijn en wat moet.

Tenslotte word ik in 2012 dertig jaar en dat was altijd het jaar waarin ik ‘iemand’ wilde zijn. Ik ben iemand die geen goede voornemens heeft.