Currently viewing the category: "bedenkingen"

Statistiek, eens je het doorhebt is het coolste vak ter wereld. Je kan er een boel mee. Zoals vertellen waaraf en waaraan, gericht liegen, balonnen doorprikken en je taal verrijken, in elke cursus statistiek staat wel een cartoon.

Nemen we bijvoorbeeld het artikel “dreigend tekort aan plaats in Antwerps basisonderwijs“, een op een belgabericht gebaseerd artikel van de kwantiteitskrant Het Laatste Nieuws. Een belgabericht gebaseerd op een persbericht hoogstwaarschijnlijk. We halen er de statistiek uit.

  • 88 procent van alle instappers hebben een plaats gekregen in een van de voorkeurscholen die de ouders opgaven
  • volgend schooljaar dreigt echter opnieuw een tekort van 400 plaatsen in het kleuteronderwijs
  • 785 instappers kwamen op een wachtlijst terecht
  • er werden per kind meer dan 4 scholen gemiddeld opgegeven
  • er werden in totaal 11.735 kinderen aangemeld

Zo. Een pakje bij elkaar. Klinkt goed, niet? 88% van de kinderen zit in de school die de ouders wilden. Of niet. Ah nee, wacht. Er werden gemiddeld meer dan 4 scholen opgegeven. Voor hetzelfde geld heeft iedereen de vierde plaats van voorkeur gekregen. Dat is dan de school waar de ouders minst voorkeur voor hadden.

Dan hebben we het nog niet gehad over het deelpercentage van die 88% waarvan een broer of zus werd vastgesteld, waardoor het kind meteen de school van de eerstgeborene kreeg toegewezen. Hoeveel van die 88% zou dat zijn?

Maar Jan, je bent toch te negatief, er zijn maar 785 kinderen op een wachtlijst en die vinden heus nog wel een plekje. Oh ja? In totaal werden 11.735 kinderen aangemeld. Hoezo weten we dat het hier over de volledige Antwerpse kinderpopulatie gaat?

785 kinderen op de wachtlijst betekent ook dat 623 kinderen (want 12% van 11.735 kinderen is 1408 kinderen) helemaal niet op een wachtlijst staan, niet op die van een school van voorkeur, niet op die van een school waarvan de ouders in de verste verte niet willen dat hun kind naar die school gaat. Geen school.

Je zou dus kunnen zeggen dat 5% van de tot nu toe aangemelde leerlingen geen plaats heeft gekregen. Tel daarbij het aantal nog niet ingeschreven leerlingen (mensen die nu naar Antwerpen aan het verhuizen zijn bijvoorbeeld) en het cijfer zal nog wat hoger komen te liggen. Uiteraard gaan er ook een aantal mensen weg maar gezien de stijgende bevolkingscijfers enzovoort enzoverder.

Als je rekening houdt met het feit dat een klasje een dikke twintig leerlingen telt, is er dus per Antwerpse klas één kind dat ergens anders een plek moet zoeken. Wat heet.

Statistiek. Boeiend.

 

De attention span van kinderen en jongeren… om die bij de les te houden? De schuld van het internet. It’s not an information overload, it’s a filter problem.

Games. De jeugd is daarmee opgegroeid. Alles moet spannend. Het begint al vroeg.

Een geitje? Een zwitserse klok met schapen? Nee. Toch maar niet.

Doe maar een bal. Trap erbij. Neer. Op. Draai. Op. Neer. Opnieuw. Draai. En springen. Trap af. Trap op. Kersen.

Geitje.

Of neen. Een raster. Kepie. Matrozenhoed Bolhoed. Agent. Matroos. Lord.

Geef ten dans! Kom erbij. Draai maar rond.

We zijn twee minuten verder.

Het internet. Tssss…

 

Iedereen heeft een mening over Justin Bieber. De meeste mensen die deze blog lezen, zullen een negatieve houding hebben tegenover ‘s mans (zeg je dat over een 17-jarige?) werk.

Meningen staan sedert de opkomst van blog in afslag. Met de komst van twitter zijn het permanent solden. Een mening meer of minder, daar kijken we niet meer op tegenwoordig.

Ook ik pleit schuldig aan teveel meningen over teveel onderwerpen. Technologie, sociologie, social media, als er ergens een mening te geven is, durf ik die te geven. Soms denk ik, zouden we gebaat zijn met wat minder meningen en wat meer specialisten.

Dat is alvast mijn mening.

Wat die Bieber betreft? Ik ben er nog nooit in geslaagd drie minuut vijfenveertig naar zijn stem(vervormer) te luisteren.

Tagged with:
 

De Schwalbe is een voetbalterm die zoveel betekent als ‘het zich opzettelijk en zonder aantoonbare reden (met veel theater) laten vallen teneinde een speler van de tegenpartij een straf of kaart aan te naaien’.

Het is een strategie die schijnbaar breed ingeburgerd is. Ook in het dagelijkse leven.

Ik stel me de situatie voor. Er loopt wat fout bij de organisatie. Twee mensen worden bij de verantwoordelijke geroepen. Veel kans dat één van de twee een Schwalbe maakt.

Ik heb gefaald in mijn doelpoging maar hij is de schuldige. Niet ik. Theatraal. Zonder aanwijsbare reden. Teneinde de tegenstander een kaart aan te naaien.

Alleen spelen beide spelers hier voor dezelfde ploeg. Of niet?

Tagged with:
 

In De Nieuwe Antwerpenaar, het nieuwe stadsblad van mijn stad en district, verschenen onder de rubriek ‘opmerkelijk’ de resultaten van een onderzoek.

Die resultaten naar de stand van de fietspaden in mijn stad bleken opmerkelijk (vandaar die rubriek dus) goed. Lees: dit had jij, de lezer niet verwacht.

Meer nog. Mijn stad had het eerlijk gespeeld, ze hadden de onafhankelijke onderzoekers zelf de fietspaden mogen voorstellen en hadden dat naar eer en geweten representatief proberen doen. Ik geloof mijn stad daarin.

De onafhankelijke onderzoekers leverden een rapport af waarin de breedte van de voetpaden 8,2 en 8 voor de ruimte tussen de rijweg en het fietspad. De trillingsgraad van de fietspaden bedraagt 4,5 op 10. Onafhankelijk onderzoek, onafhankelijke cijfers.

Ooit al eens in Antwerpen gefietst?

Flickr cc foto door tuppus

Tagged with: