Archive for the 'geeky' Category

Betaald bloggen, mijn ervaringen met flattr

Geplaatst op 02/09/2010 in geeky. 7 Comments Tags: blog, experiment, flattr, microbetalingen.

Een maand geleden kondigde ik aan met flattr te beginnen, de dienst die toelaat microbetalingen voor blogs en andere digitale dingen te organiseren. Ik vertelde dat het een experiment zou zijn en dat ik de informatie zou delen. Eén, drie en zes maand zijn de voorlopige ijkpunten.

Vandaag vertel ik hoe het is om geflattrd te worden, gisteren had ik het al over zelf achter de knoppen van het betaalautomaat zitten.

De cijfers

Tijdens de voorbije maand ben ik 22 keer geflattrd. Die flattrs waren goed voor een opbrengst van € 6,73 ofte 30,59 cent per flattr. Het meest geflattrde stukje -nota bene de aankondiging dat ik dit zou doen- kreeg 5 mensen achter zich, de minst populaire stukjes -ze zijn met veel- 0.

In de voorbije maand schreef ik een whopping 23 stukjes. Jeps, ook ik schrik daarvan. 11 van die stukjes (de kleine helft dus) kreeg één of meerdere financiële blijken van waardering.

Ter vergelijking: 13 stukjes kregen een facebook like mee en het moet gezegd, de correlatie geflattrde stukjes en gelikete stukjes is vrij opvallend te noemen. Je zou gaan denken dat mensen bereid zijn te betalen voor goede content. Met geld of met sociale invloed. Edoch, het verschil is groot.

Interessant is ook het aantal bezoekers te weten natuurlijk. Volgens Google analytics kwamen jullie in de voorbije maand 3168 keer langs. De wordpressgegevens liggen iets hoger op 5301, ik vermoed dat de waarheid ergens in het midden zal liggen. 4234,5 bezoeken dus.

Het percentage flattrende bezoeken (niet bezoekers!) ligt op 0,5 procent. Dat is vrij laag maar er zijn ook nog erg weinig bezoekers die over een account beschikken, laat staan dat men bereid is zijn virtuele portefeuille open te trekken.

Overigens kan je niet zien wie welk stukje geflattrd heeft, tenzij de persoon in kwestie daar zelf voor kiest. Dat is een minderheid. Ik veronderstel dat ze bewust open zijn, aangezien het opt-in is. Als je wil weten wie ze zijn, verwijs ik je graag door naar mijn profiel.

Het is nog te vroeg om te zeggen welke content het meest wordt geflattrd maar ik zal dat patroon op maand drie proberen (!) te doorgronden.

Het gevoel

Bij aanvang dacht ik dat ik anders zou beginnen schrijven. Dat ik meer op mijn onderwerpen zou letten. Dat er ergens een verborgen rem op mijn toetsenbord zou komen te staan. Helemaal niet. Behalve die ene keer, toen ik niet veel meer dan een linkdump deed en dacht: er zou een middel moeten zijn om de plugin voor sommige posts af te zetten.

Dat middel bestaat. Dat middel heet lezers. Zij zijn kritisch (thanks god) en belonen geen geleende content. Noch belonen ze gemakkelijke blogposts of snelle bij elkaar schrijfseltjes of de citaten die ik hier sedert enkele maanden verzamel.

Wat met het geld?

Al bij het begin kondigde ik aan dat ik het bedrag dat verdiend zou worden opnieuw zou investeren in content. Het is en blijft een experiment met jou als proefpersoon. Laat je vooral niet beïnvloeden door mijn analyses.

Maar het geld dus. Eerst dacht ik eraan mijn maandbedrag te verhogen. Aangezien er nog weinig sites met flattr-mogelijkheid zijn, doe ik dat (voorlopig) niet.

De zes euro drieënzeventig cent gaat even aan kant. Mijn voorstel is om er na maand twee of drie, afhankelijk van de opbrengsten, een boek mee te kopen dat ik dan zou lezen en weggeven aan één van jullie. Wat denk je?

Betalen voor blogs, mijn ervaringen met flattr

Geplaatst op 01/09/2010 in geeky. 1 Comment Tags: blog, experiment, flattr, microbetalingen.

Vandaag bespreek ik hoe het voelt anderen te flattr’en, morgen deel ik met jullie wat flattr in dit laatje heeft gebracht en hoe het daar opnieuw uit zal verdwijnen.

Als gebruiker van flattr word je namelijk ook verondersteld zelf een duit in het zakje te doen. Goed gevonden als businessopstart vind ik dat. Sowieso zou ik het in het kader van het experiment wel hebben gedaan denk ik. In ieder geval, ik koos ervoor € 2 per maand te verdelen over de dingen die ik goed zou vinden. Ik moet daar niet flauw over doen, dat is het minimum. Goed gekozen, achteraf gezien.

De cijfers

In de voorbije maand flattr’de ik 9 artikels, te verdelen over San, Tim, Davy en Apache.be. Deze mensen verdienen elk 20 cent per geflattr’d artikel. Dat is niet veel maar eigenlijk nog veel te veel. Een krant zou stukken van mensen kosten aan dat prijsniveau. Er is wat goeie content out there waarvoor ik gerust wil bijdragen maar niet kan.

Het gevoel

Ja, het is waar wat die proffen mij vertelden. Ja het is waar wat socio- en psychologen beweren (en marketeers luisteren naar hen): als je ergens voor betaalt, beleef je het anders. Ja, ik lees veel. Ja, ik lees veel titels en eerste alinea’s en beslis dan of het een interessant artikel is, of ik meer wil. Meestal raap ik het nieuws en diagonaliseer ik de rest.

Bij artikels die ik flattr’de merkte ik na een tijd dat ik die gewoon echt aan het lezen was. Trager, met meer betrokkenheid bij de tekst. Pas na het lezen van het hele artikel flattr’de ik dan.

It is still the internet

Het mag gezegd dat ik het nieuwslaboratorium Apache een warm hart toedraag. Zoals dat met een medium gaat, vind ik niet alle bijdragen, misschien niet alle samenwerkingsverbanden even geslaagd. Ik heb me daar niet mee te moeien. Het weerhoudt me er wel van om een soort abonnement bij hen te betalen. Gelukkig gebruiken zij ook flattr en dan kies ik welke content ik wil belonen.

Ahum, Tim weet nu al wat er komt. Hun knoppen werken niet altijd. Niet in de rss-lezer en soms pas later op hun site. Ik heb mezelf efficiëntieregels opgelegd. De efficiëntieregel rond lezen luidt: enkel lezen in blokken ‘s avonds en ‘s morgens, geen andere media toegelaten.

Als er dus op dat moment een knop ontbreekt of de rss-knop werkt niet. Dan ga ik door. Kinderziekten kunnen, ik heb ze gesignaleerd, soms ben ik teruggegaan na de aanpassing. Ik betaal al met geld, ik wil niet nog eens betalen met tijd. Ook dat is het internet.

Wat ik vrees, wat ik hoop

Flattr ligt ver buiten de mainstream. Mensen zijn niet (langer) bereid te betalen voor content. Laat ons een kat een kat noemen, we hebben vooral onszelf geflattrd. Auteurs of hoe je het wil noemen onder elkaar. Op zich niets mis mee, er zijn theaters die al jaren zo draaien. Het is mijn hoop dat er meer kwaliteitscontent flattrbaar wordt in de toekomst.

Mijn vrees: dat het een populariteitswedstrijd wordt waarbij vooral crappy blogposts door een populaire flurk de inkomsten zullen binnenhalen. Genre mashable of zoiets of het lokale voorbeeld <censored>. Ik hoop alvast dat u mij niet voor mijn schoon ogen…

Maar dat is voor morgen.

12 vlaamse blogs die ik zelf zou willen schrijven

Geplaatst op 31/08/2010 in geeky. 7 Comments Tags: blogs, lijst, vlaamse blogs.

Zoals geweten, durf ik al eens een blog te lezen. Serieus minder dan vroeger maar toch naar normen onnoemelijk veel. Als ik het tegen Barcamp rond krijg, zal ik daar over vertellen, uit het hart of misschien wel met een presentatie en alles. Over hoe ik dat doe en waarom en op welke manier ik dat aanpak.

Meestal lees ik Engelstalig. Dat ligt gedeeltelijk aan de Nederlandstalige blogs die van vertalen van voorgaande hun hoofdtaak hebben gemaakt. Ze zullen daar hun redenen voor hebben. Gelukkig zijn er mensen die het anders aanpakken.

Ik besloot een lijstje te maken. Ik besloot te crowdsourcen. Ik zal heel wat blogs niet kennen, als de jouwe er niet tussenstaat, wat ongetwijfeld onterecht is, in de reacties is er plaats voor zelfpromotie

Onderstaande lijst heeft een volgorde. Van schoonschrijverij naar wat ik onderwerpwerking heb genoemd, een concept dat ik niet helemaal kan duiden maar het komt neer op: het onderwerp (en of het me interesseert) en hoe het is uitgewerkt.

De lijst die je hieronder vindt is dus geen best of van de vlaamse blogosfeer maar schrijfsels waarvan ik had gewild dat het de mijne waren.

Onderhond
Een tijd geleden gooide ik Geert Simonis’ blog uit mijn feedreader. Ik zoek naar een reden maar besluit hem niet te vinden. Volgens mij raakte ik het zinnetje In het land der blinden is Geert Simonis koning beu of zoiets. Ik zie het niet meer staan. Welkom terug.

Tim F Van der Mensbrugghe spreekt het volk toe
Op een dag moet men bij De Morgen gedacht hebben: als we nu eens wat getalenteerde mensen aan de deur zetten, zouden we dan relatief weinig abonnees verliezen en serieus kunnen snijden in de kosten? Tim moet aan de verkeerde kant van de lijn der boekhouders hebben gezeten. Je kan daar boos om zijn of je kan zijn blog lezen (hij heeft ook een flattr-knop, gebruik hem).

San F. Yezerskiy
Sander is zo iemand van wie ik de leeftijd niet wil weten. Omdat ik vrees dat hij jonger is en omdat hij mooie stukjes kan schrijven over gewone dingen. Ik moet geërgerd zijn of beledigd of ik heb het over serieuze onderwerpen. Sander schetst busritten en schildert taferelen in straten en op pleinen. Ergens tussen gefingeerd echt en waarlijk vals.

Michel Vuijlstekes weblog
De enige lifelog van een persoon die ik niet ken die ik lees. Omdat het zo verdomde goed geschreven is. Zijn openheid is soms bevreemdend maar nooit choquerend of overdreven. Volgens mij is Michel een genie op één of andere manier. Maar kijk, ik heb ‘m nog nooit ontmoet en dus denk ik maar dat hij meer kilometers op de schrijfteller heeft.

Houbi
De kunst van de ironie valt niet te onderschatten. Dirk beheerst deze techniek die bij anderen niet zelden leidt tot pathetische manoeuvres die nauwelijks leesbaar, laat staan grappig zijn. Hier dus wel. Doet ook commerciële acties maar weet die te doen zonder zijn broek af te doen (ik probeer dat ook).

Pietel
Is hij de bekendste aller Vlaamsche bloggers? Je zou het haast denken. Met een kop op teevee, een stem op de radio en van tijd eens een woordje in de gazet. Hij weet het snedig te verwoorden. Durft al eens tegen de winkel waarin hij meedraait schrijven. Mooi is dat.

Radio Plasky
Sarcasme is de enige beschaafde uiting van verzuring, zo luidt de ondertitel van deze blog. Als je ooit achter de schermen, zoals dat zo mooi heet, hebt gewerkt, lees je hier de verhalen die je hebt meegemaakt. Met een sausje. Bon appétit.

Just! Guidooohh
Het gat in mijn leesgedrag tot nu toe. Tenminste iemand met het lef zichzelf voor te dragen. That’s the spirit. Ik weet dat er lijstjesmoeheid is en dat deze blogpost de zoveelste in de rij is en dat er nog veel zullen volgen. Mij mogen ze altijd opnemen in lijstjes. Maar Guido dus, die lees ik sedert vandaag. Dat bevalt. Dat gaat over marketing en communicatie en alles.

Speels maar serieus
Eén van die blogs die volgens mij te weinig wordt gelezen. Lange artikels. Moeilijke onderwerpen soms. Afgewisseld met wat lifelogdingetjes. Het komt er bij mij ook niet altijd van. Zeker niet als mijn reader weer maar eens boven de 1000 piekt. Ik zou er altijd tijd voor moeten nemen, ik weet het.

Bart Vermijlen
Bart schrijft 6,3 blogposts per jaar. Allemaal. Boenk. Erop. Beredeneerd. Bart is een slimme vogel. Als hij schrijft, dan lees ik.

Maarten is benieuwd
Een wetenschappelijk medewerker aan een hogeschool die blogt, over communicatie dan nog. Ook nog eens geschreven volgens een aantal regels der kunst. Met tussentitels en korte paragrafen en vlotte zinnen. Omdat wetenschap tenslotte niet saai hoeft te zijn.

Twaalf blogs. Twaalf die ik zou willen hebben geschreven. Allemaal verschillend. Ik hoop dat u er wat aan heeft. Of wacht, misschien kan je hieronder jouw favoriete lijstje opgeven of schrijf zelf een blogpost. Link even hierheen, dan kan ik dat opsporen en alles.

PS: ik geef hierbij ook een award aan elidesc says. Haar blog is niet meteen iets wat ik zou willen schrijven maar gosh, die jongedame gooit tenminste haar bescheidenheid overboord en zegt: kijk Jan, dit is mijn blog, waarschijnlijk vind je het maar niets maar neem toch eens een kijkje. Een plaats in de feedreader is haar deel.

Twitterlijstjes

Geplaatst op 26/08/2010 in geeky. 3 Comments Tags: lists, Twitter.

Toegegeven, ik had er al eens aan gedacht, een twitterlijstjesblogpost. Toegegeven, ik was ‘m helemaal vergeten. Toegegeven, ik heb de inhoudsmosterd voor deze blogpost van @ntone, de groenevingerman op twitter, werkzoekend op dit moment. Als je in landbouwmachines doet, hij verkoopt ze voor je.

Maar hij kan ongetwijfeld ook nog andere dingen. Zoals mij op een dinsdagavond om 22u13 aan het schrijven zetten. Een antwoord biedend op de vraag: in welke lijstjes bevind ik mij het liefst? Omdat lijstjes vergankelijk zijn doe ik het met een screenshot.

Er zijn 80 twitterlijstjes waar mijn naam in verschijnt en het zegt wat over mij en het zegt een stuk over twitter.

Interessant volk door Lisbeth Imbo (@lisimbo)

Ja, ik ben héél trots in deze lijst van 28 mensen te zitten. Tussen 27 andere, vooral belachelijk belangrijke mensen. Hoe ik in dit lijstje terechtkom is een kort verhaal: ze voegde mij toe na een nogal vlammende woordenwisseling op twitter. Misschien dat het dus ooit wel goed komt nog tussen ons. Dan ga ik met haar een koffie drinken en doe ik een interview voor de ochtend. Of zoiets.

Moeite door Dirtyjos

Dirtyjos heeft iets waar je de vinger niet op kan leggen. Een beetje zoals ik eerder met @boskabout had. Misschien is het dat accent, misschien is het de manier van met dingen omgaan. Dat ik zijn grote kuis heb overleefd (hij is van het volgen van ergens in de 1000 mensen naar 300 gegaan) weet ik dan weer wel.

Coolness in tweets door Tom Klaasen (@10to1)

What’s in a name zeker? Ook vind ik door de band genomen developers wel leuke mensen, Tom is een developer en ik heb ‘m gezien en hij is van de aardige soort en dan kan je zelf rekenen neem ik aan?

Belgianinfluentials door Nils Geylen

Deze lijst deed mij even denken. Dat doet ze nog steeds. Hoor ik hierin thuis? Ben ik beïnvloedend? Wie beïnvloed ik? Ten goede of ten kwade? Ik kijk het even aan.

Journalisten door Bart Vanbelle

Een journalist ben ik eigenlijk niet. Ik schrijf over dingen, jawel. Ik heb een mening, dat schijnt er ook bij te horen. En persuitnodigingen. Die krijg ik ook. Misschien ben ik wel een journalist. Volgens mij is dat een leuk beroep.

Wel vreemd, al bij al, dat ik bijvoorbeeld nergens als docent ben opgenomen. Docenten doen niet van sociale media denk ik (behalve @drsmetty natuurlijk maar die staat een trapje hoger, die is dr.).

Naast deze lijstenlijst zijn er dus nog 75 lijsten. Deze staken er op moment van schrijven emotioneel bovenuit.

Wat is jouw favoriete lijst en waarom sta ik er niet in?

Sorry, Leo, je hebt het niet begrepen

Geplaatst op 24/08/2010 in geeky. 0 Comments Tags: followers, leo laporte, podcast, twig, twit, Twitter.

Als Leo wat zegt, dan luister ik. Enfin, als Leo spreekt, en dat doet hij vaak, dan luistert zowat de halve tech wereld mee. Inclusief journalisten en bloggers en allerhande meninghebbers. Wij spreken hem na want hij weet, kent en doet veel.

Ook als Leo teleurgesteld is, luisteren wij mee, als hij van de daken schreeuwt dat vier jaar sociale media een langgerekt roepen in de woestijn was. Tegen muren op en luid en luid. Leo was (en is misschien) een Google Buzz fan maar niemand die het merkte wanneer hij plots stil was. Niemand die luisterde of misschien…

Het is niet omdat veel journalisten en bloggers en meninghebbers de dag na de uitzending van This Week in Google ineens een mening hebben dat we zijn woorden allemaal moeten gaan overschrijven. Je kan het ze niet kwalijk nemen, ook Google PR doet het. Want Leo heeft het deze keer niet begrepen.

Hij noemt sociale media een echokamer, een plaats waar iedereen roept en niemand luistert, zelfs niet naar zichzelf

It makes me feel like everything I’ve posted over the past four years on Twitter, Jaiku, Friendfeed, Plurk, Pownce, and, yes, Google Buzz, has been an immense waste of time. I was shouting into a vast echo chamber where no one could hear me because they were too busy shouting themselves. All this time I’ve been pumping content into the void like some chatterbox Onan. How humiliating. How demoralizing.

No one noticed.
Not even me.

Leo wil inderdaad wel eens in een echokamer roepen maar hij maakt de fout die de struikelaar maakt. De struikelaar draait zich om, zijn ogen schieten vuur naar de losliggende stoeptegel. Hij is kwaad op het stuk beton dat hem kwaad heeft berokkend. Op die manier verwijt Laporte dat de kamer zijn woorden blijft herhalen.

Niet dat ik hem niet begrijp. Met 222388 volgers kan het niet dat je je op de intense interactie met iedereen storten. Als ik zie wat een vraag van mij aan antwoorden en reacties oplevert… en dat maal 200 doe.

Toch is het tekenend. Veel mensen, haast alle bedrijven, zijn geïnteresseerd in één cijfer. Het was een keurmerk, vroeger, in de begindagen. Toen Guillaume (namedropping intended) mij na een interview mij keurend bekeek en vroeg “zo, je zit op twitter, en hoeveel volgers heb je?”. Het waren er toen ergens in de 250 en ik was trots met het mailtje van twitter dat mij meldde dat hij mij ook volgde.

Maar Guillaume volgt mij niet meer en weet je wat? Ik zou het jammerder vinden als pakweg Hilde of Koen of Tom of Anne of Mathias of Bart of Thomas of Sam mij zouden unfollowen. Omdat zij feedback geven. Desnoods via de achterdeur. Omdat zij de lakens zijn die de ruimte de echo ontnemen.

Het is dat wat Leo niet begrepen heeft. Hij heeft een strakke loft en kan niet kiezen tussen een gordijn dat de echo zou wegnemen of een spiegel waarin hij zichzelf kan bekijken.