Als ik op familiefeesten ben of we spreken af met vrienden die niet helemaal thuis zijn in de wereld van het digitale, komt steevast de twittervraag opgeborreld. Wat dat nu eigenlijk is. Wat je ermee doet. Wat je ermee aan kan. Hoe je dat doet. Wat de voordelen zijn.
Het zijn moeilijke vragen, vind ik. Je moet immers een barrière doorbreken die mijn studenten zullen kennen als psychologische ruis. Een ruisvorm die moeilijk te omzeilen valt omdat die zich bij de ontvanger bevindt. Nog voor je aan je evenwichtig gebalanceerde en gepersonaliseerde antwoord begint, komt de wind al van de andere kant.
“Wat heb je er nu aan dat je weet dat iemand aan het eten is”. Of het obligate: “Ik zit nu te kakken”. Het is mij een raadsel van waar dat vooroordeel is gekomen maar het zit bij velen vooraan in het geheugen. Ik ken niemand die zijn schijtgedrag wereldkundig maakt.
Waarmee we zijn aangekomen bij het onderwerp waarover ik het over wil hebben. Het zal niemand ontgaan zijn dat de VRT het Cobramerk heeft gelanceerd. De constructie spagaat met Klara-het-cultuurmerk en Klara-de-klassieke-radio-zender bleek toch niet zo handig. Wat ze hadden kunnen weten BTW.
Nu is er dus Cobra. TV, radio en (vooral) website. Op zowat elke nieuwswebsite van betekenis vond je in de week van de lancering de Cobra-banners. Voor degenen met ad-blocker of visuele of geheugenproblemen even een reminder.
Blijkbaar gaat het om een campagne die werd verzorgd door het bureau Boondoggle. Bijna perfect gedaan. Goed ingespeeld op vooroordelen, dat maakt het communiceren een stuk gemakkelijker, goede strategie, goede uitvoering, goede planning. Als lid van de doelgroep ben ik goed bereikt.
Beetje vreemd wel. Dat je als cultuurmerk in wording moet afgeven op iets om jezelf een trapje hoger te zetten. Dat terwijl heel wat cultuurinstellingen uitblinken in het wangebruik van twitter. Dat ze op de site van het reclamebureau de mogelijkheid geven om te sharen via… juist ja, twitter, is op zich opmerkelijk te noemen. (dat laatste via)
Eigenlijk zou ik in mijn gat gebeten kunnen zijn. Maar ik ben het niet. Ik ben eerder benieuwd. Naar hoe mensen die boodschap hebben begrepen. Vertelt het dat je op twitter niets interessants te lezen krijgt? Hebben niet-tweeps het eigenlijk wel door wat daar wordt gezegd? Hebben ze een statement willen maken? Ik vraag het me eerlijk gezegd allemaal een beetje af.
Dat ze nu niet afkomen met een RSS-gedreven Cobra-twitteraccount hé. Dan doe ik een kabouterwesleyke.
