geschreven om te lezen
Currently viewing the category:
"geeky"
Het durft wel eens gebeuren dat ik radio luister onder het werken. Koptelefoon. Harde en snelle muziek. Zone. Hoewel ik wist dat het anders kan (wat hieronder beschreven wordt), deed ik dat steeds vanuit de browser.
Dan gaat het als volgt: je luistert, je zoekt wat op, je hebt je informatie en je sluit je browser. Het is dom en je weet het maar het gebeurt. Net iets te vaak om het leuk te blijven vinden.
Gisteren vijf minuten tijd genomen en twee app’jes gemaakt voor mijn Mac. Hups naar Fluidapp.com en downloaden maar. Dat dingetje is gratis te downloaden, de boterhammen van de developper kosten $4,99. Ik heb die mens een brood betaald.
Het installeren van Fluid zal het moeilijkste zijn, vooral op werk-pc’s. Omwille van rechten enzo. Eens je daar voorbij bent, ligt de weg open. Diverse malen ok klikken en de terms of service even lezen en hup met de app’jes.
Bij het opstarten van Fluid krijg je een invulvenster. Neem de online players van je favoriete radiozender(s) erbij en je kopieert de URL. Voor mij zijn dat dus BBC iPlayer en Klara.
Die URL gaan we plakken in de Fluid-app en een naam geven. In het voorbeeld hier: iPlayer, ik vond dat een goeie naam.
Je kan verder gewoon voor de favicon van de website kiezen als icoon. Of je tekent of googelt even een logo naar keuze. Create klikken and you are good to go.
Vervolgens heb je echt gewoon apps die je in de application folder vindt en die na het opstarten in je dock verschijnen. Hoe handig is dat? Offline werken doen ze niet want feitelijk eigenlijk is Fluid iets als een browser zonder adresbalk.
Het werkt overigens niet alleen voor radiodingens. In de tijd dat ik nog Hootsuite gebruikte als twitter- en andere-socialmediaclient, had ik het ook in Fluid steken en het goede oude Google Wave, dat ook.
Nu heb ik dus twee radio-apps. Wat mij weer vier minuten per dag oplevert aan opnieuw opstarten van een browservenster, zoeken, play klikken.
Raced the streets of Antwerp for it too. Saw the car at 3 spots, got on once. Geeky pleasures.
Een ramp. Een regelrechte ramp ben ik om te beslissen. Vorig jaar schreef ik over mijn iPad?Kindle?iPad?Kindle! beslissingsproces en vandaag is het weer van dat.
De Galaxy Nexus of de Nexus S ofte het model van vorig jaar aan een prijsje of het model van dit jaar met de nieuwheidspremium.
Komt daarbij dat de Galaxy Nexus pas leverbaar is na 17 november en dat we op 16 en 17 november met het werk iets organiseren in Hasselt waar ik wel wat processorkracht en batterij en wat nog al niet van een telefoon ga verlangen.
Kortom, een filmplot in het klein. Moreel dilema, een potentiële deadlock en een timer die naar beneden telt.
Zit ik gisteren nog met een stelligheid van hier tot ginder te poneren van alleen het nieuwste is goed genoeg, zit ik vandaag weer te denken van moet dat nu echt en kost dat dan niet teveel en zou je dan misschien niet beter investeren in wat anders?
Of zou ik een tablet én de Nexus S of dan misschien toch beter de Galaxy Nexus want die heeft een hogeresolutiescherm en dan is die tablet misschien niet van doen.
Ik vind dat niet gemakkelijk en ik besef dat het belachelijk is.
Mijn telefoon is oud. Eind januari vorig jaar gekocht. Het was toen de telefoon die ik vond passen. Het zou voorlopig zijn tot er iets kwam op de recentste android en met een fysiek toetsenbord want ik was bang voor schermtoetsenborden en schrijven is wat ik doe.
Dat schermtoetsen viel beter mee dan ik dacht, ik liet de Desire Z van HTC passeren. De E7 van Nokia heeft gewoon niet het juiste besturingssysteem. Mijn telefoon die niet de snelste was toen ik ‘m kocht kreeg kuren. De batterij hield het net geen werkdag meer, de apps werken traag, de nieuwe versie van Android krijg ik niet meer. 2.3 niet en 4.0 al zeker niet.
Op mijn linkerschouder stond (en staat) het ecologische engeltje dat schreeuwt: goed genoeg, wachten heeft ook charme. Om mijn rechterschouder watertandt het koopduiveltje bij het zien van zoveel Androidlekkers zoals de Galaxy Nexus.
Rooten! Riep mijn hoofd na het aanhoren van de argumenten van beide partijen. Weg met de crapware. Meer plaats, meer batterij, de recentste (op dat moment) versie van Android! De mogelijkheid om Apps op de SD kaart te zetten.
Het moet gezegd dat, toen ik dat riep ik dat nog nooit had gedaan, geen idee had in welk avontuur ik me stortte maar elke keer die melding dat mijn schijfruimte nog maar eens laag was, ik kon het niet meer aan.
Vriendelijke bijstand gekregen van @jan_joris, die had daarover gelezen en geschreven. Aan de slag dan maar. Het is wat smijten met termen maar unlocken, rooten, flashen en een nieuwe mod, dat klinkt allemaal zwaarder dan het is. Naar mensentaal vertaald wordt dat iets als, het slot openbreken, een binnenhuisarchitect laten kijken en op een avond een nieuw interieur zetten. Het voordeel is dat jij vooral de regisseur van dat televisieprogramma bent.
Komt alom, ik koos voor Cyanogenmod 7 als nieuwe mod, omdat die nu eenmaal bekend is en bovendien bestaat voor mijn oude Hero, volgde de handleiding, klaar. Het koste me een avond, niet zo heel erg veel stress. Het is aan te raden een handleiding te volgen en die ook op de voet te volgen. Als je al gehoord hebt van Cyanogenmod, dan kan je het denk ik.
Of het dan beter is. Ja? De batterij trekt het langer, er is iets meer hoofdruimte om wat apps naast elkaar te laten draaien. Alles werkt naar behoren, ik was bang ineens niet meer te kunnen bellen ofzo, niet dus. Er is meer ruimte.
Het zal niet volstaan voor de Hero. Ik had het eerder moeten doen, dat root-flash-rom-gebeuren, dan had hij een waardig einde kunnen kennen. Zeker als je af en toe met het recentste materiaal mag spelen is terugkeren naar de 500 Mhz processor en 288 MB RAM een niet heel erg prettige ervaring. Ik zal er iemand die minder hoge eisen aan een telefoon stelt waarschijnlijk nog gelukkig mee maken.
Het valt me moeilijk maar ik vrees dat het tijd is voor een nieuwe telefoon. Met stip: de Galaxy Nexus. Al vrees ik de kleuren van het Samsung Super AMOLED scherm.
Het zit zo: een echte geek ben ik niet. Enfin. Wel echt zoals in ‘ik ben veel met technologie bezig’ maar ik begrijp geen peehaapees, noch lees ik java. Mijn Ruby staat niet op de rails om maar eens een goedkope woordspeling te bedrijven.
Sleutelen doe ik wel graag. Dan lees ik wat en dan moet ik dat hebben. Een plusboxje bijvoorbeeld. Nu, dat was eenvoudig te regelen want er is al een plugin voor WordPress en die heb ik dan maar in de plaats gezet van mijn follow me on twitter knop want de rek op mijn volgersaantal daar, dat zal wel op zijn eind gaan lopen.
Een andere zaak bleek die van Jan Seurinck versus The Author Known As Jan Seurinck. Die ging zo: Google laat sinds kort toe dat auteurs hun materiaal claimen via een systeem dat heel goed uit de doeken wordt gedaan op de google pagina’s en daar zijn dan handleidingen voor WordPress voor geschreven en heel de santekraam.
De geek in mij denkt dan: dat moet ik ook. Dat mensen zoiets zoeken en dat daar dan zo’n plaatje naast zou komen en dat ik dat zou zijn, dat lijkt me dan te gek. Die handleidingen zijn echter geschreven voor mensen die regeltjes willen volgen en eigenlijk gewoon al weten wat ze moeten doen en dat is niet mijn sterkste kant en ik weet die dingen niet en dan denk ik het te begrijpen en dan doe ik maar en dan werkt dat niet.
Howto-schrijvers aller landen moeten meer uitleggen wat zo’n systeem wil zien en niet wat je stap voor stap moet doen. Voor mij dan toch. Kwam het erop neer dat Google wil zien dat ‘rel = author’ en ‘author = me’ en dat zowel ik naar google moest verwijzen als google naar mij en dat kon dan op tig manieren die al dan niet zouden werken met mijn theme dat ik niet wil veranderen. Daar zijn redenen voor.
Enfin. Dat bleek allemaal niet zo moeilijk als dat leek. Het zou wel eens kunnen dat veel van die howto-schrijvers gewoon consultants zijn die willen dat je hen belt. Gewoon een <a href> naar mijn google profiel in een tekstwidget gestoken en op mijn google profiel gezegd dat ik hier woon en klaar was kees.
Krijg ik nu een badge?
Sponsor
Laatste reacties