Zowat vier jaar geleden zat ik tot over mijn oren in de evenementen. Ik schreef concepten voor evenementen, tekende bedrijfavonden uit, stemde marketingplannen af op budgetair haalbare evenementen. Daarnaast organiseerden we culturele activiteiten. Optredens, een operette, theater. Eén keer ook in de Roma, het bekendste gebouw van Borgerhout.

Ik was er niet bij die vrijdagavond, ik veronderstel dat ik op een andere plek aan de slag was. Mijn collega’s kwamen op maandag vragen hoe dat was zo in Borgerhout wonen. Ze hadden wat gezien, daar op de Turnhoutsebaan. Even deed ik alsof ik de vraag niet had begrepen maar er was geen ontkomen aan. “Ik voelde me daar echt niet veilig. Die gasten stonden daar gewoon op straat te staan en te babbelen.”

Het voorval kwam opnieuw bij me langswandelen toen ik de berichtgeving over Brussel las. Sinds kort doen wij dat in De Standaard. Daar las ik het volgende citaat:

Op sommige straathoeken staan intimiderende groepjes allochtone haantjes met een wie-doet-ons-wat-attidude.

Een interessante manier om de dingen te zien natuurlijk. De journalist interpreteert op kleurrijke wijze de realiteit. Maar het is ook onverantwoord. Hoe ziet dat eruit intimiderende groepjes en hoe doe je dat zo’n wie-doet-ons-wat-attidude? Ik wil niet paapser zijn dan de paus en natuurlijk weet ik dat er dingen gebeuren in Anderlecht die in de ideale wereld niet zouden gebeuren maar om nu meteen groepjes allochtone jongeren het label haantjes op te kleven, dat vind ik wat ver gaan.

De Standaard is immers wat men noemt een kwaliteitskrant. De berichtgeving die via Het Laatste Nieuws – door één van mijn studenten steevast Het Laagste Nieuws genoemd – tot het publiek zal misschien wat pittiger zijn en de titels wat groter en roder misschien. Maar de impact van een (volledig onjuist gebleken) artikel over Kalashnikov’s die te koop zouden zijn voor € 50 is kleiner dan dit soort subtiele twists aan de realiteit.

Het zijn dit soort vooroordelen die door bepaalde politieke partijen worden opgerakeld. Zoniet aan de top, dan wel aan de basis, om al wat vreemd is, meteen als verdacht te beschouwen. Wanneer elk groepje pratende jongeren een bedreiging wordt, wanneer alle pubers haantjes worden, wanneer elke persoon die jouw richting uitkijkt een wie-doet-ons-wat-attitude krijgt aangemeten, dan begrijp ik het onveiligheidsgevoel.

Door de bril waar ik mij van bedien, ziet de wereld er iets minder bedreigend uit.

Of zie ik het verkeerd?

Yanina Wickmayer en Xavier Malisse zijn geschorst door het Vlaams dopingtribunaal voor het herhaaldelijk niet invullen van hun whereabouts. Eén jaar staan de Belgische wissel op de tennistoekomst en de eeuwige belofte aan de kant. Waarvoor?

Omdat ze hun papieren niet hebben ingevuld, eigenlijk, feitelijk. Meermaals niet hebben ingevuld eigenlijk. Omdat ze daarvoor al een verwittiging of drie voor hadden gekregen, eigenlijk. Aangetekende brieven.

Intussen is het kot te klein. Sportjournalisten schrijven scha en schande, zogenaamde kenners verdringen zich om de échte toedracht van de beslissing toe te lichten, advocaten zoeken druk naar fouten van het gerecht, de publieke opinie schreeuwt moord ende brand.

Diezelfde publieke opinie vond het goed dat Boonen niet werd geschorst wegens meermaals recreatief gebruik van cocaine. Vond het terecht dat Rasmussen uit de tour werd gezet omdat hij de boel had belazerd met zijn whereabouts.

Wickmayer en Malisse kregen de minimumstraf voor hun vergrijp(en). Omdat niet bewezen is dat ze bij de verkeerde apotheek zijn langsgegaan. Toch is het kot zwaar te klein. Omdat de verontwaardiging selectief is. Rasmussen is een engerd die obsessief met zijn gewicht bezig is, Wickmayer en Malisse zijn sympathiek en lach in de camera. Ze zijn Vlamingen. Zoals diezelfde publieke opinie. Dat treft.

De (minimum)straf die Wickmayer en Malisse opgelegd kregen is een afrekening met de laksheid waarmee sommige topsporters ingaan op hun administratieve verplichtingen. Omdat ze het gevoel hebben dat het podium waarop ze staan hen onaanraakbaar maakt voor aangetekende brieven. Omdat hun omgeving het wel goed vindt zo, met niet teveel druk van papierwerk. Omdat ze rekenen dat rechters een onderdeel vormen van de publiek opinie. Omdat ze gegokt hebben. En verloren. Deze keer.