Het wielertoeristenseizoen is sedert een poos weer op gang geschoten. Koers op TV, dat is rijwielen onderweg. Onderweg en op de weg. Tot grote ergernis van de moderne chauffeur die zulks maar matig kan appreciëren. Omdat ik mij ook al eens per koersfiets door ons land beweeg, wil ik toch even uitleggen waarom dat zo gebeurt.

Er is geen fietspad
Menig straat in ons land is niet voorzien van een fietspad. Dat weet u als doorwinterde autochauffeur misschien niet en zonder enig zicht op de statistieken zou ik durven gokken dat het hier over 50% van de straten gaat. Dat is de helft en dus veel. Maar moet het dan midden op de weg? Kan het dan niet op het kantje? Nee, dat gaat niet want dan word je gewoon van de sokken gereden.

Het fietspad wordt (deels) gebruikt als parkeerstrook
Weet je hoe het voelt om om een ribbeltje dat zeventien centimeter breder is dan je stuur te fietsen? Probeer het maar eens. Dan heb ik het nog niet eens over deuren die (denk ook weer aan de verrassende snelheid waarmee mensen soms aan komen zetten) openzwaaien.

Het fietspad op- of afrijden is gevaarlijk
Het is een mopje dat een oom van me wel eens maakt: een goed fietspad, daar niet van, alleen jammer dat ze een muurtje zijn vergeten metsen aan het einde. Je gelooft je ogen soms niet, welke halsbrekende toeren je moet uithalen om een fietspad te kunnen op- of afrijden. Sowieso gaat het op de helft van de kruispunten ongeveer zo: fietspad af, goot door (je bent blij dat er geen putteke ligt), autobaan over, goot door, fietspad weer op. Als je ooit op een koersfiets hebt gezeten en het is een tijdje geleden doet je gat nu zeer alleen al door erover na te denken.

Het fietspad is in slechte staat
Of de wegen in ons land in goede staat zijn, relatief tegenover andere landen, ik heb er niet zo’n kijk op. Daarvoor ken ik onze wegen te weinig en de buitenlandse nog minder.  Wat ik wel weet is dat er een pak fietspaden niet zo goed aan toe zijn. Opstekende wortels, losliggende tegels, gaten, plassen enzovoort enzoverder.

Het fietspad is in perfecte staat
Fietspaden in België zijn een ramp. Sorry dat ik het zo bot zeg.  Eén of andere sufferd moet ooit hebben bedacht dat fietspaden beter in klinkers worden gelegd dan in asfalt. Ga het maar eens na hoeveel er zo zijn. Werkelijk een ramp om met je koersfiets over te rijden (voel je je achterste al, het wordt nog beter).

Dezelfde (of een andere) sufferd heeft ooit bedacht dat fietspaden niet meer of minder zijn dan stroken aan de kant van de weg die de verbinding vormen tussen opritten. Een fietspad dat is van tijd gelijk een rollercoaster in Walibi. Dat botst en hotst en je wil je seatbelts nog aantrekken maar er is geen ontkomen meer aan. Je achterste ziet nu blauw.

Het fietspad ligt samen met het voetpad
Alsof het hier een complot van de sufferd tegen de gehele fietsgemeenschap betrof, werd een regel uitgevaardigd die stipuleert dat er zoiets bestaat als ‘zwakke weggebruikers’. Deze categorie omvat niet de kinderen en de bejaarden of de kreupelen en de armen van geest maar ‘de fietsers’ en ‘de voetgangers’. Hebben ze die letterlijk (en hoe langer hoe meer) op hetzelfde niveau gezet als het over wegaanlegging gaat. Alleen het klinkerkleur verschilt. Te voet is grijs. Met de fiets is rood. Nu zal ik eens zeggen hoe 5 mensen die samen op wandel zijn met dat kleurverschil omgaan. Of misschien kan je het zelf wel raden.

Auto’s die de weg op willen moeten over het fietspad
Wielertoeristen komen vaak sneller aan dan een automobilist kan inschatten. Onze straten, zeker in bebouwde kommen hebben de laatste jaren meer en meer (afgescheiden) fietspaden gekregen. Goeie zaak. Ware het niet dat een chauffeur (en zij kan daar ook niet aan doen) vaak de neus van de auto over het fietspad moet duwen om dan te weten te komen dat er geen auto kwam maar daar ligt al een wielertoerist tegen de vloer.

Auto’s die van de weg af willen moeten over het fietspad
Ook hier. Een beetje fietser rijdt met een koersfiets makkelijk 28 per uur (om maar iets te zeggen), doorwinterde fietsers lappen daar nog wat bij. Als je dan een moeilijk zichtbaar fietspad moet dwarsen, dan gebeuren er altijd ongelukken. 35 per uur is veel sneller dan je denkt.

Fietspaden zijn niet gemaakt op snelheid en/of groepen
Laat ons een kat een kat noemen. Je wil wat vaart maken op zo’n zondagvoormiddag of welk moment je voorkeur ook geniet. Zelfs met een groep die behoorlijk relaxed fietst is zo’n fietspad vaak niet haalbaar. Een putje en een paaltje, dat kan een groep nog wel aan maar met vijftien man overstemt het informeren over de staat van het wegdek al snel elk gesprek over het weer en de kinderen en de koers.

Je kan beweren dat je dat dan maar niet moet doen en dat je dan maar een hobby moet zoeken waar je de andere weggebruikers niet mee stoort. Tja. Ooit gekeken naar De Ronde van Vlaanderen? Al die mensen hebben om vorige en volgende reden ooit op de rijweg gereden. Dat is niet hetzelfde. Maar toch. Maar toch.

Het fietspad ligt vuil
De boer rijdt zijn veld op en af. Dat is wat de boer doet.  De boer doet dit graag met zijn Massey Ferguson 6400 en geef hem eens ongelijk. Wat. Een traktor. Wat een indrukwekkende banden. De moddersporen landen het eerst op het fietspad, daar kan de boer niet aan doen maar het is wel een reden om op de rijweg te rijden.

Langs drukke wegen zijn kleine keitjes en dergelijke een plaag. Auto’s rijden een pak harder dan fietsers. Dat is wat auto’s doen. Door die snelheid keilen ze een boel smeerlapperij op het fietspad. Kunnen auto’s niets aan doen maar een borstel op tijd en stond kan helpen.

Het mag
Vanaf 15 personen mag een wielertoeristenclub, mits zij vergezeld zijn van een volgauto (zoals lezer Kenny Moens hieronder in de reacties aangeeft, mag het vanaf 15 zonder volgauto), op de openbare weg rijden. Waar een wet is, zijn ook mensen die dit toepassen.

Dat betekent uiteraard niet dat er niet 101 redenen zijn om niet op de rijweg te rijden. Dat betekent niet dat je, omdat je hobby zich toevallig op de openbare weg dient af te spelen, dat je daarvoor de cowboy moet gaan uithangen. Vrije snelheid langs een drukke baan, dat is zottenwerk maar een groep toeristen op de rijweg op zondagvoormiddag, daar ga je heus niet dood van. Begin niet te claxonneren en te roepen. Meestal weten die mensen ook wel dat ze niet in regel zijn. Met of zonder geldige reden.

Deze week was ik er niet in de Tech45 podcast. Het ging over iPads in de klas. Twee scholen in Vlaanderen verplichten in de komende jaren elke leerling om een iPad aan te schaffen. Shiny new devices in het onderwijs, ik ben daar voor. In theorie. De praktijk is wat minder fraai.

Mijn collega’s van Tech45 zijn de max maar ze misten tijdens de discussie de essentie van het verhaal. Een iPad in de klas zou € 40 per trimester kosten en dat is niet veel maar we lanceren bij deze een onderwijs met drie snelheden.

Niet elke ouder kan immers € 40 ophoesten. Ook niet per drie maand. Het gaat hier immers niet over één iPad maar als je drie kinderen hebt die tegelijk in het middelbaar zitten, een situatie die niet eens zo denkbeeldig is, dan gaat het over € 120 per drie maand en dat is gewoon veel voor sommige mensen. Dan zijn er over een periode van vier jaar nog geen accidenten gebeurd want hoe ging jij zo om met je boekentas toen je 12 tot 16 jaar was?

Het argument dat er dan geen boeken meer moeten worden gekocht, houdt gewoon geen steek. Geen enkele uitgever die er ook maar over denkt om zijn boeken gratis weg te geven omdat ze op de iPad komen. Wel integendeel, in niet eens zo weinig gevallen zijn e-versies van boeken duurder dan de papieren versies.

Zet daar nog wat interactieve rekenapps en een atlasapp en een woordenboekapp en hoe gaat dat met apps. Je installeert wat, klasgenoten willen het ook en tel die kosten er ook maar eens bij. Dat de iPad directer aansluit bij de leefwereld van de leerlingen is zo’n eerstewereldredenering dat ik heel even heb moeten overwegen om mijn luistersessie op de trein te staken.

Met deze verplichte aankoop gaan we kinderen met een lagere sociale klasse naar scholen sturen die geen iPads en geen Smartboards en geen flashy dingen gaan kopen. Sociale klasse is, zo leren onderzoeken aller landen ons, zijn een betere voorspeller van de toekomst van leerlingen dan de school waar ze heen gaan. Als we ons onderwijs maar duur genoeg maken, dan gaan we ghettoscholen creëeren van mensen met mindere kansen die we geen toegang gaan geven tot het eerstesnelheidsonderwijs dat wij iPadmensen voor onszelf aan het bouwen zijn.

Daarom is de iPad in de klas zonder achterliggende sociale meerwaarde een elitaire bedoening waarmee we alvast de maatschappij van morgen niet langer in twee (begoed versus niet-begoed) maar in drie of vier delen aan het splitsen zijn met een digitale as van ouders die het gewoon niet kunnen betalen en ouders die zich dubbel zullen plooien en zullen krabben en er toch geraken voor hun kinderen.

De discussie bij tech45 kan je luisteren via de site of hieronder met de playknop

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Foto: Flickr cc door flickingerbrad

Laatst werd ik geïnterviewd door de v@kb0nd. Het ging over werken en jongeren en hoe ik dat zo een beetje zie en wat ik zo vind van de vakbond en wat ik zo vind van werkgevers en hun organisaties en wat ik dacht over de werk-privébalans en hoe dat voor mij zit. Het artikel moet nog verschijnen maar dit weekend hoorde ik op de BBC een discussieprogramma van het type we zetten er ons eens een uur voor en we praten er eens over.

Blijken ze in het Verenigd Koninkrijk zowat met hetzelfde probleem te zitten als hier. Een pak dagen waarop er niet of minder wordt gewerkt omdat deze of gene vakbond, actievereniging of woede het beu is en er het blok op legt. Over het zeekanaal dat Noordzee heet, kijken ze dan naar Duitsland.

In Duitsland zijn ze al tot het besef gekomen, zo klonk het in die podcast dat vakbonden en werkgevers aan dezelfde kant staan. Die van werk namelijk. Werk als tegenstelling van geen werk. In de podcast werd een voorbeeld gegeven van een bank met afdelingen in Duitsland en het VK. Bij de oosterburen is geen man moeten vertrekken, bij de Britten is één job op vijf geschrapt.

Hoe ze dat doen bij de Duitsers? Met systemen van tijdelijke werkloosheid en met inspraak van de werknemers en werkgevers en dan gaan mensen tijdelijk wat minder werken en dan past de staat wat bij en dan past het bedrijf wat bij en dan houdt dat bedrijf zijn werknemers die de job kennen en de mensen die werk hebben wat ze graag doen kunnen dat blijven doen. #winning denk ik dan. Moeten wij ook hebben.

Alleen blijft daar het probleem van het importeren van een idee. Het kopiëren van een idee eigenlijk en dat dat niet zomaar werkt. Net zoals een bedrijf dat vastgeroest is geneigd is te kijken naar een concurrent die het wel doet en dan denkt dat hetzelfde doen tot succes zal leiden. Knap vergetend dat het te kopiëren bedrijf al jaren zo draait en dat het nog voor de copycat zijn implementatie heeft gedaan, dat bedrijf alweer twee stappen verder staat. You can import an idea but you cannot import a culture.

Aan een cultuur kan je echter werken en ik denk dat veel jonge mensen daar klaar voor zijn en ik denk dat veel nieuwe bedrijven daar ook klaar voor zijn, dat we niet meer gaan denken vanuit werkgever en werknemer en dat we niet meer gaan denken van iedereen langer werken behalve ik want ik heb een zware job en als ik 50 ben kan ik me toch zeker de moeite niet meer getroosten om een computerprogramma te leren want die jonge gasten zijn daarmee opgegroeid en ik niet.

En we moeten stoppen met zagen. Zagen over de overheid waar we belastingen aan betalen en stoppen met zagen over werkgevers die ons verkeerd behandelen en stoppen met zagen over de spoorwegen. Waarom de energie die we daar met z’n allen en dagelijks aan opstoken gebruiken om iets positief te doen.

Ergens begint het met trots denk ik. Waar ik nu werk zijn we trots op wat we doen. Eigenlijk wordt er bij ons niet over het werk gezaagd. Ja, er zijn momenten dat het allemaal wat veel is en ja er zijn collega’s die al eens een mindere dag hebben en ja de baas… ah nee, die zit ook op internet, juist.

Nee serieus. Volgens mij zouden meer werknemers dat moeten hebben. Trots voor wat ze doen en voor wie ze werken en als de werkgever dat niet kan smaken, dan moet die maar op zoek naar een ander. Als het niet werkt, dan werkt het niet. Volgens mij moeten meer werkgevers of ondernemers dat doen. Ja de staat plukt je kaal en ja er is papierwerk maar verlies je niet nog meer door met je neus aan de klaagmuur te staan en te hopen op verlossing?

Het komt wel eens voor dat ik ga spreken voor een groep. Dat gaat dan meestal over social media. Mensen leven in de veronderstelling dat ik daar iets over weet. Er zijn slechter dingen om over iemand te veronderstellen.

Als ik daar dan sta, lachen de mensen in de zaal soms als ik iets vertel. Dat is omdat ik woorden als fucking en van mijn kloten wel eens uitspreek en dat is niet gebruikelijk maar ook omdat het herkenbaar is soms. Omdat ik wel eens iets leutig vertel soms. Denk ik dan.

Mensen lachen minder wanneer ik antwoord op de vraag: ‘ik krijg van mijn werkgever geen iPhone, dus ik kan niet beginnen twitteren’. Het is een vraag die mij zo vaak gesteld wordt, dat ik het antwoord maar beter kon bloggen. Kan ik hierheen verwijzen.

Het moet ergens in 2006 geweest zijn, ik werkte pas en ik vond het lastig mijn laptop overal heen te sleuren. We deden events en ik vond dat gedoe. Het was niet dat ik erg veel verdiende. Ik ben daar tot vandaag niet heel erg goed in, in veel verdienen. Waar ik beter in ben, is dan de hand in eigen portefeuille steken en te zeggen: ik wil zo’n masjien, ik kan dat gebruiken, dat zal mij die en die meerwaarde bieden, ik koop zo’n masjien.

Zo kocht ik mijn HTC P4350 die het tot 2009 wist te trekken. Met eigen centen. Hij kostte meer dan € 500 en draaide Windows 6.0. Naar huidige maatstaven was/is het ding ontiegelijk traag maar ik had wel wat ik wilde: mijn mails waar en wanneer ik dat wilde, ook al had het een hap uit mijn budget gedaan die niet erg te verantwoorden was.

We schrijven 2012. Moores law heeft ernstig huisgehouden in zowel prijzen als specificaties van slimme telefoons. Een slordige € 200 geeft je steeds meer telefoon voor je geld. Als ik dan mensen hoor zeggen: ‘mijn iPhone is aangevraagd maar hij zit nu al een jaar in het systeem’, dan rijzen mijn haren ten berge.

Dan moet je toch conclusies trekken? Consequenties verbinden aan gedrag? Dan zeg je toch aan je werkgever dat je je werk goed wil doen en dat je echt een deftige telefoon nodig hebt en dan ga je naar de winkel en dan koop je een telefoon die je desnoods zelf wil betalen?

Faster to file for a refund than ask permission, niet? Of dan trek je toch vriendelijk doch kordaat de deur achter je dicht en zoek je een plek waar je wel materiaal krijgt?

Of ben ik dan naïef?