Het is de zoveelste zogenaamde clash tussen facebook en privacy. Zogenaamde clash, inderdaad. Ik probeer het u uit te leggen aan de hand van een analogie. Niet dat ik denk dat u het niet snapt maar voor alle zekerheid…

Stel dat facebook een telefoongids was. Zo’n witte met allemaal namen en cijfertjes naast. Als je met een telefoontoestel het cijfer naast de naam intikt, kan je spreken met de man of vrouw in kwestie. Als je geluk hebt.

Nu zijn er drie mogelijkheden: een willekeurige persoon heeft

• geen telefoonnummer
• een telefoonnummer maar enkel geselecteerde personen mogen dat nummer kennen
• een telefoonnummer en iedereen mag dat kennen

Nu is er een organisatie die alle telefoonboeken ter wereld op een hoop gooit en een wereldwijde database van telefoonnummers maakt. Formaten worden bijgeknipt en alles wordt in een handzame lijst geduwd.

Het resultaat is een prachtig doorzoekbaar boek van ettelijke tientallen meters dik. 100 miljoen mensen met hun telefoonnummer dat sowieso bekend was maar dan nu in één dik boek.

Is dat een handig boek? Neen. Het is in digitale versie 2,8 gigabyte groot. Een kat vindt er, om het zo maar eens te zeggen, haar jongen niet meer in terug.

Dat zal allemaal wel tegen enkele regels van facebook zijn en die lijst zal wel duizenden keren gedownload worden. En dan? Facebook heeft een zoekfunctie. Als je echt iets wil weten over iemand, dan is daar de zoekbalk. Handiger en up-to-date bovendien.

De laatste maanden is facebook een aantal keer in het nieuws geweest met privacy-issues. Er is een mediawet die zegt dat een verhaal een looptijd nodig heeft om nieuws te kunnen zijn. Een raamwerk. Dat is nu al een tijdje gecreëerd. Mensen die nu nog niet weten dat hun gegevens op facebook publiek staan als ze niet anders kiezen moeten de krant lezen in plaats van statusupdates. Ineens stoppen met farmville mag ook.

De voorbije maand is de over-pagina van dit blog een honderdtal keer bekeken, de homepagina een veelvoud daarvan. Op beide staat mijn telefoonnummer (zoeken, zoeken, zoeken). Tenzij iemand mijn nummer was kwijtgeraakt en het hier heeft teruggevonden, heeft niemand mij op basis van die informatie gebeld. Dat zal ook met de facebooklijsten niet gebeuren.

Weg met alle stadsplanners van mijn stad want zij zijn ziende blind. Zij dromen een stad die niet bestaat. Weg met alle nieuwigheden. Leve de inperfecte kromme. Laat maar komen dat onevenwichtige. Leve de inconsequenties. Geef ons een borstbeeld!

Een persoon die het kan weten vertelde me ooit dat architecten, of ze nu huizen tekenen of straten, telkens de mensen bannen. Mensen en de dingen die ze doen zorgen voor onevenwicht in het hoofd van de plannenmaker. Mensen worden abstracties in plannen. Statistieken op zijn hoogst. Net zoals de omgeving. De zon schijnt op automatisch gegenereerde 3D modellen altijd.

Daarom zou ik nooit een stadsplanner kunnen zijn. Een ideale stad wordt uit het niets opgebouwd of uit vroeger tijden geconserveerd, al het andere is oplapwerk. Noch zal ik ooit een architect of kunstenaar zijn. Mijn taak bestaat erin te beoordelen. Functionaliteit en design. Usability zo je wil. Vernieuwend of conservatief.

Vandaag heerst er bij stadsplanners van mijn stad een hang naar strak en grijs. Resultaat zijn prachtige pleintjes en straten die, eens uitgevoerd, nauwelijks of geen connectie hebben met de omgeving. Beton en perkjes. Afgebakend groen. Ik zou dat goed moeten vinden maar ik doe het niet.  Grijs en strak kunnen kleuren en krommen tot hun recht laten komen. Helaas is dat kleur, noch in het weer, noch in de mensen van dit land in grote mate beschikbaar.

Dat moeten plannenmakers toch ook zien?

E-mail is een vergeetput voor initiatief. Een middel voor pennenlikkers om te scoren en daarmee sisyfusoverwinning na sisyfusoverwinning op te stapelen. Je kan het hen niet kwalijk nemen mijnheer. Zij vergissen zich van doel. E-mail is het excuus voor actie. Schrijf wel en zie niet om. Liefst in tienvoud verstuurd om de schijn van actie hoog te houden. E-mail is een virus dat zichzelf verspreid en in stand houdt en als nefaste nevenwerking van productiviteit immobilisme heeft.

Een volle mailbox is de nieuwe secretaresse. De ontvanger wentelt zich in een mengvorm van schijnbare belangrijkheid en machteloosheid.

Het niet eens zo tragische omkomen van een concept dat heel even de wereld dreigde te veranderen is niet alleen op de mensheid af te schuiven. Zowel technisch als conceptueel heeft er altijd iets verkeerd gezeten.

Neem er de laatste professionele mail die je hebt verstuurd even bij. Is die mail verstuurd naar een organisatie of naar een persoon. 99,3% kans (cijfers via Data Driven) dat dit een mail is die naar een persoon is verstuurd. Stel jezelf nu de vraag of je die vraag ook naar dezelfde persoon zou hebben verstuurd als die bij een andere organisatie zou hebben gewerkt. Wat ik je brom.

Het is misschien zwaar overdreven om in termen van het personaliteitsbeginsel (vreemd trouwens hoe laag kwaliteitskranten scoren op die nogal belangrijke term in ons land) te beginnen als het over mail gaat maar toch. Een mail versturen doe je heel vaak naar een persoon. Omdat hij of zij je contactpersoon is of je kent de persoon van een gesprek of…

Ook technisch valt er heel wat af te dingen op het concept mail. Spam is een kinderziekte van een medium dat nooit een medium is geweest (ooit al eens een spam-televisiezender gezien?). Hoe vaak heb je de telefoon genomen of telefoon gekregen met de vraag of die ene mail goed ontvangen is. Niemand die zich niet een keer liet gaan en de vermoorde onschuld speelde. Om eigen of andermans bestwil.

Elk rouwproces begint met een periode van ontkenning. Veel te jong en tragisch onverwacht komt immers het overlijden. Onmisbaar en onvervangbaar schijnt de overledene. Maakt u zich geen zorgen. De wereld zal verder draaien en efficiënter bovendien. E-mail lived hard, died young.

Serieus, schrijf ik vorige week nog een lofzang op treinen (ik zou het nog doen) en halen ze deze week een truc uit waarmee ze heel internetland op z’n kop zetten. Voor zij die die storm hebben gemist en kort samengevat: student bouwt applicatie om te zien wanneer er zoal treinen rijden, NMBS komt daarachter, stuurt een zeer onbeleefde brief in het advocatees gesteld en alles, applicatiebouwer vertelt dit, iedereen blogt en twittert met meer bitterheid dan ooit over de NMBS. Wil je eloquent overkomen, gebruik dan zeker de term cease en desist in verband met die brief, dat is wat alle hip kids doen.

Waarop ik denk:

Het is toch waar zeker. Vorige zomer waren we op vakantie in Oostenrijk. Niet meteen hét land dat bij me opkomt als het gaat om digitale (of andere for that matter) vooruitstrevendheid. Toch geeft google maps je daar voor elke route die je kiest de mogelijkheden te voet (opgepast, in beta), per auto (opgepast voor het tijdsbestek dat een autorit kan vragen) of -en u raadt het natuurlijk al- de gegevens van de reisweg via openbaar vervoer. Dat is dus het ideale geval. Open data en iedereen kan ermee doen wat hij wil.

Wat de bloggers echter vergeten vermelden zijn (zij doen hun research immers net zo goed als volwaardige journalisten) is dat de NMBS een redelijk goed werkende mobiele website heeft die deur tot deur kan berekenen hoe je met het openbaar vervoer ergens kan geraken. Niet dat de NMBS ons daarop gewezen heeft en daardoor is het net zo’n slechte PR geworden. Gewoon even m.nmbs.be in de adresbalk tikken en je komt overal goed terecht. Maar niemand, echt niemand is mij dat deze week komen vertellen en ze hadden kunnen weten dat ik hier een stukje over zou plegen.

Om immers te zeggen dat de timetables van de openbare vervoersmaatschappijen van een dergelijke schoonheid en originaliteit zijn dat je er een auteursrecht op kan claimen, neen, zelfs ondergetekende dat vindt dat te ver gaan. Beste NMBS, jullie doen het helemaal niet slecht maar leer hieruit. Advocaten moeten in de rechtbank blijven en geen brieven sturen.

Hoewel ik het niet meteen een slimme zet vind om je eerste klanten “dumb fucks” te noemen heeft Zuck, zoals we hem blijkbaar mogen noemen wel een punt. Privacy is echter niet, zoals hij het durft te beweren, dood maar privacy heeft nooit bestaan. Toch niet op internet zeker?

Laat me mezelf even verduidelijken. Privacy, dat is iets voor binnen de muren van je huis. Privacy, dat is de rolluiken naar beneden en alle deuren op slot. Heb je de rolluiken van tinternet al gezien, of de sloten? Neen dus.

Wat is dan  het probleem met Facebook? Wel, er zijn er een aantal. Ze laten zich snel samenvatten: Facebook is niet de Bond Zonder Naam maar een bedrijf. Een bedrijf dat centen wil verdienen. Zo schijnen er wel meer te zijn. Facebook doet echter dingen met gegevens waarvan blijkbaar gedacht wordt dat ze de gebruikers toekomen.

Niet dus. Van dag één al niet en Facebook heeft gelijk, als bedrijf. Jij krijgt de gelegenheid om sociaal te netwerken met wie je dat wil en je geeft facebook de toestemming om met die gegevens geld te verdienen. Mooie afspraak voor mij, misschien niet voor jou maar blijf er dan af, zoals 5,5 miljard andere mensen.

Doe niets waarvan je niet zou willen dat het daglicht het ziet is een slechte vertaling van een Engelse uitdrukking maar je begrijpt wat ik bedoel. Als je wil klagen over je baas, doe dat dan bij je baas of zoek ander werk en zwijg. Wil je je gal spuwen over de politiek: doe dat, maar kom er ook voor uit.

Of je zet die foto’s van die vrijgezellenavond online of je laat ze eraf. Je vrienden hebben die erop gezet? Zoek betere vrienden, vrijgezellenavonden zijn overrated. Maar kom niet klagen dat mensen je op je werk aanspreken over iets waarvan jij dacht dat ze het nooit zouden zien.

De reactie van De Wever is voorspelbaar, de reactie van de Vlaamse media ook. Korte situatieschets, Bart De Wever gebeld, Béatrice Delvaux gebeld. We hebben een rel. Eentje met een communautair sausje, dat werkt altijd makkelijk qua tegenstellingen.

Waar er echter in heel veel verschillende talen (niet alle) over wordt gezwegen is de grond van de zaak. Het uit 1998 daterende decreet dat het Wonen in Vlaanderen moet regelen. Daarin staat dat huurders van sociale woningen Nederlands moeten spreken of bereid moeten zijn dat te leren.

Uiteraard was zulks niet genoeg. Want hoeveel procent van de bevolking woont er in een sociale woning? Mensen met “gewone” huizen kan je niets opleggen. De francofone olievlek breidde zich uit en zou binnenkort de gehele Brusselse rand hebben overspoeld. Dus moest er drastischer opgetreden.

Wonen in eigen streek zou de oplossing zijn. Via wat wetgeschrijf zou één en ander een halt worden toegeroepen. Een band met de nieuwe woonplek zou noodzakelijk zijn, anders kon je dat droomhuis wel op je buik schrijven. De gebieden waar de maatregel van kracht zou worden werden op maat van de Brusselse rand geschreven.

Dat betekent dus concreet dat ik geen huis in de gemeenten die onder de maatregel vallen, zou kunnen kopen. Omdat ik daar geen familie heb, omdat ik er nooit heb gewoond en geen vrienden heb. een situatie die zeer vergelijkbaar is met de manier waarop ik vijf jaar geleden in Borgerhout strandde.

Is dat soort regels niet een heel provinciale manier van werken? Is dat niet wat kortzichtig?

Ja hoor, maar nog is het niet genoeg. Ook bouwpromotoren doen mee en omdat gemeenten nu eenmaal bouwvergunningen uitschrijven en bouwmaatschappijen leven van bouwen, laten ze de lijsten van potentiële kopers nakijken. Franstalige kopers komen er de facto niet meer in. Ongelofelijk vind ik dat.

Wraakroepend, provinciaal, laagbijdegronds. Die immohandelaren, ik heb het altijd wat vreemd gevonden. Nu ook nog wetgevende macht. Niet in mijn naam.

De ontwikkeling van het masterplan Stedelijk Onderwijs Antwerpen omvat onder andere het concept ‘campus van de toekomst’: 250 gebouwen, verspreid over 150 verschillende scholensites krijgen een nieuwe bestemming. Ze worden voortaan ingedeeld in verschillende thematische campussen zoals een campus voor technische richtingen, een campus voor theoretische richtingen, enz. Extra capaciteit creëren is een bijkomende doelstelling.

Dat de nood aan capaciteit slechts een doelstelling van bijkomende aard wordt genoemd vind ik, gezien de berichten van de laatste tijd, vreemd. Maar daar wil ik het hier zelfs niet over hebben. Het gaat mij om die thematische campussen. Ik vind dat een fundamenteel foute beleidskeuze.

Op dit moment wordt langs alle kanten geschreeuwd dat onze samenleving evolueert naar een kennismaatschappij. Wat dat wordt en wat de daar de gevolgen van zullen zijn valt op dit moment niet te bepalen. Maar we moeten ons voorbereiden, niet morgen maar nu. Feit is dat die evolutie een aantal beroepsgroepen harder zal raken dan andere. Dat kunnen we vandaag al vaststellen.

De werknemers van morgen zijn de jongeren van vandaag. Wanneer je die verschillende groepen jonge mensen uit elkaar trekt, verzeker je je van een groep volwassenen die niet meer weet waar andere mensen goed voor zijn. Dan verzeker je je van een klassenmaatschappij waar neergekeken wordt op arbeiders, technici en andere huisvuilophalers.

Dan verzeker je je van een groep die gefrustreerd geraakt. Omdat er niet alleen een mentaal plafond blijkt te bestaan maar ook een fysiek. Omdat er automatisch zal verwezen worden naar zij die wél een theoretische richting aankunnen, zij die op de theoretische campus zitten, zij die straks naar de universiteit zullen gaan, zij die MBA’s zullen halen en zij die later de plak zullen zwaaien.

Een kennismaatschappij moet uitgaan van kennisdeling. Niet alleen binnen disciplines maar ook tussen disciplines. Daarom hebben we nood aan plekken waar jongeren, zo lang mogelijk, met zoveel mogelijk diversiteit in aanraking komen. Zo niet loop je het risico een maatschappij met verschillende snelheden zo niet te creeëren dan wel in stand te houden.

Wat denk jij?

Ik was er niet bij die vrijdagavond, ik veronderstel dat ik op een andere plek aan de slag was. Mijn collega’s kwamen op maandag vragen hoe dat was zo in Borgerhout wonen. Ze hadden wat gezien, daar op de Turnhoutsebaan. Even deed ik alsof ik de vraag niet had begrepen maar er was geen ontkomen aan. “Ik voelde me daar echt niet veilig. Die gasten stonden daar gewoon op straat te staan en te babbelen.”

Het voorval kwam opnieuw bij me langswandelen toen ik de berichtgeving over Brussel las. Sinds kort doen wij dat in De Standaard. Daar las ik het volgende citaat:

Op sommige straathoeken staan intimiderende groepjes allochtone haantjes met een wie-doet-ons-wat-attidude.

Een interessante manier om de dingen te zien natuurlijk. De journalist interpreteert op kleurrijke wijze de realiteit. Maar het is ook onverantwoord. Hoe ziet dat eruit intimiderende groepjes en hoe doe je dat zo’n wie-doet-ons-wat-attidude? Ik wil niet paapser zijn dan de paus en natuurlijk weet ik dat er dingen gebeuren in Anderlecht die in de ideale wereld niet zouden gebeuren maar om nu meteen groepjes allochtone jongeren het label haantjes op te kleven, dat vind ik wat ver gaan.

De Standaard is immers wat men noemt een kwaliteitskrant. De berichtgeving die via Het Laatste Nieuws – door één van mijn studenten steevast Het Laagste Nieuws genoemd – tot het publiek zal misschien wat pittiger zijn en de titels wat groter en roder misschien. Maar de impact van een (volledig onjuist gebleken) artikel over Kalashnikov’s die te koop zouden zijn voor € 50 is kleiner dan dit soort subtiele twists aan de realiteit.

Het zijn dit soort vooroordelen die door bepaalde politieke partijen worden opgerakeld. Zoniet aan de top, dan wel aan de basis, om al wat vreemd is, meteen als verdacht te beschouwen. Wanneer elk groepje pratende jongeren een bedreiging wordt, wanneer alle pubers haantjes worden, wanneer elke persoon die jouw richting uitkijkt een wie-doet-ons-wat-attitude krijgt aangemeten, dan begrijp ik het onveiligheidsgevoel.

Door de bril waar ik mij van bedien, ziet de wereld er iets minder bedreigend uit.

Een aantal markante quotes

“Meedoen met het twitterdebat is simpel: gewoon een mailtje sturen met je twitternaam.”
Hoe moet ik het stellen? Het is als een mailtje sturen naar de eigenaar van het café waar je aan de toog zit voor je mag meediscussiëren.

“Minister Vincent Van Quickenborne twittert mee.”
Je kan zeggen wat je wil van minister Q maar niet dat hij het sociale media spelletje niet doorheeft. Actief met twee accounts en het moet gezegd: hem moet je (haast) niets meer leren. Jammer dat ze hem niet @VincentVQ noemden, dat had het wel afgemaakt.

“We starten het twitterdebat binnen enkele minuten”.
Neen dus, een twitterdebat kan je niet sturen. Het debat was al bezig op het moment dat er gezegd werd dat je je via mail zou moeten inschrijven.

“De limiet van het aantal gebruikers aan het twitterdebat is bereikt, u was maar sneller moeten zijn.”
Hetzelfde als hiervoor maar dan anders. Iedereen was aan het debatteren. Jammergenoeg ging het in dit stadium al een tijdje over het gebruik van twitter door Radio1 en niet meer over het downloaddebat. Overigens was kwantiteit nogal de overhand aan het nemen op kwaliteit. Er zaten nogal wat who-the-fuck-are-they-tweeps tussen.

“Volgens mij was dat iets nieuw wat daar werd gelanceerd, alleen bevond de mevrouw van #telenet zich in de marslander”
Eén van de twee quotes waarmee ik vandaag Radio1 haalde, daar hebben veel parlementariërs niet van terug

Wa ebben wij vandaah hhheleerd?

Dat experimenten kunnen mislukken en dat je niet noodzakelijk beter af bent als je sociale media of twitter gebruikt. Het debat was levendig maar van de mogelijkheden van twitter is nauwelijks gebruik gemaakt. Er was geen officiële hashtag (een manier om het onderwerp van je tweet aan te geven) gekozen. Er waren de technische beperkingen en het gebrek aan interactie waar de twitteraccount van Radio1 al een tijd in uitblinkt.

Dat is jammer, omdat het ook het oude en prachtige medium dat radio is niet ten goede kwam. Men had op voorhand perfect een panel van twitterinfluentials kunnen samenstellen en die gevraagd om hun mening. Nu was er nauwelijks lijn te trekken op het debat dat op twitter werd gevoerd. Niet als je het zonder context moet doen.

Gevolg van dit alles: het debat is niet gevoerd. Er is een dermate grote focus op het technische komen te liggen dat er nauwelijks sprake is geweest van een debat. De grote providers hebben het numbers game perfect gespeeld toen de PR-verantwoordelijken aan de lijn werden geroepen. Op twitter werd er gedebatteerd maar met de snippets die offline werden gehaald, kan ik me voorstellen dat er geen twitteraccounts zijn bijgekomen.

Toch verdienen die van Peeters en Pichal een pluim. Omdat ze het hebben geprobeerd. Het zou makkelijk zijn om alles in hun schoenen te schuiven. Het zou wel handig zijn geweest als ze er op voorhand een specialist hadden bijgehaald.

Update: luisteren kan hieronder

http://dl.dropbox.com/u/2187009/11_11pepi-snip_hi.mp3