Anger is a business

Political anger or fear is emotionally compelling, and such reactions are validated because viewers and listeners have great trust in the hosts of the programs they select. Making your blood boil is a key to getting you to come back to the next day’s program for more. It’s a brilliant business strategy.

Geschreven door Jeffrey M. Berry. Gelezen bij Vox

We made more. And it was less valuable.

So over time, we (the media) built up scale in digital to replace user value. We thought we could solve with numbers (the new, seemingly infinite numbers the internet and social media provides) what we couldn’t solve with attention. And with every new set of eyeballs (or clicks, or views) we added, we diminished the merit of what we made. And advertisers asked for more, because those eyes were worth less. And we made more. And it was less valuable.

Geschreven door Joshua Topolsky. Gelezen op zijn Medium

Search is indifferent to the truth

From the algorithm’s perspective, the Answers in Genesis page is the optimal result for our particular search. First of all, its headline, “What Really Happened to the Dinosaurs?” differs by only one word from the search terms. Not to mention, a plurality of Americans believe in creationism, as Gallup polls have found consistently since 1982, so it’s bound to be a popular option.

Gelezen in een (vanuit zowel filosofisch als technisch oogpunt bekeken) zeer interessant artikel bij Quartz

The Dozen Doughnuts problem

Many people conscious of their weight know it’s not a good idea to eat a doughnut every day, and if given a choice would not prefer that someone come into the workplace every morning with twelve Krispy Kremes. But if a misguidedly generous worker did just that, the temptation to pluck one of those jelly-filled delights might overrule discretion. It’s not that you want the doughnut—you aren’t clamoring for one, and you won’t miss that sugar bomb if it’s not in front of your face. But once that delicacy is in front of you…oh, what the hell!

Gelezen in een interessant artikel over het klikgedrag van echte mensen (in tegenstelling tot de mensen die ze hopen te zijn). Geschreven door Steven Levy

De eerste rol van media?

“at news organisations the central organising principle is usually to produce something with social impact first ahead of utility or profit”. That’s not to say that news organisations always execute particularly well on that promise or that the cultural impact is always beneficial. But the fact is that doing the job well usually means that journalists end up being ostracised or imprisoned rather than ringing the opening bell at the New York stock exchange.

Geschreven door Emily Bell, gelezen bij The Guardian.

Why not all publicity is good publicity

(…) web traffic now produces revenue. (…) After all, a web tracker doesn’t discriminate between clicks resulting from genuine interest and clicks resulting from outrage or offence, as the Daily Mail know all too well. Money you con out of someone can still be used to buy groceries, at the end of the day.

Gelezen bij via theguardian.com in het kader van de Emma Watson naaktfotohoax. Toepasbaar op wel meer vormen van clickbait en content shizzle.

De nieuwe broek van de meisjes

De wereldkampioenschappen wielrennen werden verreden in Ponferrada, Spanje. Ik dacht terug aan het WK van 2003 in Hamilton, Canada. Dat WK vormde het onderwerp van mijn thesis tot het behalen van de titel van licentiaat in de politieke en sociale wetenschappen, optie communicatiewetenschappen.

Samen met mijn vader heb ik toen elke uitzending van elke wedstrijd op radio zowel als televisie uitgeschreven. Zowel van VRT als van de NOS. Elke zin die Michel sprak en Mart en Karl en Maarten en weet ik wie nog allemaal en onder de noemer ‘live verslaggeving’ viel. Uren. Uren. Uren video en radio. Dagen en weken van uittikken. Monnikenwerk. (Merci vader)

Zoals elke rechtgeaarde communicatiestudent had ik McLuhan ter hand genomen en nagedacht over de zinsnede ‘The medium is the message’. Eens kijken of dat ook voor koers geldt, moet ergens in mijn studentenbrein zijn geschoten.

En of the medium the message is. Het verschil tussen radio en televisie bleek enorm. De acties op radio leken geconcentreerder. Er waren orenschijnlijk minder deelnemers en die kwamen uit minder landen. Elk medium had minder aandacht voor vrouwensport dan voor mannen. Zo hard zelfs dat één van de tijdens de meest genoemde wielrenners bij het vrouwenwielrennen een deelnemer voor de volgende dag bleek.

Dat pittige jaar en de wazige nacht doortrekken om het ding toch maar in eerste zit afgeleverd te krijgen, komen elk jaar tijdens de Wereldkampioenschappen even in mij op. Dit jaar meer dan anders.

Het was tijdens de tweede keer dat ik naar de wedstrijd voor dames elite keek. Onder de middag had ik de NOS versie gezien. Tijdens de avondlijke uren besloot ik ook de VRT-versie aan een blik te onderwerpen. Het viel me op hoe vaak de dames als ‘meisjes’ werden omschreven. Hoe vaak er over hen werd gedaan als sportmensen die ook iets kunnen.

Noem mij gevoelig aan het thema. Door die hele thesis. Het is maar zelden dat vrouwenwielrennen de uitzendingen haalt. Laat staan de live. Twee keer op een jaar bij de VRT denk ik. De WK en de schertsvertoning in het voorprogramma van de aankomst van de echte Tour de France. Wij kennen die vrouwen niet. Vos misschien nog net maar Pauline Ferrand, zei het jou wat voor gisteren? Kans is klein.

Het meest opvallende nog: dat er na de massale valpartij werd geopperd om de wedstrijd even stil te leggen om de meisjes de gelegenheid te geven een nieuwe broek aan te trekken want dat het toch wat vreemd was om met een lor om de benen de weg verder te zetten.

Als het over mannenwielrennen ging, er was sprake van doorzettingsvermogen en wilskracht. Van een onverzettelijkheid en van trots om niet de moed te laten zakken en door te gaan. Ondanks de ontberingen. Niet zo bij dames. Die keurig horen te zijn. Ook al rijden ze de Tour en de Giro en alle andere klassiekers. Door weer, wind en ja, met valpartijen die broeken scheuren.

Het hoort erbij. Volgend jaar closeups zien van gewonde vrouwenbenen. Ik wil vertrokken gezichten zien. Omdat het toont waar die sport om gaat. De eerste aan de meet wint. Mannen. Vrouwen.