Dit semester gaf ik het vak marketingcommunicatie aan de studenten van Birm. Na een aantal lessen begon het me te dagen dat een zuiver theoretisch examen tekort zou doen aan het doel van de lessen. Kennis mag dan macht zijn, the proof of the pudding enzoverder enzovoort.
Dus liet ik mijn laatste les vallen en organiseerde ik gisteren een case-examen. Eén van de doelstellingen van de module luidt niet voor niets “de cursist kan een reclamecampagne ontwikkelen”. Net dat liet ik hen doen. Eerst dacht ik een cultuurproduct te laten promoten omdat ik daar nogal thuis in ben maar uiteindelijk werd het Google TV. Kwestie van het voor hen niet te moeilijk te maken om informatie te bemachtigen.
De opdracht: ontwikkel mij een campagne rond de lancering van GoogleTV in België. Een aantal uitgangspunten en analyses verzon ik zelf bij elkaar, de rest lag in hun kamp. Samenwerking, planning en creativiteit centraal. Ze deden dat goed, echt waar.
Beginnen met een swot-analyse, de concurrentie analyseren, pas daarna beslissen wat de boodschap wordt, alles netjes op een rij. Goed samengewerkt,, goed nagedacht, goed voorbereid, goeie ideeën. Toch twee dingen vergeten waar ik in de les nogal de nadruk op had gelegd. Dat vond ik spijtig voor hen, omdat ik weet dat ze het eigenlijk wisten maar niet gezegd is niet gescoord. In mijn tijd (want ik hoor bij de laatste licentiaten) heette dit “we zijn er vanaf”.
Ik ga dat volgende keer (dat zal vermoedelijk in academiejaar 2011-2012 zijn) opnieuw doen, zo’n praktisch pre-examen. Voor mijn huidige studenten volgt volgende week nog een theoretisch examen waarvan ik weet dat ze dat allemaal goed gaan doen en dan zit het jaar erop.
