Als mensen mij vragen op welk bestaand sociaal netwerk Google Plus het meeste lijkt, dan antwoord ik ‘blogs’. Misschien is Google+ wel wat Tumblr had kunnen zijn als het meer op reacties had gemikt.

Dat is het niet en dus zijn we blij met Google+. In weerwil van enkele hardnekkige crossposters die menen dat elk netwerk gebouwd is om hun content te dienen en dagelijks tot de heer bidden om een API of een plugin. Want hun tijd is belangrijker dan de mijne. Ik hoef hen niet te volgen en doe dat ook niet meer.

Google Plus vraagt een andere benadering van content. Het is wat men noemt content heavy. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Twitter dat door zijn karakterbeperking en Facebook door zijn sociale beperking niet met al te zware content overladen kunnen worden.

Google+ biedt voor mij de kans om een sociaal netwerk te hebben dat breder en dieper is dan de voorgaande netwerken. Van mij hoeft Google Plus niet mainstream te worden, net zoals Twitter het voor mij niet moet zijn. Als Plus naar beeld en gelijkenis van zijn bouwers is gemaakt, dan zal het voorlopig wel niet.

Wat we dan wel zouden kunnen met de structuur die Google+ voor ons heeft klaargelegd?

Moeilijke vragen stellen

Soms zijn er van die vragen die je opgelost wil hebben. Ik ben in Mechelen, waar drink ik koffie? Waarop Davy: bij kaffee-ine. Twitter is your way to go. Please retweet.

Soms zijn er van die vragen die niet oplosbaar zijn. Hoe we met het schoonheidsideaal om moeten gaan bijvoorbeeld. Dan zoek je naar verschillende meningen om je eigen idee bij te kunnen sturen. Plus is your way to go.

Discussies voeren

Op Twitter eindigen discussies over gelijk welk onderwerp vaak met vier mensen in cc, nauwelijks karakters over om nog een argument aan te voeren. Waarna iemand: let’s agree to disagree of dit medium is te beperkt.

Om op een blog een reactiestroom aan de gang te krijgen (en te houden) moet je verdomd straf zijn. Op Plus komen becomentarrieerde stukjes boven te staan wat discussie stimuleert maar populaire mensen haast oncirkelbaar maakt.

Crowdsourcen

Nu is crowdsourcen een beetje over zijn top heen sedert mensen met problemen die ze zelf niet opgelost krijgen denken dat even met de crowdsourcestaf zwaaien en de juiste formule zeggen, alles zal oplossen.

Voor onschuldige dingen als het zoeken van een magazinetitel, het zoeken van een jobtitel. Helpt het niet, dan inspireert het tenminste.

Content delen en bespreken

Nee. Ik bedoel niet linkjes gooien. Dat is zelfs op Twitter al very late 2010. Echt iedereen doet het. Ook ik. Met commentaar waarom ik vind dat iedereen het zou moeten lezen. Of niemand. Of specifieke mensen. Of wat ik ervan vind.

Of. Of. Of. Het voordeel van Plus? En. En. En. Als je dat wil. Eigenlijk zou je het moeten doen. Het is een opportuniteit. Geen garantie. Zoals toen ik aan fotografen raad vroeg omdat ik geen huis-tuin-en-keukenadvies zocht. Geen antwoorden.

Miniblogging

Als ik daar de tijd voor had en ik zou daarvan kunnen leven, dan zou bloggen en sociale dinges het enige zijn wat ik nog zou doen. Inspiratie te geef maar niet altijd tijd voor research of zelfs maar schrijven.

Sommige onderwerpen hebben ruimte nodig. Een mening. Een analyse. Soms kan je met twee alinea’s wegkomen en zit de echte waarde in de reacties. Je kan het jammer vinden dat dit op een blog niet lukt (en ik vind dat) of je kan gebruik maken van wat plus biedt.

Wat jij?