geschreven om te lezen
Currently viewing the category:
"iedereen heeft recht op mijn mening"
Een van de hot topics dezer dagen op Google+ is het zogenaamde crossposten. Het (letterlijk) overnemen van content van het ene (sociale) medium naar het andere. Want trop is teveel en nog een nieuw netwerk waar je dingen op moet zetten, dat is teveel voor menig Corneel.
Dan wordt er naar manieren gezocht om het leven makkelijker te maken. Het eigen leven. Een desktopprogramma waar alles in een kan, een online dienst, een browserplugin. Want tijd is heilig. Onze tijd is heilig. Van alles is er genoeg maar niet van tijd.
Daar wringt het crosspostschoentje. Terwijl we zo bekommerd zitten te doen om onze tijd, vergooien we de tijd van anderen. Veel anderen soms. Een tweet lezen valt nauwelijks in tijd uit te drukken. Een fractie. Een blip. Dus mag het. Copy-paste. 2400 keer een halve seconde is wel in tijd uit te drukken.
Terwijl we verontwaardigd zitten te doen over kranten en die het zich wel erg makkelijk maken door de iPad app een doorslagje te maken van hun papieren versies gaan we zelf zitten gooien met onze media. Lezers, of het er nu veel of weinig zijn heilig voor mij.
The content of an new medium is an old medium. Alleen is nog maar de vraag wat hier het medium is. Is dat het sociale netwerk of is dat het internet? Zijn plus en facebook katernen van de grotere internetkrant? Pagina’s misschien of zijn het verschillende kranten?
Maar Jan, jij doet dat toch ook, crossposten? Ik zie jouw blogposts in mijn RSS-lezer, op Twitter, op Google+ en soms al eens op facebook. Klopt. Als het maar even kan probeer ik mijn blogposts gelezen te krijgen. Wel met respect voor het medium en lezers, volgers en vrienden en hun tijd. Dat gaat zo:
- Blog: ik heb veel te vertellen
- RSS: had iedereen dat maar, hoefde ik niet te promoten
- Twitter: kijk, er is een blogpost of ik heb wat kort te melden of ik heb iets interessant gelezen en ik wil dat jij dat ook leest
- Facebook profiel: kijk, een blogpost waar ik me persoonlijk bij betrokken voel of ik wil iets persoonlijk vertellen
- Facebook pagina: ligt stil, ik denk na over een strategie
- Google+: dit is het onderwerp van mijn nieuwe blogpost, je kan ‘m lezen maar net zogoed meepraten zonder te lezen of ik heb wat interessants te melden waar ik in meer dan 140 karakters over wil discussiëren
Op die manier heb je verschillende discussies via verschillende netwerken. Het is geen perfect systeem en als ik het kan verbeteren, ik zal het niet nalaten. Voor mij is het het minst slechte.
Wat jij?
Flickr Foto Time over Toys in cc gegeven door the|G|™
Bloggers en andere beheerders van webeigendommen mogen van de beheersvennootschap der Vlaamse krantenuitgevers Reprocopy 150 karakters van hun nieuwsberichten letterlijk overnemen.
Dat is een SMS naar uw lief zonder kussen erachteraan of een tweet die niet verstuurd geraakt. Over randvoorwaarden van die 150 hebben we het dan nog niet gehad.
In Amerika is dat allemaal anders. Daar hebben ze dat zo niet, zo’n beheersvennootschap. Dat is daar meer van gentlemen’s agreement en fair use. Een overtreding wordt dan bepaald door ‘ik weet het wanneer ik het zie’.
Dat principe stamt uit 1964 wanneer rechter Potter Stewart zei ‘ik herken porno als ik het zie’. Of er zich het volgende academiejaar meer dan wel minder studenten aangeboden hebben voor de studie rechten is mij niet bekend.
1964, dat was het jaar waarin Gigliola Cinquetti het eurosongfestival won met Non ho l’età en Lyndon Johnson en Leonid Brezjnev de koude oorlog niet uitvochten. Dit is 2011 en nu is er het internet en de Huffington Post die centen verdient met teveel te kopiëren en de Huffington Post, dat is het topje van de ijsberg.
Want rebloggen is in. Je ziet wat, dat is interessant, je pleurt het op je eigenste blog, legt even snel een linkje en klaar is kees. Je noemt jezelf content curator en de zaak is opgelost. Gebruik je een wordpress blog, dan is daar zelfs een knopje voor. Even in de browser selecteren wat je wil, klik en hup, je hebt weer een blogpost erbij.
De wolk van kennis wordt mist. Oorsprong onbekend. Een oneindig spoor van waterdruppels. Elke stap een verdubbeling. Onzichtbaar door de veelheid. Het internet als herhaling van zichzelf. De bron nauwelijks te achterhalen.
Je kan dan schermen met ‘everything is a remix‘, het probleem is dat dat vaak zelfs teveel moeite gevraagd is. Het is de remix van een trouwfeestendj. Plaatje. Plaatje. Plaatje. Greatest hits en… vermenigvuldigen! Het curationgedeelte bestaat er dan uit om de voorpagina van Stumbleupon, Delicious of Reddit te skimmen op interessante content. On brand. Uiteraard. Knappe titel. Google juice.
Dan gaat het al lang niet meer over ‘ik lees veel en terwijl ik dan toch bezig ben, kan ik daar zowel nog wat mensen een plezier mee doen’. Dan gaat het in het beste geval om naïviteit. Opportunisme laat zich vermoeden.
Nu kan ik me voorstellen dat ze ook bij Reprocopy de soep niet zo heet drinken als ze wordt geserveerd, toch stel ik me vragen bij dat soort strikte regels van linken verwijderen en bronnen vermelden met de drie namen gods.
Zouden we niet beter af zijn met het Amerikaanse systeem waarin een blogger zich gepakt voelt, dat schrijft en dat daaruit een soort impliciete regelgeving ontstaat?
Moeten we niet naar het systeem van ‘do what you do best and link to the rest’? Als gentlemen’s agreement? Of is het de heerschappij van de nummers? Het bekeken worden. Meer en veel. Liever dan goed bevonden worden. De angst voor het slechte idee. Beter goed gestolen dan slecht bedacht.
Zouden we niet beter af zijn met een positief systeem waarbij mensen trots scheppen in het vervaardigen van eigen stukjes of het nu remixen in de woordelijke wijs zijn of beelden of mashups of infografische interpretaties van een studie?
Flickr cc foto van 917press
Veel minder dan vroeger erger ik mij aan het nieuws. Veel minder denk ik, wanneer ik Bart De Wever zie pleiten voor of tegen een snelle regeringsvorming, hou toch op man. Veel minder denk ik bij woordvoerders: laat toch een mens aan het woord en geen woordenspinner.
Soms, heel soms ga ik nog wel eens boven het rode streepje. Dat doe ik bijvoorbeeld als ik de mens van Adecco in De Morgen hoor zeggen:
Woordvoerder Marc De Smedt betreurt de “compleet laakbare actie” van de PVDA (het online gooien van documenten waaruit blijkt dat Adecco een systematisch discriminatiebeleid voert/voerde nvdr). “Ik snap niet waarom zo’n oude zaak opgerakeld moet worden. We zouden beter een maatschappelijk debat ten gronde voeren.”
Welke compleet laakbare actie bedoelt u? Op welk moment heb ik u zien pleiten voor een maatschappelijk debat ten gronde? Eerst het boeltje onder de mat vegen, wat behoorlijk gelukt is overigens, dankzij de maatschappelijke toestand die discriminatie niet zo heel erg vindt.
Kijk mijnheer De Smedt, het zit zo. In 2011 kan je uit negatieve dingen iets positief maken. Je hoeft mij niet te vertellen dat Adecco niet de enige was en dat anderen het ook gedaan hebben. Je hoeft mij niet te vertellen dat de bedrijven die nu in het nieuws komen de enigen zijn die BBB vroegen. Wat je mij wel mag vertellen is hoe het zit met dat maatschappelijk debat van je.
Zeg het eens. Vertel mij eens over de sector van de uitzendarbeid. Vertel mij over vroeger en vandaag. Vertel mij over de arbeidsmarkt, ik weet er niet zoveel over. Ik zie bovengemiddeld veel werkloze allochtonen en gaten in de arbeidsmarkt. Laat ons het maatschappelijk debat eens ten gronde voeren. Laat ons eens zeggen hoe die vork nu echt aan de steel zit.
Maar kom mij niet af met: laat ons geen oude koeien uit de gracht halen maar kijken naar vandaag en morgen en intussen stilletjes verder doen? BBB zal wel uit de boeken zijn, maar koeienrassen genoeg neem ik aan?
Nee, een groot liefhebber van 1 april ben ik niet. Niet dat ik een droogstoppel ben ofzo. Het is in het algemeen niet mijn type humor al vind ik sommige dingen wel een glimlach waard.
Het is folklore. We doen er in grote getale aan mee. Het is universeel verenigend, zo lijkt het. Nu bedrijven, massamedia en misschien zelfs internetcelebs meedoen, is het hek helemaal van de dam. Het is een dag van twijfel aan alles wat gezegd en geschreven wordt. Soms is het subtiel. Soms niet.
Humor is grensoverschrijdend en daarmee grensverleggend. Wanneer je met elkaar of jezelf kan lachen heb je een hogere vorm van samenleven bereikt. Dat moeten ze ook bij Radio 1 gedacht hebben. De Ronde Van Vlaanderen komt eraan en dat is al jaar en dag de meest overgehypte koers van het jaar en dit jaar moest er nog een schepje bovenop met een fictiereeks en we moeten de koe die melk geeft melken.
Dan krijg je dit:
Marokkanen komen je gras af rijden dit weekend. Gratis charmeactie nav #deronde Interesse? bel vandaag snel 070-344 030 #pepi
Radio 1
radio1be
Humor kan ook de grens naar onder verleggen, dat blijkt. Even ervoor klonk het nog:
KifKif reactie op grasmaaiende Marokkaan in #deronde :100Marokkanen gaan dit weekend gratis gras maaien.Voor positieve beeldvorming #pepiRadio 1
radio1be
Wie ooit de uitdaging is aangegaan nieuwkomers of allochtonen te betrekken bij het culturele leven, bij de maatschappij, bij de buurtwerking zal het met mij eens zijn. Dat is geen makkelijke doelgroep. Wie ooit in Borgerhout of Molembeek of 2060 heeft rondgelopen, ziet de schotelantennes.
Het is stellig mijn indruk dat de VRT deze gemeenschap niet bereikt. Niet met haar uitzendingen, niet in haar personeelsbestand of je moest het kuispersoneel meetellen. Dit is niet zomaar om te lachen. Want lachen, dat kan je alleen met iemand die terug kan lachen.
Dat ze het bij Radio 1 daarbij nodig vinden een ondergefinancierde organisatie die nauwelijks communicatiemiddelen heeft ook eventjes in het belachelijke trekken, zegt veel over de fijnbesnaardheid waarmee minderheden doorgaans worden behandeld.
Medewerkers die via sociale media dingen vertellen over hun werkgever, zijn medemerkers.
Medewerkers die dat op café doen, zijn dat ook.
Medewerkers die in contact komen met de klant, zijn medemerkers
Medewerkers die een hoofddoek dragen zijn dat ook.
Klanten die vragen aan een winkel of een medemerkster haar hoofddoek zou willen afzetten omdat hen dat stoort, zijn klanten. Klanten zijn koning. Klanten zijn dictator. Contracten van mensen met een hoofddoek worden niet verlengd. Niet bij Hema.
Bedrijven die de onverdraagzaamheid van hun klanten niet veroordelen maar bevestigen zullen de medemerkers oogsten die ze gezaaid hebben.
Sponsor
Laatste reacties