geschreven om te lezen
Currently viewing the category:
"klagen en zagen"
Laat ons eerlijk wezen: met avontuur heeft AS Adventure niets te maken of je moet de urban jungle die de winkelstraten of de winkelcentra die de filialen herbergen meetellen.
De AS Adventure, dat is de plek waar de gemakkelijke fleecekes en de The North Face jassen die pendelaars over hun JBC-kostuum trekken worden verkocht.
Een plek voor salonkampeerders en cavatrekkers. Een plek kortom waar wij een opblaasbaar bed zouden kunnen vinden dat als tijdelijk binnenhuislogeerbed zouden kunnen dienen.
Dubbel bed van Coleman, een A-merk, dat zie ik aan de verpakking. Af te stellen qua hardheid per persoon. Daarenboven als er één deel kapot is, kan je dit bed nog steeds gebruiken. De verkoopster had haar les geleerd. Ze was vriendelijk dus vroeg ik niet of dat niet wat lastig zou worden met twee op slechts één deel van het bed. Wist ik veel.
Een voetpomp of een elektrische pomp mijnheer? Hangt vooral af hoeveel luxe je wil.
Dat werkt toch ook op een gewoon stopcontact? Verkocht.
Thuisgekomen en meteen opgeblazen. Zo gaat dat met nieuwe spullen. Meteen te gebruiken. Want Juul, die moet maar eens gaan doorslapen en we hebben er een goed oog in.
Oei. Pech. We hebben zo’n exemplaar waarbij één deel echt stuk is en het andere nog opblaasbaar is en 60cm breed voor twee personen is wat smal. Het bonnetje is er nog. AS Adventure, dat is een nette winkel. Dienst naverkoop, dat wordt een half uurtje op en neer, wat papieren en straks hebben we een nieuw.
Ja. Tarara. Theorie dus.
- Dat moet opgestuurd m’neer, sprak Hannes
(vriendelijke gast overigens, hier in de rol van de slechterik).
- Jamaar, wij hebben dat eigenlijk nodig. Kan ik anders een nieuw kopen en als dat ding dan door de fabrikant als effectief defect wordt vastgesteld, dan kan ik misschien een bon en jullie meer omzet en ik vanavond geholpen.
(Jan in de rol van big spender)
- Dat ga ik eens navragen
- (ik denk: shit hier zijn procedures en die Hannes gaat die nu volgen)
- Wel m’neer het zit zo, als we die opsturen, dan controleren ze dat bij Coleman en als zij zeggen dat er geen lek is of het is zelf te herstellen met de bijgeleverde kit, dan betaal jij de transportkosten.
- (ik denk: fuck gast, denk je nu echt serieus dat ik hier net een kilometer gestapt heb over de Meir met een opgeplooide luchtmatras en bijhorende doos om hier te komen klagen over een luchtmatras die niet stuk is maar toch vervangen wil hebben?
Maar ik zeg: wacht, ik bel even mijn lief.
Waarna in onderling overleg wordt besloten het slechte ding opnieuw mee naar huis te nemen want Big Spender Jan heeft al geen zin meer om nog een euro bij AS Adventure achter te laten. Ook niet voor een leatherman die met het oog op een aankomend evenement erg goed zou staan aan mijn riem.
Daar geraak ik dus gefrustreerd van. Waarschijnlijk zijn er elk jaar weer wat festivalgangers die te wild tekeer gaan op hun luchtmatras en dan denken dat het een fabricagefout is en dan terug aan de kassa van de AS Adventure staan en klagen en zagen.
Voor die halve procent die het systeem kloten kan ik dus een half uur in een veel te warme winkel toeven (misschien is dat ook een deel van het avontuurgevoel) en voor een stomme luchtmatras die ochotocharme € 39 kost mij staan opboeien omdat ik gewoon wil behandeld worden als een redelijke klant die een slecht product heeft geleverd gekregen en niet meer vraagt dan gewoon een oplossing.
En dan moest ik nog beginnen schrijven.
Onze telenetdigicorder is stuk. Op één of andere manier. Kapot. Voor de helpdeskmedewerkerverslaafden onder u: de lampjes branden niet meer. Behalve één, daar waar de stroom er op gaat. Achteraan.
Het ding wordt nog steeds koekenpanwarm maar beeld of geluid komt daar niet meer uit. Dat is een ernstige zaak. Zeker als je die vaststelling doet op de eerste zaterdag van de Vuelta wanneer je na een familiefeest te hebben gehost nog even wil checken wat zo de eerste rit heeft gebracht.
Niets. Geen lampjes. Geen beeld. Geen niets. Zaterdagavond. Dat is al zeker tot en met de maandagavond wanneer je, thuisgekomen van het werk “nog even over en weer naar het center” naar je lief roept.
Telenet centers zijn niet gesloten op maandag. Dat staat in die mensen hun contract, dat weet ik wel zeker. Het telenetcenter is vlak bij de deur en het is nog maar 17u27 als ik vertrek. In de verte zie ik iemand het pand verlaten. Het is 17u32.
Ik kom aan, trek aan de deur. Het is 17u35. Er hangt een bordje ten geleide. Open tot 17u45. Er zijn mensen binnen. Ik rammel aan de deur. Hard genoeg zodat het zeker gehoord zou worden.
Ik wil aandacht. Ik heb net de derde rit van de Vuelta gemist, ik heb me gehaast en ik wil erkenning voor mijn probleem. Kijk naar mij! Binnen wordt hard gedaan alsof er niemand aan de deur staat.
Een klant komt naar buiten, begeleid door een, hoe noem je dat shop manager waarschijnlijk, het is 17u42. “Sorry m’neer, wij zijn om 17u45 gesloten”. “Het is 17u42 en ik sta hier zeven minuten” probeer ik nog maar ik weet dat ik verloren heb.
Mijn agenda rolt: dinsdag Brussel, woensdag Aspace, donderdag en vrijdag Leuven. Woensdag gesloten? Fuck. Zaterdag. Een volle week Vuelta. Even draai ik me nog om. Drie passen maar. Niet boos. Teleurgesteld.
Update: Telenet heeft gebeld, met excuses en de mededeling dat ik zaterdag een digicorder van het nieuwe type mag oppikken. Dat brengt de eerste Vueltaweek niet terug maar misschien dat er wat dichter op de centers wordt gekeken nu zodat iedereen betere service krijgt.
Het zijn de kleine dingen die het verschil maken. Het zijn de kleine dingen die ergernis veroorzaken. Een product staat of valt met de details. Ik ga zagen, een beetje. U bent gewaarschuwd.
Het zit namelijk zo dat fabrikanten geen verstand hebben van verpakkingen. De magere melk met blauwe dan wel groene dop is legendarisch. Volgens mij was het Gudrun die er ooit eens een leutig stukje over schreef maar ik kan het zo snel niet terugvinden op haar blog.
Zo dus ook met witloof. Typisch Belgisch en heel de santeboetiek en lekker klaar te maken in zowel warme als koude versies. Witloof komt in twee soorten. Witloof dat op water gekweekt is (flets van smaak) en witloof dat goed afsmaakt. Het spreekt dat geen kat de eerste soort wil.
Nu hebben ze daar bij de verpakkingsdienst van Delhaize wat op gevonden. Ze hebben blauw en bruin verpakkingsmateriaal gekocht. Het waterwitloof hebben ze in de bruine zakken gedaan en het vollegrondwitloof in de blauwe zakken.
Ha ja! Natuurlijk! Blauw, dat weet iedereen, dat staat voor grond en bruin, dat staat voor water.
Het Station van Antwerpen hoort tot de mooiste stations wereldwijd. Dat heeft in de krant gestaan dus het is waar. Niet alleen het oude gedeelte is prachtig, het nieuwe deel, onder meer aan de kant van de Kievitwijk zorgt voor modern comfort.
Bijvoorbeeld voor zij die met de fiets uit pendelen gaan. Daartoe is een moderne ondergrondse fietsenstalling aangelegd. Te bereiken via een uit trappen en fietsgoot bestaande talud.
De architect heeft er wat fraais van gemaakt. Als je in het station staat, zie je dat de fietsingang een zwevende constructie is. De parking zelf is ruim en vaak onderbezet. Jammer dat de architect niet op voorhand even de moeite heeft genomen om te bestuderen wat een fiets juist is.
De fietsgoot is aan beide kanten zo dicht tegen de rand (glas aan de ene, beton aan de andere kant) gelegd dat je onmogelijk je fiets loodrecht kan houden. Fietsen zijn doorgaans voorzien van een stuur maar dat stond duidelijk niet in de technische fiche.
Gedeeltelijk door de constructie van de trap, gedeeltelijk door het noodzakelijk in een hoek van 15° houden van de fiets botst de gemiddelde pedaal wel eens tegen de trappen en vervolgens knoerthard tegen je schenen. Uiteraard kon men het daarbij niet laten.
Uit veiligheidsoverwegingen is het voorzien dat er een poort gesloten kan worden voor het betreden van de helling die toegang geeft tot de fietsenstalling. Niet dat het lage ding des nachts iemand zou tegenhouden als je zelfs maar een beetje zou willen maar bij ijzel kan je beter voorkomen dan genezen.
Doch, het poortje zelf (inmiddels verwijderd) en het ophangsysteem daarvoor zijn aan de binnenkant van de glazen wand waar je je langs probeert te wurmen gemonteerd. Lege fietstassen komen daar niet langs. Niet. Onmogelijk. FIets uit de goot en de laatste drie trappen zo maar op dus.
Dagelijks hé gasten, omdat die snul van een architect met een dikke BMW rijdt en nog nooit een fiets heeft mogen aanschouwen. Het is toch waar zeker? Hoe moeilijk kan het zijn?
Sponsor
Laatste reacties