Mensen, tweeps, vrienden, familie met digitale wensen, jullie zijn echt met teveel om iedereen een persoonlijk bedankje te sturen maar heel hard bedankt voor alle wensen! Juul maakt het net als de mama goed, bij geboorte was hij 2920 gram zwaar en 48 centimeter lang.
schrijfsels van een communicatiegeek
Archive for the 'Persoonlijk' Category
Soms heb ik het gevoel dat ik te negatief ben. Te kritisch. Hier en op alles digitaal. Terwijl ik in wezen een opgewekt persoon ben. Digitaal en analoog. Eigenlijk ben ik best een gelukzak en heb ik niet om over te klagen maar dan meen ik iets fout te zien lopen en dan moet ik daar over schrijven.
Maar ik ben blij in de 21ste eeuw te mogen rondlopen, in een regenachtig en volgebouwd land dat het toch wel al een tijdje zonder regering doet. In dat land heb ik zo ongeveer alles wat ik wil. En verlangen is ook mooi. Soms.
Het zijn die kleine dingen die het leuk maken, waar ik zo in eerste instantie aan denk:
- Dat je overal, overal, dingen kunt opzoeken.
- Dat je je sporen kan achterlaten en later reconstrueren zonder met een zakje steentjes rond te moeten lopen
- Dat je overal kan lezen (mails, feeds, tweets, boeken) wat je wil en dat dat op alle andere toestellen dan als gelezen staat
- Dat je overal kan creëren en dat dat dan ook op alle andere toestellen staat voor bewerking of verwerking
- Dat je met een klik uit je browser je informatie kunt overbrengen naar je telefoon
- Dat ik, wanneer ik de koers of een ander interessant programma ben vergeten te programmeren, dat gewoon vanaf elke plek kan doen en dat dat dan thuis op me wacht
- Dat ik wanneer ik thuis kom helemaal niet meer naar dat programma moet kijken omdat ik al alles weet
- Dat ik elk moment kan vastleggen in woord, geluid of beeld en dat eventueel ook live kan delen
- Dat geen enkele vraag onbeantwoord blijft omdat veel mensen slimmer zijn dan mij en ik het hen gewoon #durftevragen
- Dat je meer informatie kan meedragen dan je ooit kan verwerken, op veel toestellen absoluut en op nog heel wat andere ook virtueel
- Dat de wereld een digitaal dorp is geworden en ik evengoed naar Australië of Japan kan als naar Zevekote of Destelbergen
- Dat je kan spreken tegen een telefoon en dat die dan doet wat je vraagt
- Dat je door straten kunt wandelen waar je nog nooit bent geweest en ook nooit echt zult komen
Enzovoort enzoverder.
Ik word daar vrolijk van. Wat jij?
Binnenkort ligt, even later kruipt en nog later wandelt er hier een baby, peuter, kleuter rond. En euhm, ahum, ik, het is te zeggen, kijk, ik ben niet zo’n fotomens maar zo’n boeleke en alles, dat zou toch wel geestig zijn om dat op foto te hebben.
Niet zo’n fotoshoot maar in het moment graag een wat arty farty variant op “mijn eerste stapje”, flou artistique en alles. Een beetje deftig ook nog. Hoe. Doe. Je. Dat.
Een lichtsterke lens zegt de één, een goeie body zegt de ander, een goede fotograaf, daar is zo ongeveer iedereen het over eens. Ze maken geen slechte toestellen meer, je moet investeren in lenzen. Niet nodig, een compacttoestel, daar kan je vandaag de dag ook al veel mee.
Mijn lief had ooit wel zo’n analoge spiegelreflex en zij kan daar wel foto’s mee trekken. Maar DSLR is anders fotograferen zeker?
Kijk, wij hebben de kaartjes al gekozen en de suikerbonen en de geboortelijst samengesteld en de naam en alles. Het is aan jullie. Tips and tricks, types en modellen, volautomatisch en zelf in te stellen, ik heb niet de indruk dat wij daar meteen uit zijn. Je zegt het maar.
Mocht het zijn dat u op een magazijn van die dingen zit en uw naam is canon of nikon of sony of ik weet het niet allemaal, u weet me wel te vinden, niet?
Mag ik even mijn Forrest Gump momentje? Herinner je de legendarische quote “life is like a box of chocolates”.
Anne schreef maandag een blogpost over het leven en haar doelen en dacht dat ik misschien wel een vervolg zou willen schrijven. Zulks was het geval en zo eens nadenken over jezelf, dat kan van tijd geen kwaad.
Maar mijn Forrest Gump momentje dus, hier komt het: “het leven is als een tijdrit”.
Ooit al eens een tijdrit gefietst? Moet je echt eens doen. Je tekent een parcours uit voor jezelf en je gaat er tegenaan. Zo hard je kan. Na drie van de 40 kilometer zit je stikkapot. En dan begint mijn analogie op te gaan. Op dat moment begin je je deeldoelen te stellen: tot aan die boom, de brug over, tot aan het water, tot aan die auto die daar geparkeerd staat.
Het zit namelijk zo: ik hang te graag af van het toeval om mij vaste levensdoelen te stellen. Mijn parcours zal er pas uitzien als een parcours als het gereden is. Voor mij zullen het bomen en bruggen en tot aan het waters zijn. Als ik terugkijk, ook nu, is het prikpapier. Een haast toevallige lijn langs gaatjes.
Terwijl we dan toch bezig zijn: op dit moment ben ik bezig met de doelen “een échte blogger worden”, “kennis verwerven en delen” en “professioneel succesvol zijn”. Binnenkort komt daar “een goede vader zijn” bij en daar kijk ik wel naar uit. In mijn achterhoofd spelen vervolgverhalen maar of die ooit bewaarheid worden, dat weet geen mens.
En jouw doel, wat is dat?
 |