Dat het morgen, de 28ste februari van het jaar 2010 onzes heren, gaat stormen mensen. Regen met bakken en een stevige wind van alle kanten. Je kan dus maar beter in een gebouw zijn dat zijn degelijkheid heeft bewezen. Neem nu de pastorij van de Sint-Janskerk in Borgerhout. Recent omgedoopt tot Mattheushuis. Gebouwd zo ergens rond 1896.

Daar geven mijn collega’s van de wijkblog namelijk een vertoning ten berde. De erfgoedcel Antwerpen omschrijft het als volgt:

Hoe kunnen we heemkunde en ons lokaal erfgoed op een aangename manier aan de mensen voorstellen met internet? Een groep jonge mensen van de omgeving Krugerplein hebben een prject opgestart en zonet hun 1000ste blog geplaatst. Op een eenvoudige en aangename wijze brengen zij de rijke geschiedenis maar ook het dagelijkse leven komt aan bod. Tijd om dit in de kijker te zetten.

Eén van die jonge mensen ben ik dus. Mijn deel zal zich richten op de technische kant van de blog. Voor het erfgoed-gedeelte komt mijn collega-vanaf-overmorgen aan de beurt. Het verhaal achter de blog doet Hans, de sympathiekste Nederlandse Borgerhoutenaar. Voor € 3 bieden we u een veilig onderdak tegen de storm en veel meer…

zondag 28 februari 2010 – Mattheusstraat 4 – Borgerhout – vanaf 14u45

De straten van Borgerhout liggen er al enkele dagen zo glad bij als spiegels. Dat bedoel ik niet in de overdrachtelijke zin van het woord. Correcter zou zijn: als de schaatsers niet met z’n allen in Vancouver zaten, dan zouden ze hier ter plaatse recordwedstrijden op laaglandbaan organiseren.

Het zout is op. De sneeuw van een aantal dagen geleden is gesmolten en aangevroren. De bestrating van ons dorp-in-de-stad was de laatste dagen officieel ijzel. De stad riep op geen onnodige verplaatsingen te maken.

Stiekem vind ik het leuk. Met mijn fiets ben ik meester van de zaak en het kind in mij komt zo nog eens / eens te meer naar boven. Vrije baan uitgekozen. Links, rechts, achter, voor, geen auto te zien, voetje zetten, achterrem dichtgooien, toertje draaien. Ja het is gevaarlijk en je moet zoiets niet doen maar toch. Leuk man, leuk.

Voor de rest van het weekend hou ik me wel aan wat de burgervader ons heeft opgedragen. Daarvoor is de digicorder al in de weer

Meestal ben ik niet bezig met mijn gewicht. Lange tijd was er hier in huis zelfs geen weegschaal. Bij familiebezoek in West-Vlaanderen was het dan ook steeds mijn gewoonte om even te checken of mijn gewicht nog stabiel bleef. Heel vaak was dat het geval. 63 kilo plus of min 500 gram. Geen atoomklok maar toch…

Sedert kort hebben we wel een weegschaal. Geen idee of er een correlatie is maar feit is dat ik een beetje wintervet aan het kweken ben gegaan. Eergisteren was het dan zover. 400 gram boven de 65. Het thuiswerk brengt die frigo soms te dichtbij. Regelmatig Delhaize-bezoek (geen auto en graag vers eten) zet de deur open naar het toegeven aan oerdriften. Winter. Koud. Voorraad aanleggen. Eten.

Maar het is dus genoeg geweest. Ik heb geen nood aan een dieet of zoiets maar die beweging opnieuw wat omhoog en die calorie-opname wat omlaag. Opnieuw richting 63. Eens dat geweldige zwembad in de buurt outchecken.

Ken je het probleem? Je wil als man het huis uit. Portefeuille, iPod, GSM, sleutels van het huis, sleutels van je fiets of auto en weg ben je. Intussen puilen je broekzakken uit. Veel heb je niet nodig maar zelfs je basisequipment laat je er al snel uitzien als Mr. Gadget.

Als je ergens neer wil gaan zitten om, ik zeg maar iets, een koffie te nuttigen, dan zit er niets anders op dan eerst die broekzakken leeg te halen alvorens te gaan zitten. Zit je op je portefeuille, dan is een scheefgroeiende rug je lot, ga je op je mobiel zitten, loop je kans ongelukken te doen of een blind call de verkeerde richting uit te sturen.

Als je het geluk hebt je vriendin of vrouw op sleeptouw te kunnen nemen valt alles best mee. “Mijn portefeuille kan in jouw handtas?”, vraag je retorisch. Dat kan. Althans bij mijn lief.

Tot vijf jaar geleden was bovenstaande ook mijn lot. Ik beperkte mijn bagage, kocht jassen omwille van het grote aantal zakken, dumpte de restfractie bij mijn lief. Tot we in het SMAK in Gent het volgende tegenkwamen:

Een kitchenfloorbag ofte handtas voor mannen. Stoer, hip, trendy, superlatieven, fashionable maar vooral: het is niet te geloven wat een gerief dat dat is.

Toegegeven, op het eerste familiefeestje waar ik met handtas verscheen, werden wat opmerkingen gemaakt. Ook als je langs straat loopt krijg je nog wel eens een vreemde blik maar dat valt allemaal veel beter mee dan je op het eerste zicht zou denken. Vergeet niet: the only thing worse than being talked about is not being talked about.

In de rustige vastheid van mijn kitchenfloorbag kwam echter een scheur en vervanging diende zich aan. Zo kreeg ik vorig jaar een online bestelde Tausche Forscherin toegestuurd. Het verjaardagscadeau van mijn lief.

Het leuke aan de tassen van Tausche is het feit dat je steeds nieuwe deckel of flapjes kan kopen, zodat je steeds een nieuwe tas hebt, zonder de basis weg te moeten gooien. Op dit moment zijn er vier deckel in huis, dus kan ik op tijd en stond eens wisselen.

Een aanrader, zo’n handtas voor mannen, al begrijp ik dat niet iedereen er klaar voor is.

update: beide tassen zijn schoudertassen en er past een netbook in, dit even voor de duidelijkheid

Het is de laatste dagen wat geweest met mijn blogposts, als ik er zo naar terugkijk. Een mail, liveverslaggeving over het maken van spaghetti. Ik had een punt, daar niet van. Maar mag het iets meer zijn? Ja, dat mag.

Hoe kan je beter niveau halen door een klassieker van stal te halen? De questionnaire van Proust, niet ontdekt maar bekend geworden door Marcel Proust, opgepikt door de boekskes en ook door de weekendeditie van De Morgen, gaat bij deze digitaal. Niet dat ik in enig opzicht denk daarmee de eerste te zijn.

Benieuwd of er in de blogosfeer nog van deze questionnaires opduiken. Het is behoorlijk confronterend. Het is maar dat je het weet, voor je er aan begint.

Wat is je belangrijkste eigenschap?
Openheid

Wat is je grootste fout?
Altijd geliefd willen zijn.

Voor welke fouten ben je tolerant?
Voor de fouten die ik zelf maak.

Met welk talent was je graag geboren?
Wat muzikaal talent had heus gemogen.

Wat is je favoriete activiteit?
Schrijven. Geef mij een klavier en een tekstverwerker en je zal mij lange tijd niet horen.

Wat is je huidige mentale toestand?
Optimistisch vooruitkijkend. Ik heb het gevoel dat 2010 een jaar van verandering zal worden. Een jaar waarin ik nieuwe horizonten ga verkennen en interessante dingen ga doen.

Wat is voor jou volmaakt geluk?
De tweevuldigheid ‘mijn lief’ en ‘mijn appartement’ waar ik de gelukkige derde in ben.

Waar heb je compleet de pest in?
Afgewezen worden. Bij sollicitaties of nieuwe projecten, ik neem dat vaak te persoonlijk.

Wie zou je willen zijn?
Mezelf maar dan in een verbeterde versie.

Waar zou je willen wonen?
Antwerpen, Gent, Brussel, Berlijn, Parijs. Steden dus, grote en kleine, steeds met karakter.

Wat is je favoriete kleur?
Rood

Wat is je favoriete bloem?
Een roos, maar dan alleen de bloem. Rozenstruiken zijn meestal niet heel erg mooi.

Wat is je favoriete vogel?
Een meesje, we hebben er eentje dat af en toe op onze vensterbank komt zitten. Schattig!

Wie is je favoriete auteur?
James Joyce. Meesterlijke boeken heeft die mens geschreven. Finnegans Wake ook. Al ben ik nog nooit verder dan pagina tien geraakt. Volgens mij is het zijn opgestoken middelvinger naar de literatuur, of zoiets. Kop noch staart, zeg ik u. Maar verder: topauteur.

Wie is je favoriete dichter?
Van poëzie ken ik te weinig om een favoriete dichter te hebben.

Wie is je held? (m/v)
Guillaume Van der Stighelen, ik was behoorlijk onder de indruk toen ik hem in de serie wereldverbeteraars op Kanaal Z aan het woord hoorde. De eigenaar van een boot horen suggereren dat we eens moeten nadenken over erfenissen. Ga er maar aan staan.

Welk fictiepersonage is je held? (m/v)
James Hathaway, de assistent van inspector Lewis in de gelijknamige detectieveserie. Ex-theologiestudent met meer humor dan een vat stand-upcomedians en een intellect om van achterover te vallen. Te mooi om waar te zijn maar dat zijn helden dus.

Wie is je favoriete componist?
Arnold Schönberg. Zijn emancipatie van de dissonant spreekt tot de verbeelding. Hoe goed moet je zijn om zoiets te kunnen? Om zo vernieuwend te zijn? R.E.S.P.E.C.T.

Wie is je favoriete schilder?
Rubens. Omdat hij meer was dan een schilder, hij was ook architect en diplomaat en zakenman. Hij perfectioneerde een businessmodel achter massale kunstproductie. In een andere tijd, en hij zou er vandaag niet mee wegkomen, maar toch.

Welke persoon uit de geschiedenis haat je het meest?
Joseph Goebbels, de minister van propaganda van Hitler. Wat een eng stukje mens. Wollt Ihr den Totalen Krieg? Enge man.

Voor welke militaire gebeurtenis heb je ontzag?
De bevrijding van de concentratiekampen. Ik stel me voor dat daar niet geschoten is, enkel gehuild.

Voor welke hervorming/evolutie heb je het meest respect?
De evolutie naar een democratische begeleide markteconomie. Het minst slechte van alle systemen. Er is nog wat werk aan maar we komen er wel. Ooit.

Welke eigenschappen waardeer je meest bij een man?
Een eigenschap die ik kameraderie zou willen noemen, al vind ik het woord verschrikkelijk. De eigenschap om een vriend in de echte betekenis van het woord te kunnen zijn.

Welke eigenschap waardeer je het meest bij een vrouw
Intelligentie. Vrouwen zijn op een andere manier intelligent dan mannen, ze zetten hun hersencapaciteit een stuk beter in.

Welke eigenschap waardeer je meest bij je vrienden? (m/v)
Bereikbaarheid en dan bedoel ik niet dat de gsm steeds moet opstaan maar wel het feit dat ik met mijn vragen kan komen aanzetten.

Hoe wil je sterven?
Niet.

Wat is je motto?
Daar speel ik leentjebuur bij Oscar Wilde: “there is only one thing worse than being talked about and that’s not being talked about”.