Er was een tijd waarin ik geen verkeerde zwemmer was. Goeie conditie, redelijke techniek, zeer veel inzet. Dat ik in de lagere school nooit het hoogste diploma (dat van 1600 meter zwemmen) behaalde, lag meer aan het feit dat het zwembad van Kortemark de ongelofelijke lengte van 16,73 meter had en we dus 100 keer dienden te keren wat een ongelofelijk tijdsverlies oplevert.

Daarenboven werden onze zwemuren zo werden geprogrammeerd dat ze net in de middagpauze van de nabijgelegen middelbare school vielen zodat wij met hongerklop en een gebrek aan tijd nooit ofte nimmer aan de noodzakelijke afstand konden geraken zonder doping. Iets wat de lerares LO, gezien haar zero tolerance beleid op zelfs maar spreken tijdens de les, zeker zou hebben verboden.

Van daaraf is het alleen maar bergaf gegaan. Zwemmen was op onze middelbare school geen prioriteit, wij zouden voetballers worden, zoveel was duidelijk. Daarna was er een leegte. Dat ene uur ergens in 2006 niet te na gesproken dus.

Tot gisteren. Gisteren ging ik zwemmen. Afzien in erfgoed. Niet dat ik daar zonder bril ook maar iets van kan zien. Maar toch. Mijn techniek is niet meer wat ie ooit is geweest. Mijn vrije slag heeft expressionistische trekjes. Mijn schoolslag zou mij voorzeker een buis opleveren maar vooruitkomen doe ik nog wel. Opnieuw mens sana in corpore sano worden is het doel.

De foto van Ferdinand Leys is in cc vrijgegeven door http://www.erf-goed.be/

Ik ben een tussencategorie, beroepsschrijver noch schrijfleek. Mensen vragen me wel eens hoe ik dat doe, zo bloggen en alles. Op een paar blogs tegelijk en dan nog voor mijn werk en nieuwsbrieven en woorden en woorden en woorden. En hoe ik daar ooit tijd voor heb. En hoe ik de dingen bedenk die ik bedenk.

Heel eenvoudig eigenlijk: schrijf altijd alles. In meer dan 140 karakters graag. Wandel de trap af en beschrijf het. Voor jezelf. De spreekwoordelijke losliggende stoeptegel. Wandel door het park en probeer je niet de beelden maar de woorden te herinneren.

Kijk eens anders naar de dingen die je ziet. Durf denken. De dingen die jij ziet zijn anders dan de dingen die ik zie. Ook al kijken we ogenschijnlijk naar hetzelfde. Doe twee keer dezelfde wandeling en je hebt zelf ook twee verhalen.

Eens je hebt leren kijken, schrijf je neer wat je ziet. In een boekje of zoals ik op een telefoon. Het voordeel van op een klein toestel tikken is dat het overal kan. Trein. Wachtkamer. Vergaderzaal (voor de vergadering, dat spreekt). Geen moment verloren laten gaan is de sleutel van de veelschrijver.

Laat de onderwerpen jou kiezen. Voor je het weet schrijf je alleen nog over je eigen leven en zo interessant ben je nu ook weer niet.

Bovenal: zet die mentale rem af.  Veel stukjes staan maanden in de wacht en blijven wat ze waren: een alinea met een idee dat misschien niet fout maar evenmin uitwerkbaar bleek. Soms denk ik: “aardig gedaan, Seurinck” en dan is er niet één reactie. Soms twijfel ik of een post wel leesbaar is. Die post gaat twitter rond. De wereld zit vreemd in elkaar, mijnheer.

Hoe hard je ook beseft dat het allemaal niets betekent en dat je niet altijd even nauwkeurig de Britneys en de social media experts hebt verwijderd. Hoe hard je weet: kwaliteit boven kwantiteit, interactie boven cijfers. Heel even neemt de bevestigingsdrang dan over. Ik ben ik en ik heb bijna 1000 volgers. En die 1000 ga ik vandaag nog halen.

Het is makkelijk hoor, zeggen dat het je niet kan schelen. Ik zou liegen als ik zou beweren dat het bij mij zo is. Het kan me wel schelen. Je kan dat belachelijk vinden. Of egomanisch. Pffff, ik moet sowieso minder braaf worden.

Volger 1000 is trouwens officieel @lode, hij krijgt hiervoor nog een passende beloning die ik nu heel hard ga bedenken.

Het is vreemd. Tot hiertoe heb ik op een periode van 1 jaar (zeg maar mijn evolutie van plannings- en productiemens naar communicatie- en marketingmens) altijd met korte contracten in cultuur gewerkt. Productie opstarten, looptijd, afscheid. Het zou moeten wennen maar dat is buiten deze waard gerekend. Tranen moeten en zullen eraan te pas komen.

Deze keer was het niet anders. Met Bart (en ik noem niet vaak namen maar nu doe ik het wel, zonder vragen bovendien) is het iets speciaals. Ik kreeg de job bij het VIOE waarvoor ik eerst solliciteerde niet omdat ik teveel op Bart leek, zo werd gezegd. Dezelfde collega die mij toen met het slechte nieuws belde omschreef ons later, toen ik die andere job bij het Vioe ging doen, als tweelingsbroers. Quatch natuurlijk. Maar toch.

Bart wordt een crème van een conversation starter. Hou hem in het oog. Ik ben blij voor hem. Ik zal hem missen. Wij zullen hem missen. Het VIOE zal hem missen.

Omdat we maar een jaar in leeftijd verschillen en er in onze school met graadsklassen werd gewerkt zaten we om het andere jaar samen in de klas. Samen vakantiejobben. Na het middelbaar samen een maand gaan rugzaktoeristen door Spanje. Het geeft een beeld.

Vorig jaar kreeg hij samen met zijn lief een eerste kindje. Ine werd vorig weekend gedoopt en ik mag de rol van peter op mij nemen. Ik content en trots en alles. Dat spreekt.

Hoe je dat doet, peter zijn, dat weet ik nog niet maar wel dat ik er eentje uit de duizend te stekken heb. Een hele middag van arm naar arm, koud water over dat kopje, zeven handen boven dat hoofdje en niet een keer een traan of zelfs maar het lachen verliezen.

Een speelkameraadje voor onze uk straks. Het leeftijdsverschil zal niet zo ver uit elkaar liggen. West-Vlaanderen en Antwerpen zijn dat wel. Daar vinden we dan wel iets op.

Sta me even toe in een hoekje te kruipen en een potje te janken.

Zelfmedelijden, daar ben ik dan weer sterk in.

Een treinrit van Antwerpen tot Mechelen. Meer staat er blijkbaar niet in een krant die mensen langer dan een uitgebreide douche kan boeien. Dat is triest en ik wil me hier niet uitspreken of dat nu aan die krant of aan de lezers ligt.

Het biedt wel opportuniteiten. Kansen die ik graag met beide handen aangrijp. Zo zit ik vorige zaterdag op de trein van Mechelen naar Antwerpen. Voor mij op het tafeltje in de coupé een uitgeklede De Morgen. Bis, het eerste deel, Reporter en Zeno ontbreken.

Ik vind zo’n gevonden krant geweldig. Het is gestolen tijd. Een kans die door een onbekende zomaar je schoot wordt ingeworpen. Een blik in de psychologie en de leefwereld van iemand waarvan je niet kan en mag weten wie het was. Een krant die achtergelaten wordt door iemand die je kent of erger nog, iemand die je niet kent maar die wel tegenover je zat is een afdankertje, geen cadeau.

Ik stel me voor dat de achtergelaten De Morgen een erfstuk was van een oude socialist die De Morgen is blijven lezen uit nostalgie. Een man die geen abonnement meer heeft omdat dat als een verplichting aanvoelt. Daarom ook laat hij de voor hem overbodige delen van zijn krant achter. Van die reis- en vrouwendelen en andere op marketing afgestemde bijlagen moet hij niets weten.

Ik blader en lees over onverkochte huizen en een artikel over vervalste schilderijen die tentoon worden gesteld. De trein stopt en hoewel ik nog meer zou kunnen lezen laat ik de krant op mijn beurt aan iemand anders. Ik neem niets mee. Dat zou het beeld verstoren.

Een update dus. Twee bezoeken aan de gynaecoloog achter de rug en twee keer al de punten die te krijgen waren gekregen. Tien op tien en meer van dat fraais. De druk die op zo’n kleine wordt gelegd van jongsaf, niet te geloven. Meteen targets te halen. Net genoeg vingers, twee hersenhelften, een hartje dat klopt als een razende. Maar alles is dus tot nu toe helemaal in orde, dankuwel. Komt daarbij dat mijn lief zich nog steeds goed voelt. Win!

Eén en ander komt dichterbij (geplande datum: 28 augustus) en wordt met momenten ook concreter. Ik heb het door de buik heen al kunnen voelen, de kinderkamer is geschilderd, er wordt gesproken over wiegen en buggy’s en papflessen en maksiekosies. Namen worden gekozen en overwegingen overwogen.

Wat we (en dan bedoel ik jij en ik) nog niet hebben is een hashtag. Weet je niet wat een hashtag is, lees dan even dit. Ik had kunnen kiezen voor een ouderwetse naam, maar na #Jefke en #Juleke en #Marcelleke vond ik het tijd voor iets anders. Technologisch-geekisch verantwoorde namen dus maar. De link naar de poll vind je hier onder.

Maar een nieuw techniekje (het embedden van tweets) uittesten verzacht de zeden.
Wil je dat ook, dan moet je de blackbird bookmarklet even installeren.

UPDATE

Maar zo een boek lezen, dat komt er maar met mate van. En eigenlijk had ik net daar een goed voornemen van gemaakt voor 2010. Drastischer maatregelen zijn dus aan de orde. Ik ga van timemanagement doen. Bib bezocht, keuze gemaakt: timemanagement voor dummies. Geen zever, ik vind dat vaak goeie boeken die dummies-reeks en inhoudelijk soms sterker dan de veel duurder uitziende managementboeken van goeroes met ronkende namen. Dit boek bevat nauwelijks prentjes en is gewoon slecht geschreven maar het is de bedoeling dat het me efficiënter maakt en niet dat het mijn esthetisch orgaan prikkelt. Het doel en de middelen enzo…

Vandaag ben ik eraan begonnen. Ik moet mij als eerste opdracht 50 doelstellingen schrijven. Te realiseren in de komende 10 jaar. Doelstellingen waar ik dan efficiënter naartoe kan leven, vermoed ik. Het ziet er mooi uit zo, de toekomst. Meer kunnen doen in minder tijd en daardoor meer tijd voor het lief, de baby en een goed boek. Ik zie dat zitten. Kijken of ik de rit kan uitzitten.

PS Nu ik dit stukje zo overlees merk ik dat het wat vreemd staat, hier zo. Enfin, ik heb een ijkpunt willen stellen, denk ik. Of zoiets.