Door de stad beweeg ik me doorgaans per fiets. Als ik niet aan het wandelen ben. Wandelen zoals in spazieren of struinen. Niet zoals in verplaatsen. Met een doel en van die dingen.

Dezer dagen geniet ik echter van jaarlijks verlof zoals dat in wordart en een illustratie uit de office bibliotheek aan het gesloten rolluik van de bakker hangt. Dus ging ik wandelen. Juul in de buggy geladen en aan de wandel door eigen district. Een mens zou dat meer moeten doen. Je komt wat tegen. Kijk: de stad Antwerpen verkoopt via zijn immomelkkoe AG Vespa appartementen in een gated community. Werkelijk ongehoord. Aan de ene kant geld spenderen aan samenlevingsopbouw en aan de andere kant welgestelden achter een hek steken. Alles veilig. Breedbandinternet. Camerabewaakte parkeerplaats.

Aldus ook kwam ik langs een moskee, wat het uitgangspunt van mijn wandeling was, want ik moest nog een blogpostje voor de wijkblog en ik heb een reeksje lopen over moskeeën in de buurt en terwijl ik dan toch aan het wandelen was enzo.

Het moet gezegd dat die moslims dat moeten zien zitten, in al die garages en achterafgebouwtjes gaan bidden en al die kerken die leegstaan intussen. Enfin. Er zal nog veel water naar de zee lopen voor we dat zelfs maar kunnen uitspreken.

Dan langs de markt. Kijk eens wat een schoon groentenkraam. Het is gelijk in de boekskes. Echt. Die wortels, gedrapeerd en al. Verse munt, veur niet gelijk want zeven huizen ver in de rij voor dat heerlijk geurend spul.

En poreien, schoon in het gelid. Tomaten, gestapeld. Paaaprika’s in de kleuren van de Ethiopische vlag en watermeloenen, zo groot en zo zwaar als een krachtbalbal of hoe zeg je dat?

Dan afsluiten met een bakje troost. In de volksmond tegenwoordig een Doppio geheten. Enfin. Genieten en tussendoor eens stoppen en een bankje bezitten en een praatje maken met de virtuele vrienden en foto’s nemen en daarmee ook de instant upload functie van Google+ testen en evalueren en de camera van de nieuwe telefoon enzo. Vakantie.