Archive for the 'Persoonlijk' Category

Page 2 of 5

Over technologie, huis, tuin en keuken

Geplaatst op 25/04/2010 in Persoonlijk. 0 Comments Tags: google docs, hero, macbook, shoppen, technologie.

Soms, af en toe, veel te weinig, sta ik stil bij de technologie van vandaag. Ja, ik doe van tech45 en ja, ik lees dagelijks mashable en gizmodo en hun Nederlandse vertalers. Ik luister naar Digital planet en heb digital revolution gezien. Maar nee, echt stilstaan doe ik niet.

Ik lees en vergelijk. Ik luister en absorbeer. Ik bekijk en analyseer. Telefoon met 1GHz processor: snel. Batterijduur voor de iPad 10 uur: lang. Krantenoplages dalen: wat zijn toekomstscenario’s?

Intussen is wat tien jaar geleden onwaarschijnlijk leek, overal aanwezig. Daar kijken wij, techies, niet meer van op. De reality check is vaak confronterend.

Het zit daarbij niet in de fancy appphones en de blitse e-readers maar in de dagelijkse toepassingen. Neem nu google docs. Gisteren voor het eerst toegepast om te gaan shoppen. Op mijn MacBook tik ik mijn deel van het boodschappenlijstje in een document, mijn lief doet hetzelfde op haar HP met haar deel. In de winkel open ik mijn HTC hero, een telefoon die op android draait en krijg ik hetzelfde document te lezen.

Terwijl ik dit schrijf denk ik alweer: uiteraard Seurinck, uiteraard open jij dat document op je telefoon. Uiteraard kan dat. Maar dan lees je iets over 3D printen en denk je: och, dat zal wel. Benieuwd hoe de wereld er binnen tien jaar uitziet en of ik dan nog mee ben.

Over autorijden

Geplaatst op 21/04/2010 in Persoonlijk. 1 Comment

Vandaag diende ik mij om professionele redenen naar West-Vlaanderen te begeven. Antwerpen. Kortrijk. Raversijde. Damme. Brussel. Het beleid bij ons is duidelijk: openbaar vervoer tenzij je efficiëntiewinsten kan halen uit het gebruik van een personenwagen. Zulks was het geval.

De mij door de Vlaamse gemeenschap ter beschikking gestelde knalgele Citroën saxo was vandaag mijn trouwe gezel. Door hem en met hem en in hem cruisede ik langs autostrades en dacht ik na over autorijden, ruimtelijke ordening, de toekomst van de geschreven pers (en waarom we die term consequent door “gedrukte pers” moeten vervangen) en nog wat dingen zoals de inrichting van een tentoonstelling.

Het was lang geleden dat ik nog eens auto reed. Ik was vergeten hoe leuk ik het vind. Zo af en toe. Je kan je hersenen niet naar volle hoogte stuwen. De helft heb je nodig om de wielen binnen de lijnen te houden.

Zelf hou ik namelijk vooral van nadenken achter het stuur. Net niet diep genoeg nadenken om het verkeer niet te vergeten. Net diep genoeg om wat constructiefs bij elkaar te denken. Autorijden heeft op de rustige momenten iets van een roes waar je bij de minste geringste beweging van de metalen rivier uit ontwaakt.

Omdat ik niets kan opschrijven blijf ik niet eindeloos rondhangen. Gedachten springen op de meest onconventionele wijze ideeënstroom naar gedachtegang. Je gaat van de wereld naar een vlieg op een fractie van een seconde. Autorijden geeft een moment van zelfreflectie.

Soms schrik ik van mezelf. Wat een mens zoal flarden van gedachten oppikt en opslaat. Hoe die ineens toepasbaar en universeel zijn. Wat een mens ineens aan zichzelf herkent en erkent. Je vergeet natuurlijk ook alles. Die gedachten zijn er ergens wel, diep daarbinnen en ze rijpen stilletjes. Tot de volgende rit.

Working-class heroes

Geplaatst op 15/04/2010 in Persoonlijk. 1 Comment Tags: arbeiders, cultuur, glazen plafond, studeren, werken.

Massamedia zijn vreemde dingen. Hoe massaal ze hun teksten, beelden en klanken ook de wereld inslingeren, ze kunnen je op persoonlijke wijze aanspreken. Ze attenderen je niet alleen op hun eigen boodschap, je leest in zekere zin wie je bent.

Zo las ik deze week in De Standaard een artikel dat de titel “het glazen plafond voor arbeiderskinderen” had meegekregen. Een vlag die de lading zo ongeveer wel dekt.

Mijn vader is een technicus. Mijn moeder een gezins- en bejaardenhelpster. Twee arbeiders met twee kinderen met twee universitaire diploma’s met twee glazen plafonds. Vier sterke arbeidsethossen. Vier keer de afkeer om steeds weer schaak te spelen als het over werk gaat. Althans, zo lees ik.

Ik word daar stil en deemoedig van, van dat soort artikels. Ja, in Thinking Allowed had ik er wel eens wat over gehoord en ja, het is niet de eerste studie die duidt op een glazen plafond van welke soort ook. Dat er zoiets bestaat als een thuiskomstsociologie. Dat veel afhangt van individuele situaties.

Of dat glazen plafond bestaat weet ik niet. Ik weet dat ik misschien weinig recht van spreken heb. Mijn vader creëert in mijn ogen altijd machines. Hij herstelt wat stuk ging. Mijn moeder is gespecialiseerd. Paliatieve zorgen en dat soort dingen.

Wij zijn nooit arm geweest. Wij bezochten concerten en theater. SMAK, toneelhuisdingen, de Paardenkathedraal, dat slag. Wij gingen maandelijks naar de bib. Toen ik ging studeren kreeg ik een deftig kot. Mijn eerste stereo heb ik zelf gekocht van vakantiewerk maar tijdens mijn studies hoefde ik niets behalve mijn best doen en studeren.

Soms. Veel te weinig, besef je dan dat je een verdomde gelukzak bent. Dat je twee diploma’s hebt kunnen halen. Dat je nog nooit een job hebt gedaan die je niet leuk vond. Dat je kan bloggen en rondlopen met een fancy schmancy GSM, twee laptops. Dat je kan doen wat je leuk vindt en een hele dag kopje onder kunt gaan in cultuur.

Misschien word ik wel nooit manager. Misschien ligt dat dan aan een glazen plafond. Dat ik kan doen wat ik doe, vind ik al fantastisch. Het is mijn verdienste maar ook en misschien vooral die van hen. Twee working-class heroes. Freddy en Ludwine. Schrijf maar op.

(Geen) Fotograaf

Geplaatst op 07/04/2010 in Persoonlijk. 4 Comments Tags: amateurfotograaf, fotografie.

Zelf ben ik geen amateurfotograaf. Soms voel ik mij een uitzondering in die categorie. Wie zichzelf een beetje respecteert, valt al snel onder die categorie. Vroeger kon ik fotografie als kunstvorm niet inschatten. Ik durf dat toegeven. Die gedachte heb ik inmiddels weten bij te stellen. Er zijn gewoon heel veel slechte fotografen, het was dat aspect van de fotografie wat mij in verwarring bracht.

Nu zou ik soms een amateurfotograaf willen zijn. Met zo’n groot toestel dat ik dan een body zou noemen en een tas vol lenzen. Ik zou dan bedelaars fotograferen en mensen die zitten te knuffelen op bankjes in het park, verlaten industriepanden en ouden van dagen die het weer en triviale onderwerpen bespreken en daarbij gesticuleren, toeristen die met een kaart verloren lopen en joggers die afzien, ook al slenteren ze maar wat af. Niets zou nog veilig zijn voor mijn alziend oog. Mijn werken zouden titels dragen als compositie nr 1 en monkey bussiness, pulp faction en more equal than others.

Jammergenoeg heb ik geen Canon of Nikon met tele-, breedhoek- en fisheyelens. Daarom ben ik ook geen fotograaf, in zekere zin. Soms zie ik dingen die de moeite van het fotograferen waard zijn. Vaak zie ik mensen waarvan ik denk: die heeft stijl en eigenlijk zou die op een coole manier gefotografeerd moeten worden. Ik stel me voor dat ik hen aanspreek en dat ik vraag of ze vijf minuutjes hebben, ik ben namelijk fotograaf en ik heb als doel het leven te documenteren in stilstaande beelden.

Met mijn compacttoestel maak ik mezelf belachelijk als ik ze halt laat houden. Misschien word ik aangegeven wegens inbreuken op de privacy. Foto’s van verlaten steegjes blijven stilstaande beelden van verlaten steegjes en kijk ik daar dan ooit nog naar? Niet als ze uit mijn fototoestel komen, misschien.

Jammer eigenlijk. Ik zou het wel eens willen proberen, amateurfotograaf zijn. Uit sociologisch perspectief. Om te kijken wat ik dan zou fotograferen. Zou ik mensen aanspreken en hen vragen om te poseren? Zou ik dwalen en thuiskomen met een lege flashcard omdat er telkens wel wat scheef zat, een verkeersbord ofzo? Zouden mijn foto’s in de smaak vallen en zou ik er talent voor hebben? Het zijn dingen die ik mij afvraag. Soms.

160

Geplaatst op 29/03/2010 in Persoonlijk. 5 Comments

Bij ons in Borgerhout is het fijn wonen. Meestal rustig en toch stedelijk. Een drukke verkeersader brengt je binnen de kortste keren naar het centrum. Vervang druk in de vorige zin naar believen door zeer druk en ook levensgevaarlijk alsook fietsonvriendelijk.

Op die baan is er ook een T-kruispunt met verkeerslichten. 29 keer op de 30 stop ik daar maar die keer in december niet. Net iets te laat vertrokken voor een vergadering. Vlam door het rood. Geen excuses. Behalve dat dat veiliger is om daar door het rood te rijden dan te wachten. Soit, die flik had me dus gezien en ik was te laat voor mijn meeting.

Dan kwam er ook nog post. Dat ik me mocht verdedigen als ik dat wilde. Dat wilde ik niet, er was niets te verklaren. Drie maand later opnieuw post. Het parket heeft mij met een boete van € 160 bedacht. Ik hoop dat ze het inzetten om een fietpad aan te leggen.

Erfgoed in het internettijdperk

Geplaatst op 27/02/2010 in Persoonlijk. 0 Comments

Dat het morgen, de 28ste februari van het jaar 2010 onzes heren, gaat stormen mensen. Regen met bakken en een stevige wind van alle kanten. Je kan dus maar beter in een gebouw zijn dat zijn degelijkheid heeft bewezen. Neem nu de pastorij van de Sint-Janskerk in Borgerhout. Recent omgedoopt tot Mattheushuis. Gebouwd zo ergens rond 1896.

Daar geven mijn collega’s van de wijkblog namelijk een vertoning ten berde. De erfgoedcel Antwerpen omschrijft het als volgt:

Hoe kunnen we heemkunde en ons lokaal erfgoed op een aangename manier aan de mensen voorstellen met internet? Een groep jonge mensen van de omgeving Krugerplein hebben een prject opgestart en zonet hun 1000ste blog geplaatst. Op een eenvoudige en aangename wijze brengen zij de rijke geschiedenis maar ook het dagelijkse leven komt aan bod. Tijd om dit in de kijker te zetten.

Eén van die jonge mensen ben ik dus. Mijn deel zal zich richten op de technische kant van de blog. Voor het erfgoed-gedeelte komt mijn collega-vanaf-overmorgen aan de beurt. Het verhaal achter de blog doet Hans, de sympathiekste Nederlandse Borgerhoutenaar. Voor € 3 bieden we u een veilig onderdak tegen de storm en veel meer…

zondag 28 februari 2010 – Mattheusstraat 4 – Borgerhout – vanaf 14u45

Spreken is zilver

Geplaatst op 26/02/2010 in Persoonlijk. 0 Comments Tags: barcamp, erfgoed, jongtuig, les geven, spreken, tijs, web2.0.

Eigenlijk doe ik dat wel graag, spreken. Zo op een barcamp enzo. Of les geven. Iets uitleggen aan mensen, dat vind ik leuk. Of het nu gaat over erfgoed of web2.0, over marketingcommunicatie of communicatieanalyse. Ik wil dat meer gaan doen.

Het valt mij op hoeveel tijd ik daar telkens weer insteek en hoe diep ik me in een onderwerp inwerk voor ik tot een evenwichtige presentatie kom. Het valt met op dat ik hardnekkig vermijd om gelijkaardige presentaties te bekijken op slideshare. Een originele invalshoek, daar willen mensen naar luisteren toch? Niet naar opgewarmde soep?

In de komende 8 dagen staan er mij een serieus aantal spreekuren te wachten. Je leest de blogpost van een glimlachende mens. Zondag spreek ik samen met mijn collega’s van de wijkblog over erfgoed in het internettijdperk, donderdag gaat het op een congres over web2.0 in een onderzoeksomgeving, donderdagavond heb ik een afspraak met mijn studenten marketingcommunicatie en zaterdag is er Barcamp Antwerpen alwaar ik ga spreken over statistiek (al kan dat na mijn discussie met Tijs gisteren ook nog weer copyright en authenticiteit worden).

Vandaag heb ik geen stem. Opgelopen bij jongtuig gisteren. Ideaal. Zwijgen is vandaag dus eens te meer goud.

De straten van Borgerhout

Geplaatst op 13/02/2010 in Persoonlijk. 0 Comments Tags: Borgerhout, ijzel, Schaatsen.

De straten van Borgerhout liggen er al enkele dagen zo glad bij als spiegels. Dat bedoel ik niet in de overdrachtelijke zin van het woord. Correcter zou zijn: als de schaatsers niet met z’n allen in Vancouver zaten, dan zouden ze hier ter plaatse recordwedstrijden op laaglandbaan organiseren.

Het zout is op. De sneeuw van een aantal dagen geleden is gesmolten en aangevroren. De bestrating van ons dorp-in-de-stad was de laatste dagen officieel ijzel. De stad riep op geen onnodige verplaatsingen te maken.

Stiekem vind ik het leuk. Met mijn fiets ben ik meester van de zaak en het kind in mij komt zo nog eens / eens te meer naar boven. Vrije baan uitgekozen. Links, rechts, achter, voor, geen auto te zien, voetje zetten, achterrem dichtgooien, toertje draaien. Ja het is gevaarlijk en je moet zoiets niet doen maar toch. Leuk man, leuk.

Voor de rest van het weekend hou ik me wel aan wat de burgervader ons heeft opgedragen. Daarvoor is de digicorder al in de weer

Vancouver

Geplaatst op 13/02/2010 in Persoonlijk. 1 Comment Tags: Schaatsen, sport, vancouver, winterspelen.

De volgende dagen zal onze digicorder weer overuren maken. Olympische Spelen. Het zijn van die dingen die mij kunnen boeien. Schaatsen vooral. Dat is net als koers maar dan in de winter. Tactiek, snelheid, uithouding. Alles in één sport.

Ook skiën, snowboarden en bobslee wekken mijn interesse. Als er maar geen jury aan te pas komt. Mensen laten oordelen over prestaties is gevaarlijk. Je kan er vanop aan dat er onder tafel enveloppen worden uitgedeeld. Niet dat er in andere sporten niet vals gespeeld wordt. Doping, omkoping, technische tricherieën. Dat is niet hetzelfde. Misschien maak ik mezelf dat wijs.

Wel een nadeel dat tijdverschil. Gelukkig staat de techniek voor niets dezer dagen.

Prettige Spelen gewenst.

65+

Geplaatst op 06/02/2010 in Persoonlijk. 0 Comments

Meestal ben ik niet bezig met mijn gewicht. Lange tijd was er hier in huis zelfs geen weegschaal. Bij familiebezoek in West-Vlaanderen was het dan ook steeds mijn gewoonte om even te checken of mijn gewicht nog stabiel bleef. Heel vaak was dat het geval. 63 kilo plus of min 500 gram. Geen atoomklok maar toch…

Sedert kort hebben we wel een weegschaal. Geen idee of er een correlatie is maar feit is dat ik een beetje wintervet aan het kweken ben gegaan. Eergisteren was het dan zover. 400 gram boven de 65. Het thuiswerk brengt die frigo soms te dichtbij. Regelmatig Delhaize-bezoek (geen auto en graag vers eten) zet de deur open naar het toegeven aan oerdriften. Winter. Koud. Voorraad aanleggen. Eten.

Maar het is dus genoeg geweest. Ik heb geen nood aan een dieet of zoiets maar die beweging opnieuw wat omhoog en die calorie-opname wat omlaag. Opnieuw richting 63. Eens dat geweldige zwembad in de buurt outchecken.