Mijn RSS-lezer en ik. Dat is een verhaal. Van meer en van minder en van onnoemelijk veel en verplicht snoeien en van voor af aan en opnieuw. Er zijn ook constanten. It’s a mans world.
Echt. Mijn informatie- en inspiratiestromen. Mijn nieuws. Testosteron. Hier en daar wat vrouwspersonen. Vingers van één hand. Introspectie leerde mij dat ik niets tegen vrouwelijke bloggers kon hebben. Wel integendeel.

Alleen, ik ken er niet zo veel. Af en toe hoor ik eens de naam van een naaiblog door onze huiskamer waaien maar verder dan over de schouder kom ik dan niet.
Genoeg! Zo sprak ik luid en duidelijk tegen mezelf. Het was eerder stil en in mijn hoofd maar duidelijk was het wel. Welaan dan, zo sprak ik, vraag het eens op den twitter. Zo geschiedde. Ik vroeg en er kwam commentaar. Van die en ginder en daar moet je eens gaan zien. Dat gebeurde.
Goed geschreven en tenminste een beetje interessante mensen. Dat wil ik wel lezen. Voorlopig ga ik geen namen noemen. Maar dat komt. Dat komt. Als er nog suggesties zijn, dan mag dat hieronder.
Flickr foto van Gina Trapani en Annalee Newitz in CC gegeven door Laughing Squid
Dezer dagen geniet ik echter van jaarlijks verlof zoals dat in wordart en een illustratie uit de office bibliotheek aan het gesloten rolluik van de bakker hangt. Dus ging ik wandelen. 

