geschreven om te lezen
Currently viewing the category:
"Persoonlijk"
Het moet gezegd dat ik dat na twee jaar nog altijd graag doe, dat lesgeven. Drie uur op een week. Afwisselend communicatieanalyse, marketingcommunicatie en nu dus communicatiemedia. Bij BIRM mocht u het zich nog afvragen. Avondonderwijs. Graduaten in spe.
Ik vind dat niet gemakkelijk, lesgeven. Ik steek daar delen van mijn lijf in om daar elke week wat van te maken. Je kan een boek voordragen of drie uur discussiëren over de onderwerpen die erin aan bod komen. Je kan je eigen geschiedenis staan geven en tonen wat er zoal gedaan is. Zelf conclusies trekken op andermans werk, de studenten conclusies laten trekken. Je kan spreken. Veel en eindeloos. Dat doe ik. Soms. Denk ik.
Van tijd denk ik na over de rol van de lesgever. Orator of curator van interessante informatie? Moet een les een monoloog zijn of een dialoog of een beetje van beide misschien? Moet het praktisch of academisch? Laat je het rollen of hou je het strak in de hand? Moet je studenten die je uitspraken door opsteking van papieren liken of retweeten tot de orde roepen of onbedaarlijk beginnen lachen?
Academisch met praktische uitwijdingen. Dialoog, zeer zeker. Laten rollen maar niet te hard. Lachen maar niet oncontroleerbaar. En tonen dat je erover nadenkt. Een enquête die ingevuld dient te worden door een deel van de klas voor het andere deel opvullen met een interessante TED-lezing van Jeff Jarvis die gaat over media en ook over lesgeven. Vooral over lesgeven eigenlijk.
Daarna hun mening vragen en zien dat je op dezelfde golflengte zit. Merken dat het half tien is en dan samen Youtube-filmpjes zien over mediadinges en dan naar huis en nog wat over en weer leuteren via twitter. Ik twitter over de les die zij hebben gevolgd net zoals ik twitter over het stukje dat ik net heb geschreven. Zij reageren, net alsof de les nog niet écht is afgelopen.
Lesgeven, ik vind dat echt geestig. Ik ben blij dat ik dat kan en mag doen. Bovendien heb ik een leuk publiek.
Heb jij dat ook dat, eens je de gewoonte hebt iets te lezen, daar dan moeilijk afscheid van kan nemen? Zo’n social media today waar dan per week één interessant artikel op staat? Zo’n blog waar je ooit eens een leuk verhaal las en sindsdien de belevenissen van dochters en echtgenoten aan het lezen bent van mensen die je geeneens kent?
Ik dus wel. Het moeilijke zit ‘m in het schrappen. Telkens je denkt: eens kijken wat ik van dit of geen blog de laatste tijd nog heb opgestoken, is er wel een te reden te vinden om het nog een kans te geven.
Dat je die mails toch misschien wel op zaterdag mag sturen omdat dat beter opencijfers en minder uitschrijvingen met zich meebrengt, dat je misschien beter om de andere dag je facebookpagina update in plaats van dagelijks. Handig om weten maar moet ik ook weten dat echt iedereen op facebook zit en moet ik dat drie keer per dag, per week of zelfs per maand weten?
Maar welke van de twee? Inside facebook of allfacebook? Readwriteweb of Thenextweb? De volledige feed of alleen stukjes? Soms heb je een botte bijl nodig. Wat zeg ik? Een pletwals. Een buldozer. Een bom. Alles weg!
Gisteren -echt waar- heb ik op de knop gedrukt. 538 RSS-feeds. Select all. Unsubscribe. Trop is teveel. Zoals de ongelezen teller in Google reader doodloopt op 1000+ (there’s an app for that in firefox en chrome) blijft de totaalteller staan op 300.000+. Ik zit daar al een tijd over. Ik heb teveel gelezen. Lange tijd.
Het was nodig. Grote kuis. Iedereen eruit. Jij ook. Nieuwe strategie. Wat ik miste heb ik er meteen terug in gestoken. Ik heb een screenshot genomen waar alles op staat maar ik denk niet dat ik er ooit nog naar kijk. Ik heb nu 55 abonnementen waarvan er sommigen maar één of twee keer per maand een blogpostje plegen.
Ik zal binnenkort naar verhouding waarschijnlijk opnieuw veel lezen. Maar dat moet ik ook. Dat is een deel van mijn takenpakket. Dus van die veelvuldige linkjes op mijn twitteraccount ben je nog niet af.
Het is meestal na een televisiereportage dat de discussie over al dan niet vegetarisch eten en waarom je dat zou doen, aantrekt. Het is niet zelden dat ik dan ook de vraag krijg. Et tu, Brute? Waarom?
Eigenlijk ben ik niet zo van het verkondigende type maar kijk. Soms krijg je vrijgeleide en dat wil ik ook niet laten liggen.
Ik weet niet meer zo goed wanneer en waarom ik vegetariër werd. Bij ons thuis werd al wat geminderd wat vlees betreft en het was meer een overgang dan een breukmoment. Het moet iets meer dan tien jaar geleden zijn. Een mens wordt ouder.
De reden waarom ik nog steeds vegetariër ben, kan ik wel vertellen. Vlees is milieuvervuilend en het is een welhaast onverantwoorde luxe. Ik verklaar me nader.
Bij de productie van vlees zijn twee dingen essentieel: voedsel voor het te slachten dier en water. De wet van behoud van massa speelt zijn spel maar helaas schijt en zweet zo’n beest dat het een aard heeft en dus gaat er heel wat gewicht verloren.
Een koe drinkt tig liter water per dag en eet, om maar eens een boutade te gebruiken, de haren van je hoofd. Dat resulteert op zich al in een oppervlaktegebruik van hier tot ginder. Neem je daar de bodemvervuiling bij die zo’n beest veroorzaakt, door mestoverschotten en andere dingen, dan tikt het aardig negatief aan. Varkens en kiekens en alles zijn in hetzelfde bedje ziek.
Vis dan? Dat kan dan toch nog, toch? Hardly. De visserij gaat vandaag meer over netten uitspannen in zee en kweken dan om beestjes vangen. Overbevissing en industrialisering hebben hun tol geëist. Drijfnetten en andere collateral damage doden elk jaar een boel beesten die nooit op een bord belanden.
Niet alleen betekent dit een aanslag op het milieu maar ook de mensheid vaart er niet wel bij. Want op de oppervlakte die een koe anders kaal graast, zou graan kunnen groeien, of patatten of wortels. Allez. Planten voor menselijke consumptie dus. Met de oppervlakte die we nu gebruiken voor landbouw, zouden we iedereen eten kunnen geven. De biodiversiteit in de zeeën zou rijker zijn als we niet alles naar boven haalden wat we kunnen.
Maar zoals gezegd. Prediker is een boek en ik ga me er niet aan wagen. Iedereen is vrij in de keuzes die hij of zij maakt. Het is maar dat het gevraagd werd en dat ik, eens ik een antwoord heb gepend, gewoon ook naar deze pagina kan linken.
Daar! 1 januari is volgende week al! Een nieuw jaar en ik heb nog geen voornemens of wensen of wat dan ook. Het is bijna kerst. Vorig jaar was ik sneller. Toen had ik meer tijd ook. Dat scheelt.
Terugblik. 2010 was best wel een gek jaar. Ik zou finest moments nog niet in de mond durven nemen maar ver gaat dat er toch niet af zijn. Vader geworden. Nog steeds de max van een lief en een te gekke woonplaats. Veel werk gehad. Prettige collega’s. Veel nieuwe mensen en nieuwe horizonten. Zo mogen er nog komen.
Doch. Wensen en goede voornemens moeten er zijn. Dat is traditie. In 2011 wil ik op professioneel vlak
- Eens vaker ‘neen’ zeggen, niet alleen tegen anderen maar ook tegen mezelf
- Mijn timemanagement optimaliseren. Ahum. Dat moet.
- Minder bang zijn om hulp te vragen
- Mij minder schuldig voelen omdat ik leuke dingen mag doen zoals boeken lezen. Maar echt.
- Niet alleen bereikbaar zijn maar ook bereiken. Zoals telefoons doen en die mailstromen stoppen.
- Beter netwerken. Met kaartjes maar zonder de smooth talk. Gewoon zoals ik zelf ben.
- Eens wat organiseren. Die salons bijvoorbeeld. Ik zie daar wel wat in maar ik mag mezelf daar niet in verliezen (zie punt 1)
Op persoonlijk vlak
- Wat meer vader en lief zijn en minder opgeslorpt worden door de dingen die zo dringend zijn
- Beter mijn vrienden onderhouden. Dat klinkt kil. Dat hoort het niet te zijn.
- Niet alleen delen met anderen maar ook met mezelf.
Voor zij daarbuiten in België
- Maak eens een regering of kiest u een ander volk godverdomme. Dat grapje heeft lang genoeg geduurd.
- Wat minder kop in de grond gedachte en wat meer kin in de lucht. Durven moeten we.
- Wat minder gezaag en #fail en niets is hier goed en alles is op een ander beter. Verhuis en laat weten hoe het je vergaat.
Voor zij daarbuiten
- De wereld is aan het vergaan. Willen we daar samen wat aan doen?
- Verwonder je eens wat meer over deze nieuwe industriële revolutie. Het zijn gekke tijden. Neem eens afstand van je dagelijks bestaan en kijk.
- Doe wat aan die ziektes die budgetair minder interessant zijn. De geschiedenis zal u een mooi plekje geven.
- Graag wat meer écht multilateralisme en minder de facto unilateralisme van de VS
Sponsor
Laatste reacties