Slecht, heel slecht ben ik erin.
Sta me even toe in een hoekje te kruipen en een potje te janken.
Zelfmedelijden, daar ben ik dan weer sterk in.
schrijfsels van een communicatiegeek
Archive for the 'Persoonlijk' Category
Page 3 of 10
Een mens besteedt gemiddeld 20 minuten aan het lezen van zijn of haar krant. Twintig minuten. Althans, dat waren de statistieken die werden gehanteerd toen ik aan de universiteit zat. Met alle digitalisering die we tussen 2004 en nu hebben meegemaakt geeft het te denken.
Een treinrit van Antwerpen tot Mechelen. Meer staat er blijkbaar niet in een krant die mensen langer dan een uitgebreide douche kan boeien. Dat is triest en ik wil me hier niet uitspreken of dat nu aan die krant of aan de lezers ligt.
Het biedt wel opportuniteiten. Kansen die ik graag met beide handen aangrijp. Zo zit ik vorige zaterdag op de trein van Mechelen naar Antwerpen. Voor mij op het tafeltje in de coupé een uitgeklede De Morgen. Bis, het eerste deel, Reporter en Zeno ontbreken.
Ik vind zo’n gevonden krant geweldig. Het is gestolen tijd. Een kans die door een onbekende zomaar je schoot wordt ingeworpen. Een blik in de psychologie en de leefwereld van iemand waarvan je niet kan en mag weten wie het was. Een krant die achtergelaten wordt door iemand die je kent of erger nog, iemand die je niet kent maar die wel tegenover je zat is een afdankertje, geen cadeau.
Ik stel me voor dat de achtergelaten De Morgen een erfstuk was van een oude socialist die De Morgen is blijven lezen uit nostalgie. Een man die geen abonnement meer heeft omdat dat als een verplichting aanvoelt. Daarom ook laat hij de voor hem overbodige delen van zijn krant achter. Van die reis- en vrouwendelen en andere op marketing afgestemde bijlagen moet hij niets weten.
Ik blader en lees over onverkochte huizen en een artikel over vervalste schilderijen die tentoon worden gesteld. De trein stopt en hoewel ik nog meer zou kunnen lezen laat ik de krant op mijn beurt aan iemand anders. Ik neem niets mee. Dat zou het beeld verstoren.
Toen ik de zwangerschap aankondigde, heb ik gezegd hier geen babyblog van te willen maken. Zulks is ook niet geschied. We zijn echter een stuk over halverwege (24 weken) en als ik mensen tegenkom slaat de updatevraag “hoe is het nog?” maar half meer op mijn toestand.
Een update dus. Twee bezoeken aan de gynaecoloog achter de rug en twee keer al de punten die te krijgen waren gekregen. Tien op tien en meer van dat fraais. De druk die op zo’n kleine wordt gelegd van jongsaf, niet te geloven. Meteen targets te halen. Net genoeg vingers, twee hersenhelften, een hartje dat klopt als een razende. Maar alles is dus tot nu toe helemaal in orde, dankuwel. Komt daarbij dat mijn lief zich nog steeds goed voelt. Win!
Eén en ander komt dichterbij (geplande datum: 28 augustus) en wordt met momenten ook concreter. Ik heb het door de buik heen al kunnen voelen, de kinderkamer is geschilderd, er wordt gesproken over wiegen en buggy’s en papflessen en maksiekosies. Namen worden gekozen en overwegingen overwogen.
Wat we (en dan bedoel ik jij en ik) nog niet hebben is een hashtag. Weet je niet wat een hashtag is, lees dan even dit. Ik had kunnen kiezen voor een ouderwetse naam, maar na #Jefke en #Juleke en #Marcelleke vond ik het tijd voor iets anders. Technologisch-geekisch verantwoorde namen dus maar. De link naar de poll vind je hier onder.
Poll: Welke hashtag moet er volgens jou gebruikt worden voor de baby van @janseurinck http://poll.fm/1vvfp
janseurinck
janseurinck
sollicitari te salutant #potjeslatijn #isookgoedjanseurinck
janseurinck
Maar een nieuw techniekje (het embedden van tweets) uittesten verzacht de zeden.
Wil je dat ook, dan moet je de blackbird bookmarklet even installeren.
UPDATE
w00t! Ik mag naar de tweede ronde! Wil die job #zohard. Maar eerst dus: competentietesten. Dank voor het duimen @alljanseurinck
janseurinck
De laatste maanden ben ik nogal een bezig baasje. Een halftijdse baan (met nogal wat extratime tot nu toe), doceren en daarnaast nog wat freelance projecten. Een wijkblog en deze blog, een hele rits rss-feeds, een podcast en een baby op komst. Een beetje dimmen is dus aan de orde. Het probleem: ik zou eigenlijk meer willen doen. Niet beroepshalve, dat gaat niet meer.
Maar zo een boek lezen, dat komt er maar met mate van. En eigenlijk had ik net daar een goed voornemen van gemaakt voor 2010. Drastischer maatregelen zijn dus aan de orde. Ik ga van timemanagement doen. Bib bezocht, keuze gemaakt: timemanagement voor dummies. Geen zever, ik vind dat vaak goeie boeken die dummies-reeks en inhoudelijk soms sterker dan de veel duurder uitziende managementboeken van goeroes met ronkende namen. Dit boek bevat nauwelijks prentjes en is gewoon slecht geschreven maar het is de bedoeling dat het me efficiënter maakt en niet dat het mijn esthetisch orgaan prikkelt. Het doel en de middelen enzo…
Vandaag ben ik eraan begonnen. Ik moet mij als eerste opdracht 50 doelstellingen schrijven. Te realiseren in de komende 10 jaar. Doelstellingen waar ik dan efficiënter naartoe kan leven, vermoed ik. Het ziet er mooi uit zo, de toekomst. Meer kunnen doen in minder tijd en daardoor meer tijd voor het lief, de baby en een goed boek. Ik zie dat zitten. Kijken of ik de rit kan uitzitten.
PS Nu ik dit stukje zo overlees merk ik dat het wat vreemd staat, hier zo. Enfin, ik heb een ijkpunt willen stellen, denk ik. Of zoiets.
 |