Meestal begeef ik me niet met de wagen op de weg doch gebruik ik het openbaar vervoer of spierkracht. Van de keren dat ik per wagen doorheen vooral het Vlaamse land cruise kan ik op die manier des te meer genieten. Samen met mijn medeweggebruikers amuseer ik mij een ofje.

Wat zeg ik? Mijn medeweggebruikers zijn een reden op zich om gebruik te maken van het prachtige en goed onderhouden wegennet waarover ons land beschikt.

Neem nu de tweedebaanvakrijders. Zij wijzen mij op de spaarzaamheid van ons volk. Zij rijden daartoe op de tweede van drie baanvakken aan 115,3 kilometer per uur. Ik verplaats mij van vak één naar drie in een vloeiende beweging en ga terug naar vak één. Vriendelijk zwaai ik naar hen en vraag of het niet stoort dat ik even langs links inhaal.

Rechts van de tweedebaanvakrijder vinden we de vrachtwagenchauffeur. Zijn doel is de tweedebaanvakrijder van zijn plaats te verdrijven. Hij doet dit door in het kielzog van een concurrent vaart te maken en vervolgens aan 91,2 per uur zijn collega die slechts 90,8 per uur haalt, in te halen.

Ook hou ik erg van SUV-rijders. Deze mensensoort rijdt, het liefst aan 150 en dus links van de tweedebaanvakrijder, de wereld naar de knoppen in een auto die nergens past. Niet in het veld, niet op de weg. Maar wel haast altijd. Op zoek naar een plaats in de wereld.

Andere genietenswaardige medegebruikers van de weg zijn de mensen met halogeen koplampen en zij die menen coolheidspunten te kunnen verdienen door zo dicht te rijden dat ze de kleine lettertjes van mijn verzekeringspapieren kunnen lezen. Ook oudere wegdeelnemers en rijscholen vormen lichtpuntjes langs de grijze weg die ik moet afleggen.

Het decor, gevormd door het zwart van het asfalt en het groengrijs van middenbermen, wordt vrij ingekleurd met affiches die moeten aanzetten tot verkeersveilig gedrag of het niet gebruiken van de wagen. Dat laatste is triestig want dat verprutst de hele experience die een autorit zou kunnen zijn. Kleurrijk zijn ze dan weer wel, de boodschap nemen we er maar bij.

In dit verplaatsingsspel ben ik de speelbal. Met mijn kleine wagentje (bekend van teevee) reis ik van oost naar west en terug. Ik rijd 127,3 per uur. Op die manier vermijd ik boetes en verplaats ik mij zo efficiënt mogelijk binnen de grenzen van het door de politie meetbare.

Ongetwijfeld erger ik mensen. Ik observeer het verhaal en speel mee.

Soms zeg ik dat ik meer boeken ga lezen. Dat kan niet. Mijn leesmomenten zijn vol, ik doe mijn best om mijn hoofd boven leeswater te houden. Ik. Wil. Alles. Weten.

Mijn hoofd gonst met verkoopscijfers van de verschillende telefoonplatformen, de processors die de verschillende mobiele toestellen draaien, de afmetingen en het gewicht van de nieuwe macbook air. De nieuwe mogelijkheden van digitale marketing.

Dan luister ik naar een podcast over logica waarin syllogismen en inductie en deductie uit de doeken worden gedaan. Dan denk ik heel diep na. Ik luister naar het verhaal maar verder dan Aristoteles en de middeleeuwen kom ik niet. Ik hou me voor dat ik tenminste iets weet.

Dan luister ik naar een podcast waarin de tijd zelf een plaats wordt gegeven. Een podcast waarin logistiek gekoppeld wordt aan de wachtrijtheorie. Een podcast waarin de verhouding tussen secularisme en geloof wordt besproken. Ik hoor mensen spreken waar mijn mond van openvalt. Wat is hun manier van werken?

Dan twijfel ik. Of ik dat allemaal wel moet weten. Dat van die technologie dus. Of er niet veel belangrijker dingen zijn. Moet ik Mashable! én Techcrunch én The Next Web van voor tot achter door?

Ik vraag me af of ik, na het lezen van heel veel kleine dingen het grote ga zien of ik het grote verhaal moet lezen om elk klein feit dat mij wordt aangeboden meteen te kunnen duiden. Moet ik van het laatste op de hoogte zijn om mijn voorsprong te houden?

Dan twijfel ik. Dat duurt gelukkig nooit lang.

Vorig jaar, ergens in oktober, nam ik een beslissing. Op een aantal vlakken was ik aan het aanmodderen. Freelancer worden, werknemer blijven, een blog runnen, ik wilde alles tegelijk maar de rails waren los en de wissels onbetrouwbaar. Dus nam ik een besluit.

Ik zou blogger worden en ik zou iemand zijn. Ik zou advertenties hebben op mijn pagina’s en ik zou zeggen waar het op stond. Ik zou werk hebben, halftijds en voor de rest zou ik mijn weg zoeken.

Zulks geschiedde. De advertenties kwamen. Er kwamen volgers en lezers. Ik testte telefoons en ging op reis, ik had een mening, meerdere zelfs en ik luisterde naar een stereo-installatie. Ik vond werk bij het Vioe en ik bleef opdrachten hebben binnen de culturele sector. Ik werd journalist.

Ja, ik was zeker van mijn beslissing. De aandacht liet ik me welgevallen, ik ga dat niet ontkennen. Maar ineens sta je daar, met je neus in de wind. Je wordt invloedrijk genoemd en je hebt lezers en volgers. Ja en dan.

Op dat moment krijgt alles wat je zegt een waarde. Elke mening is een pose. Iedere tweet moet iets bevatten. Als het geen mening is, dan wel een link naar waardevolle informatie. Je vangt wind. Blijkbaar vinden sommige mensen dat hoge bomen geen mening meer mogen. Dat is jammer.

Want ik, ik ben van Kortemark, mijn ouders zijn working class heroes, zoals ik ze hier eerder heb beschreven en neen, ik voel me niet beter dan jij. Naar het schijnt word ik iets vaker gelezen maar als ik je opmerk, dan zet ik een link.

Misschien heb ik het gevoel dat ik me moet verantwoorden. Soms.

Door de stad verplaats ik mij per fiets. Dat stelt me niet alleen in staat om onderweg even een podcast mee te pikken, onderweg zie ik ook meer van de wereld. Dat levert inspiratie op. Gesprekken ook. Eerst echter: terug in de tijd.

We schrijven 2001. De herexamens van ondergetekende zijn goed gegaan en ik sta, samen met twee vrienden op een kruispunt in Cork, Ierland. We nemen een kaart ter hand want we zoeken de weg. Saint Patrick’s Street, de kathedraal of misschien een pub. Een man, we noemen hem de local, houdt de haastige pas in en vraagt of hij ons kan helpen. Dat kon. Toen daar, op dat moment. Want wij, wij waren met drie en wij waren in meerdere opzichten de weg kwijt.

Wij kwamen uit Ierland terug met grote en kleine verhalen. Wij haalden later ons diploma. Ik kreeg ruzie met één van mijn vrienden. Ik hoor de andere veel te weinig. Wij vertellen allemaal nog het verhaal van hoe ons de weg werd gewezen. Zomaar zonder vragen.

Wij kregen het beeld van de beleefde Ier. Daar op die straathoek. Eén persoon maakte een verschil. Dat is wat ik vandaag ook doe. Elke verloren toerist, elk groepje voor-het-eerst-in-Antwerpen shoppende jongedames. Kaart al in de hand of alleen vraagtekens in de ogen, ik stop mijn fiets, ik informeer. Of ik kan helpen. Dat kan meestal.

Binnenkort zie je geen kaarten meer. Binnenkort gaan we op stap met tomtom en garmin, met mio en google maps. Ik neem me voor om elkeen die stilstaat op een hoek aan te spreken om te vragen of hij toevallig de weg zoekt. Is het niet in de buurt, dan misschien in zijn mail of leven. Iedereen is wel ergens de weg kwijt.