geschreven om te lezen
Currently viewing the category:
"muziek door mijn eeuwen heen"
Three MC’s and one DJ staat op de CD Hello Nasty van The Beasty Boys. Dat is dezelfde CD waar hits als ‘Remote Control’ en ‘Body Movin” en ook ‘Song for the man’ op staan. Vermoedelijk ken je enkel ‘Intergalactic’ wat een beestig nummer is.
Graag had ik het even over het nog veel epischer ‘Three MC’s and one DJ’. Wenst u onder het verder lezen te luisteren, klik dan even op play. (muziek begint op 1:43 ongeveer)
Hello Nasty is zo’n CD waarvan je denkt: als dit in de iTunesperiode was verkocht dan hadden de meesten daar wat, één, drie, vijf nummers van gekocht? Eigenlijk is dat jammer. Vind ik soms. Ja, er zullen artiesten geweest zijn die in de CD-periode dachten: “kom, we hebben drie leuke nummertjes, laat ons er nog tien bij lappen en we hebben een CD”. Het ‘altijd hits’ principe van iTunes heb ik nooit kunnen vatten. Als ik op Deezer of Spotify luister, dan luister ik ook steeds CD’s.
Maar Three MC’s and one DJ dus. Zo’n Beastie Boys, voor veel mensen zal dat drie man zijn. Te weten de heren Mike D, MCA en Ad-Rock. Zij zijn de rappers van de winkel (alvast op deze CD want de Beasty Boys hebben wel meer muzikale watertjes doorzwommen). Daarachter staat een man van wereldformaat. Mix Master Mike. De DJ. Op deze plaat doet hij dat voor het eerst onder de noemer ‘Beastie Boys’. Hij heeft door de micro weinig of niets te piepen.
Eigenlijk is Three MC’s and one DJ het voorwoord dat bij deze CD hoort. Het gezongen programmaboekje. Het is een een egonummer waarbij iedereen zichzelf mag bewieroken. Het is er zo over dat het nummer wel een soort kritiek lijkt op de pose van de rapper. Mix Master Mike mag tijdens het nummer ook eens expliciet laten horen waartoe hij in staat is en dat is een boel. Mix Master cut faster…
Toch is Three MC’s and one DJ niet het eerste nummer maar het twaalfde. Misschien is het een inleiding op het tweede deel van de CD. Veel minder raps en veel meer DJ Shadow toestanden daarin. Vanaf nummer 13 kan je Hello Nasty geen pop-plaat meer noemen maar zou het niet eens zo fout staan bij een label als Ninja Tune.
Voor mij is Three MC’s and one DJ één van de beste nummers van de CD. Muzikaal top en tekstueel zo compleet banaal dat het weer steengoed wordt. Je twijfelt of het nu gemeend is of een persiflage. Misschien lees ik er al bij al teveel in maar probeer maar eens stil te zitten. Ja jij daar die zonet op play hebt gedrukt.
Dat Homework van Daft Punk een mijlpaal is in de geschiedenis van de populaire muziek, daar zullen het maar weinigen met mij oneens zijn. Around the World mag dan het bekendste nummer van het album zijn, ik vind Rollin’ And Scratchin’ vele en vele malen beter.
Rollin’ And Scratchin’ is één van de hardste nummers die ik ken geloof ik. Geen lyrics. Alleen harde beats en ongelofelijk snerpende scratches.
Volgens mij is het een ongelofelijk moeilijk nummer geweest om te maken. Heeft de discussie of het nu wel of niet tussen Around The World en Da Funk zou passen het volume gehaald waarop je het nummer idealiter afspeelt.
Het leuke aan instrumentale muziek is dat je het verhaal zelf kan maken. Zeker met een nummer dat zo alleen staat te wezen in het midden van een historisch album. Elke keer je het beluistert, met of zonder reden, smeken de klanken om aandacht. Heel clean maar toch om aandacht smekend.
Ik weet te weinig van muziek om dat allemaal goed te kunnen inschatten maar volgens mij kan je geen twee beats of scratches in dat nummer verplaatsen zonder een rotherrie van te maken waar geen kat ooit naar zou willen luisteren. Het is mijn overtuiging dat velen het sowieso een rotherrie vinden.
Geef het een kans (en gebruik misschien een koptelefoon als je op het werk zit)
Juist ja. Er staat (1). Dat duidt op een blogreeks. Ik ben slecht in blogreeksen. Zo van elke week zus of elke week zo. Ik doe daar niet aan. Dat is voor mensen met meer karakter en zelfopoffering.
Muziek? Seurinck, wat ga je nu doen? Jij doet nooit iets met muziek. Edoch. Vaker dan niet luister ik muziek op het werk. Voor concentratieredenen enzo.
(1) dus. Ik beloof niets.
Er staat ‘muziek door mijn eeuwen heen’, die titel is eerlijk geleend bij Herman Brusselmans de jongere. Het is een audioboek. Ik hoorde het ooit. Ik zou het opnieuw luisteren. Als dat niet van invloed zou zijn op deze reeks die nu dus officieel bestaat uit één deel en het onderwerp ‘No good (start the dance) – The Prodigy’ behandelt.
No Good maakte deel uit van de eerste verzamelaar die ik kocht. Top Hits 94 Volume 4. Het was een rotslechte verzamelaar als ik het zo achteraf bekijk en No Good was zowat het enige nummer dat ik na twee weken nog speelde. Ik was twaalf.
Het kopen van een CD was toen heel wat. Het kopen van een CD is opnieuw heel wat. Ik deed het laatst nog een keer met een collectie pianowerk van Satie. Muziek die we cadeau deden aan de crèche ter gelegenheid van de eerste verjaardag van Juul.
No Good blinkt niet uit in diepgravende teksten maar qua energie zit het wel snor. Het is zo’n nummer om het stof eens uit je boxen te blazen. Het is een nummer om op uit te gaan of zo’n nummer waarvan je blij bent dat een DJ op een trouwfeest het op de verzamelaar Top Hits Volume 4 uit 1994 terugvindt. Het zal het beste nummer van de avond zijn.
Later kocht ik de albums van The Prodigy. Experience, Music for The Jilted Generation en Fat of the land. Daarna hield The Prodigy voor mij op te bestaan. Sommige groepen vinden zichzelf opnieuw uit, andere blijven bestaan en bereiken nooit nog het succes dat ze daarvoor hadden. The Prodigy hoort bij de laatste.
Andere hits van hen kon ik ook smaken. Ook minder bekende nummers zoals Diesel Power en Speedway, Charly en Mindfields brengen mij terug naar lang geleden.
Sponsor
Laatste reacties