Ook nog eens woordvoerder. Dan heb je 26 kilometer in je ukje tegen de klok gereden. Niet mogen vallen. Zo snel mogelijk. Zo voorzichtig mogelijk. Risico’s. Dan heb je de voorbije weken al tig keer moeten antwoorden op steeds weer dezelfde vragen.

Dan moet je uitleggen hoe dat nu voelt, je tweede keer de Ronde van Italië winnen. Dat je de beste was van het hele bos en dat moet je dan even in woorden gieten. Het antwoord moet een titel van een artikel kunnen zijn, moet emotie bevatten maar niet zoveel. Dan zeg je iets als:

Terwijl je misschien veel liever had gezegd: weet je mannen, verzin zelf wat, ik heb geen van die lullige quotes meer of ik heb er drie weken op die stomme fiets op zitten, give me a break, ik wil naar huis. Maar dat mag dan dus niet.

Je moet het maar doen.

Zelf heb ik het voor fietsen. Dat is een van-vader-op-zoon regeling en niet bijzonder origineel maar ik doe het er maar mee. In de winter wil ik wel eens schaatsen kijken. Of baanwielrennen maar dat zie je niet zo vaak.

Lopen is niet zo mijn ding. Niet om te kijken, niet om te doen. Maar lopen is topsport. Met alle recht op aandacht. Net zoals basket of volleybal dat bij ons wat weggemoffeld zit in een sporzamagazine dat op zondagmiddag wordt uitgezonden. Hands-up, zegt Catherine Van Eylen en ik zap even naar de NOS.

Hardlopen op de weg haalt heel vaak zelfs dat niet. Alle Evy Gruyaerts en Nike Plus en Runkeepers ten spijt, lopen is een sport die nooit ‘van ons’ zal zijn.

Misschien is het dat wat men op deredactie.be duidelijk wilde maken. Geen ‘met z’n allen naar Antwerpen vandaag want daar zal topsport bedreven worden’. Geen ‘beste lopers van de lage landen verzamelen in ‘t stad’. Maar hinder.

Want koning wielrennen mag dan week aan week een half gewest onbereikbaar maken voor het verkeer, een loop ter nagedachtenis van Phidippides, dat heet hinder.

Doe mij maar schaatsen. Sprint of lange afstand. Allround nog het liefst. Twee aan twee vliegen, lopen, zwalpen, leiden en lijden over 400 meter ijs. Tot 25 rondes lang. Schaatsen tegen de tegenstander. De klok. De andere ritten. Jezelf.

Televisiekijkers zijn verwend. Ik kan het weten want ik heb mijn thesis over het onderwerp geschreven. Voor televisie wordt de sport aangepast. Vier dagen durende Test Matches in het cricket hebben plaats gemaakt voor het snellere One Day Cricket. Meer scores op beperktere tijd.

Dichter bij huis zijn de playoffs in het voetbal een toegift. En de buitenspelregel. In het basket mag een aanval maximaal 30 seconden in beslag nemen. Allemaal voorbeelden die de sport meer spektakelwaarde moeten of moesten geven.

Schaatsen is, net als wielrennen, schaken voor gevorderden. Al zeker allround schaatsen. De langeafstandsspecialisten verliezen enkele seconden op de 500 en de 1000 meter die ze daarna met vele seconden moeten vergoeden over de lange afstanden. Dan wordt het werken voor de sprinters.

Schaatsen is de schijnbaar ondraaglijke saaiheid van de televisiesport. Omdat niets ooit eens echt schokschoudert. Omdat alles mooi lijkt in die strakke pakken. Omdat een ronde na de versnelling de instorting kan volgen. Omdat een verloren afstand nog geen verloren weekend hoeft te betekenen.

Snelschaatsen is de mooiste wintersport ter wereld. Ik ben een sportief migrant.

Momenteel kijk ik naar de WK-finale tussen Nederland en Spanje. Een potige match, veel gele kaarten. Na 90 minuten nog geen doelpunten, laat staan een winnaar. Op twitter speelt zich een ritueel af. Zij die kijken becommentarieerden, zij die niet kijken vragen zich af waar wij (ik hoorde bij de eerste categorie) ons mee bezighouden.

Zij die commentaar leveren willen over het algemeen doelpunten. Daarmee zou de match staan of vallen. Voor één van de twee partijen, voor het spelbeeld, voor de analyses achteraf. Wat een stelletje amateurs. Voetbal draait niet om doelpunten, dat heeft men ons door de jaren heen wijs proberen maken. Met samenvattingen en regels en ingrepen.

Dus zitten wij, stelletje amateurs, voor een keer een hele match af te kijken, valt er 120 minuten geen goal en zijn we teleurgesteld. Verwend als we zijn door ellenlange groepsfases die zich over meerdere maanden uitstrekken. Voetbal is een schaakspel met 22 pionnen, drie vervangingen en drie vreemde mannetjes (één scheidsrechter en twee trainers).

Cope with it.

Sport wordt voor een groot stuk beleefd op en dankzij de televisie. Daar ging mijn thesis ooit over. Drie rijen dik langs de kant van de weg of een vol stadion is een druppel op de plaat van de kijkcijfers.

Sport in België is een kralenketting van evenementen. Tussen die evenementen is er de grote leegte. Sport is televisie geworden. The medium is the message. Alles Fata Morgana. Een decor uit bordkarton. De deelnemers zijn liefst gewoon en met beide voeten op de grond. Geen arrogantie of torenhoge ambities. De volgende dag wordt er opgeruimd. Het feest is voorbij.

Op dit moment lopen in Vancouver de Olympische Winterspelen. België is er met acht atleten vertegenwoordigd. Nee, we zijn geen natuurlijk wintersportland. Nee, bij ons geen natuurijs waar je van jongsaf het klappen van de schaats leert. Bij ons geen gletsjers waar je tot ver in de zomer de latten kan onderbinden. Het zit hem in de benadering.

De bobsleemeisjes, zo wordt mij verteld, zagen tot drie jaar geleden nog nooit een bob van dichtbij. Via een televisieprogramma werden ze opgespoord en nu zijn ze dus in Vancouver. Het zijn gewone mensen, vroeger waren het sporters. Reality killed the sports star. Elke supporter man bijt hond. Nu eindigen ze vijftiende. Binnen de top 16 was het opzet. Missie geslaagd. Als Belgische sportkijker vind ik dat vernederend.

Het zal de aard van het beestje zijn. Dat gewone. Dat bescheidene. Dat eeuwige underdoggevoel. Belgen genieten wanneer hij die het luidste roept het onderspit delft. Zien humor in het verlies van een gouden medaille.  Had hij maar niet zo arrogant moeten wezen.

Onder de Galliërs zijn de Belgen de dappersten, want zij liggen het verst verwijderd van de verfijnde en beschaafde levenswijze der Provincie.