geschreven om te lezen
Currently viewing the category:
"spulletjes"
Ruilhandel doen met de pakjesdienst, dat vind ik wel fijn. Telefoon uit, tablet in. Zo verleer je het niet zo snel. Nu kwam er een HTC flyer mijn richting uit. Kort samengevat: een 7 inch tablet op Android 2.3. Zodra de HTC Sense laag daar klaar voor is, komt 3.0 eraan.
Het meest opvallende is misschien nog het bijgeleverde stiftje. Daarmee kan je tekenen en schrijven op het scherm. Als je Steffest heet zijn dat echt tekeningen. Heet je Jan Seurinck, dan ben je al lang blij dat je pijlen en ovalen er strak uitzien. Werken doet het wel en je gebruikt het ook.
Als ik (web)designer was, zou ik met plezier € 579 (de wifi only kost € 439) aan een winkel overmaken. Dan zou ik mijn voorstellen tonen aan mijn talrijke klanten en hen vragen wat ze ervan vinden. Hun opmerkingen zou ik op het scherm overbrengen om alles te onthouden.
Zelf ben ik vooral tuk op de formfactor. 7 inch past net in mijn manbag. Dankzij de 3G dinges kan ik overal mijn digitale zegje doen. Van processoren en RAM is dat ding ook niet mis bedeeld. 1,5 Ghz en 1GB om maar even aan te geven. Opslaan kan op 16 of 32GB en dan kan je daar nog zo’n microSD bij doen.
Het viel me op hoe vaak ik het dingetje opentrek zo op een dag. Een werkersdag. Zo een dag met een treinrit en werken en vergaderen en overleg en dingen bekijken enzo.
6u30: Opstaan. Voor ik het vergeet even de podcasts downloaden met behulp van Google Listen. Het is donderdag en ik mag al eens graag naar This Week in Google luisteren op de trein straks.
6u45: Ontbijt. Even wat nieuwssites bekijken. We hebben nog steeds geen regering maar er is een aardbeving geweest in Veldegem. Tien inwoners van het dorp poseren bij een brievenbus. Ik denk dat zij ‘veel mensen die de beving gevoeld hebben’ vertegenwoordigen.
7u12:
7u42: Op de trein zet ik TWiG op en begin aan een blogpost over Google+ in de Evernote App. Onderweg check ik een paar dingetjes online. Dat gaat over een 3G verbinding. Handig. Ineens is ook mijn blogpost naar de cloud vertrokken. `
De resterende tijd breng ik door met het lezen van reacties op een Google+ update over schoonheidsidealen alsook het oeuvre van mijn collega’s bloggers uit het Nederlandse taalgebied. Tweetje her of der tussendoor.
8u30: Ik arriveer bij FlandersDC. Automagisch herkent de Flyer het netwerk van het kantoor en hup, daar gaat mijn verbindingssnelheid de hoogte in.
Dan valt het wat stil. Er is een cinema display en een macbook pro en behalve om mijn real estate wat te vergroten ligt daar dan ook de Flyer en mijn telefoon. Voor als het moet.
11u56: We gaan eten. Enfin. Dat is dan de bedoeling. Ik neem de flyer mee. Ik wil wat feeds doen na het eten. Collega’s lezen dan de krant en dan heb ik ook wat. Of ik nog vijf minuutjes heb om iets te bekijken? Jazeker.
We bekijken een website. Flash en alles. Enfin. Dat werkt. Scrollen, zoomen, bladeren, dat is gelijk een echte computer hé m’neer maar dan zonder toetsenbord en met vingers als muis.
Zo’n 7 inch hou je ook al eens makkelijker in de hand om wat te tonen en aan te duiden en aan te wijzen. Vijf minuten worden een uitgebreid kwartier.
12:45: Terug aan de slag! Die feeds (ik gebruik feedly als reader app) zullen voor een andere keer zijn. Er is werk aan de winkel en deze blogpost moet leesbaar blijven. Onderweg neem ik even een foto. %%% megapixel camera.
15:30: Met een collega zit ik samen over een event. De toedoelijst is lang en op papier. Ik bedenk dat ik ze net zogoed als google doc had kunnen houden, want die app heb ik ook en had ik meteen kunnen aanpassen.
We bekijken een mobiele site. Webapp moet ik zeggen. We zien pixels. Even wat feedback noteren. Toch maar een google doc dus. De Flyer gaat het kantoor rond. Iemand vraagt of ik ‘m handig vind. Dat is het geval.
17:35 De trein terug en de rest van TWiG luisteren. Er is een stukje over patenten. Stukje over schrijven denk ik dan. Interessant verhaal. Innovatie of consolidatie?
Even de lightbox app open gedaan. Foto’s kunnen inspirerend zijn en ik mag dan al eens graag door de popularreeks van die app gaan. In de nieuws sectie krijg ik een beeld van de stand der economie. Word je ook niet vrolijk van.
21:30 Zetel in. Ik schrijf een blogpost over een toestel op dat toestel, ik haal aan dat ik blogposts schrijf in een blogpost en ik vind dat heel meta allemaal.
Conclusie: hebben! Voor onderweg. In mijn zetel wil ik 10 inch en als ik het andere merk dan toch moet noemen, voor de iPad zijn er nog steeds betere nieuwslezers met social media integratie. Dit is een heel leuk stukje technologie en de schijnbare gimmick van het schrijven op het scherm blijkt in realiteit wel te werken.
Het moet gezegd, ik heb wat met HTC. Niet professioneel ofzo. Gewoon. Zoals ik het met Thomson televisies heb. Met Dyson stofzuigers. Mijn eerste Smartphone was een HTC. Misschien is het dat.
Een weekje of drie terug kreeg ik een HTC Incredible S aan. Dat is nogal een grote telefoon die Android 2.2 draaide toen ik ‘m uit de doos haalde. Dus was ik mijn review al begonnen van ‘hoe is dat nu mogelijk HTC hier en Google daar’ maar dan kwam er dus een update. 2.3. Gingerbread.
Hardwarematig is het 4 Inch SLCD (Super LCD, dat wil zeggen beter dan gewone LCD) scherm vooral opvallend. Het lijkt erop dat AMOLED dezelfde weg opgaat als Betamax. Technisch superieur maar toch uit de markt.
De achterkant bestaat uit iets wat rubberachtig aanvoelt en dat is best leuk. Eigenlijk. Alsof er standaard een veiligheidskussen op zit. Bijna had ik ‘m voor de test eens laten vallen maar mijn verzekering dekt zoiets niet geloof ik.
Met 8 megapixel aan de achterkant en 1.3 aan de voorzijde zit het cameragewijs wel snor. Het is geen iPhone camera. Of zo’n Carl Zeiss van Sony maar je kan wat met het ding aan. Als het donker is zorgen 2LED’s ervoor dat je foto’s licht zijn en zo plat als een echte geflitste foto. Je ziet wat er gebeurt, daar draait het dan om. Als videocamera produceert het ding 720p video.
Dat alles draait op een 1Ghz Snapdragon processor en 768 MB Ram. Enfin. Genoeg power om zowat alle apps tegelijk open te trekken en de batterij erdoor te jagen dat het een aard heeft. Standaard krijg je naast 1,1 GB ROM geheugen een SD-kaartje van 8 Gig. Je kan daar 32 van maken.
Een killer feature van deze telefoon is… Ga je beloven niet te lachen? De FM-radio. Echt waar. Dit is de eerste telefoon ooit waarmee je Klara kan luisteren zonder gespok en gekraak. Nooit vertoond. Ik ben daar serieus over. Ongelofelijk!
Android 2.3 is een verbetering tegenover 2.2 en dat was een hele verbetering tegenover 2.1. Daar waar ik straks opnieuw heenga. In de apps zit nu bijvoorbeeld een tabblad ‘frequent gebruikt’. Dat zorgt ervoor dat de 20 frequentst gebruikte apps op max twee tabs van je home zitten. Als je ze niet op je home zelf zet, that is.
Net zoveel (twee dus) taps heb je nodig om de basisinstellingen van het toestel aan te passen, gps aan, mobiel internet op, wifi aan, dat soort dingen. Zo kan je wat op je batterij letten. Bij heavy use (that’s my middle name) trekt de batterij het een korte dag. Dat is van 7u ‘s morgens tot 9u ‘s avonds. Zonder opletten.
Bij HTC beweren ze dat Sense, dat is de gebruikerslaag die ze daar over Android leggen, de voorkeur der consument geniet. Het moet gezegd, ik kan me dat voorstellen. Niet voor de widgets of de voorgeïnstalleerde programmaatjes an sich maar voor van die kleine dingen die mij laten glimlachen. Zoals een ruitenwisser die over je homescherm heen en weer gaat als het regent.
Op glimlachvlak doet Android het trouwens over het algemeen goed. Ik kreeg het toestel aan op mijn coworking bureau bij Aspace en tot mijn grote verbazing maakte het meteen connectie met de WiFi. Hetzelfde verhaal thuis. Blijkbaar wordt dat ergens bij Google bijgehouden. Geen gedoe met paswoorden enzo. Winning.
Voor € 479 in een willekeurige internetwinkel vind ik dit een correct geprijsde telefoon. Niet wat ik zou noemen ongelofelijk maar degelijk en goed.
Twee weken geleden ruilde ik de Acer Iconia Tab A500, een android tablet in voor een Windows 7 exemplaar van dezelfde fabrikant. Een Tablet op Windows 7. Wee 500, weet je wel… Ik had mijn twijfels. Terecht. Zo blijkt. Ondanks enkele goeie punten.
De W500 komt als je dat wil met een toetsenbord en dan ziet het geheel er meer uit als een netbook dan als een tablet. Wanneer je het scherm van de usb-aansluiting loskoppelt, heb je een tablet. Althans, zo luidt de theorie.
Op de verpakking ziet het er aardig uit. Omdat daar de Clearfy media-applicatie staat afgebeeld. Wanneer het toestel opstart, krijg je echter Windows en Windows zoals je het kent. Start – Programma’s – Naar onder scrollen – Internet Explorer. Drie taps of kliks, een schuifbeweging.
Als je een franstalige Acer krijgt toegestuurd wordt dat Démarrer – Tous les programmes – Défiler vers le bas – internet explorer. Je kan dat veranderen, dat Frans, maar niet zomaar op het toestel zelf. Je hebt een cd uit de doos nodig en een externe cd-dinges en dat heb je dus niet zomaar liggen. Ik niet.
De hele windows experience is niet gemaakt voor de tablet en dat doet de hardware oneer aan. De collega’s van Aspace maakten voor mij een custom build van chrome OS. Dat maakte het toestel meteen een eind bruikbaarder. Het verhuizen van het toestel van Windows7 naar Windows Phone zou volgens mij veel eigenaars gelukkig maken. Of hopen dat de specs zullen volstaan voor windows 8.
Als netbook is de W500 best bruikbaar. Het toetsenbord is niet geniaal, de nipplemuis is niet meteen voor ongeduldige mensen maar niets wat een muis niet kan verhelpen. Probleem is dat de netbook niet meteen mobiel is. De aansluiting tussen het klavier en de tablet is een usb-aansluiting en twee verstevigende pinnen. Neem ‘m vast bij het klavier en je kan je tablet vergeten. Het ding verplaatsen doe je zoals een puzzel met de nodige omzichtigheid.
De opslagruimte van de W500 is 32GB. In theorie. De deze computer geeft een beschikbare ruimte aan van 29,7. Dat is geen exacte wetenschap naar het schijnt, nog steeds niet. Daar blijft na de installatie van Windows nog zo’n 13GB van over. Neem je er een officepakket en nog wat essentials bij en je schijfgrootte slinkt als sneeuw voor de zon. Dat is dan weer te compenseren met een SD-kaart.
Hetzelfde geldt voor de snelheid. Met 1Ghz processor en 2GB RAM zit de Iconia qua specificaties helemaal niet slecht. Windows 7 drinkt dat glas echter al voor een dermate groot stuk leeg dat er van een snelheidservaring niet bepaald sprake is. Zoveel power vraagt een behoorlijk gewicht aan batterijen en dat zorgt niet meteen voor de gewenste autonomie. Jammergenoeg.
De W500 is dan weer wel goed voorzien van poorten en oren. Enfin. Voor een tablet komt er bepaald geen slecht geluid uit, en je hebt twee usb-poorten op het keyboarddock, eentje op de tablet (niet bruikbaar als het toestel docked is) en een HDMI-poort op de tablet zelf.
Is de Iconia W500 zijn € 499 waard? Niet meteen. Is € 643 (prijs met keyboard dock) een verantwoorde uitgave voor iets wat niet echt een tablet en ook niet echt een netbook is? Niet meteen. Voor wie is ie dan bedoeld Jan? Vertel dat eens? Wel. Misschien voor bedrijven met een strikte Windows-only policy. Alhoewel daar al iPad openingen zijn gecreëerd.
De oplossing voor microsoft? Herlanceren met een tabletversie van Windows Phone (al klinkt dat contradictorisch) of snel aan de slag met dat Windows8. Acer, jullie hebben jullie best gedaan denk ik. Het design is niet waar mensen jullie voor kopen, op het dubbelen als netbook valt behoorlijk wat te zeggen.
Het is niet voldoende. In de verste verte niet. Als tablet is het niet bruikbaar. Er zijn betere netbooks op de markt. Windows is gewoon geen tabletOS.
Van de mensen van Samsung kreeg ik een Samsung Galaxy Tab in bruikleen. Een oude. De 7 inch. De P1000 voor de mensen die daar graag een typenummer bij hebben. De versie waar je ook nog mee kan bellen. Enfin. Voor zover. De versie waarvan ik eerder schreef dat het een concurrent voor de iPad is.
Normaal schrijf ik een review als ik het toestel nog net in handen heb. Kwestie van de ervaring zo volledig mogelijk te maken. Kwestie van te kunnen voelen als dat nog nodig is. Alles juist.
Deze blogpost schrijf ik als het ding een week terug naar de mensen van Samsung is. Omdat ik het mij wilde herinneren. Omdat ik wilde checken of mijn gevoel klopte.
Je kan mij een seut noemen of ik weet niet, een beetje gek ofzo, maar ik kan met een toestel een klik maken. Dat was zo met mijn HTC P4350 die ik gebruikt heb tot hij nog net ineen stond. Dat heb ik met mijn HTC Hero. Klik.
Net dat had ik met de Samsung Galaxy Tab. Een tablet had nooit deel uitgemaakt van mijn digitaal nomadisch bestaan. De Tab, die kon ik meteen integreren. Overal mee in mijn manbag. Een keer in de binnenzak van een veston. Klik.
Geïnformeerd of ik ‘m ineens van Samsung kon kopen. Het kon niet. Meegegeven met de mensen van UPS. Getwijfeld. Ook daar: ik val in herhaling. Over de Flyer van HTC gehoord. Ook 7 inch. Tempting.
Is de Tab dan de perfecte telefoon? Nee. Het is niet echt een telefoon. Je hoort altijd te bellen met oortjes. En oortjes, die laat je liggen op plekken. Oortjes gaan stuk. Oortjes zitten in de verkeerde jas. Is het de perfecte tablet? Ook niet. Websites gaan standaard naar de mobiele versie terwijl de volledige versie vaak perfect zou kunnen.
De Tab voelt niet zo exclusief aan, het toestel is wat dikker dan de marktleider maar het scherm ziet er mooi uit. Hoewel de touchwiz drie punt nul laag die Samsung over Android legt er kitch en speelgoed uitziet.
De vier androidhardwareknoppen zitten aardig verstopt en zijn eigenlijk een onderdeel van het touchscreen. Nee. Dat denk ik maar. Enfin, je ziet ze niet zo. Het zijn geen echte, fysieke knoppen. Verder zijn er verstopplekjes voor een Sim-kaart en een micro SD-slot (32 gig extra heb je al voor € 50). Heel netjes allemaal.
Eerlijk waar? 7 op de tien mensen vraagt: “is dat nou een iPad”. Echt waar. Geeks. U. Jij. Wij zijn een minderheid. Ze vragen het ook. In grote getale. Nooit zoveel vragen over een testtoestel gekregen als over dit.
De Galaxy Tab verliest punten op de camera. Dat is stom. Met drie megapixel is het cijfertje al niet hoog maar de kwaliteit van de foto’s valt echt niet mee. Voor een toestel met die allure had een betere camera wel gemogen. Vraag mij er dan € 50 meer voor als dat het moet kosten. De front facing camera heb ik niet gebruikt. Doet iemand dat?
Met de 1 Ghz processor van en 512mb RAM is de Tab snel. Gewoon snel. Toch is het wat batterijduur betreft dik in orde. Bij heavy use van het type ultiem multitasken en twitteren en mail open en alles trok de Tab het een dag bij mij. Dat is zes tot elf zowat. Normaal gebruik haalde ik zowaar anderhalve dag.
In vergelijking met de Acer die ik op hetzelfde moment in handen had, die een echte tablet is, die honeycomb draait, merk ik een behoorlijk aantal verschillen. De Tab is voor mij een mobiel toestel voor dagelijks gebruik. Size matters.
Beste. Testtoestel. Ever.
Er is geen markt voor tablets, er is een markt voor ipads, zo las ik ergens. Kort daarna kwamen de mensen van UPC mij een pakje brengen met geen iPad. De Acer Iconia A500 draait Android 3.0 en heeft een 10,1″ scherm. Dat maakt vergelijken verleidelijk. Te verleidelijk.
Zelf heb ik geen iPad. Geen tablet zo je wil. Nooit een rechtvaardiging voor gevonden. Geen plek in mijn digitale bestaan. Nu weet ik waarom. Maar daar kan de iconia niet aan doen.
Het eerste wat opvalt aan de Iconia zijn de aansluitingen. Naast koptelefoon en stroom zijn er ook USB, HDMI en een micro-usb aansluiting. Er is een aansluitingspoort van onbestemd type om het toestel aan te sluiten op een toetsenbord. Er is een volumeknop en een vergrendelknop voor de oriëntatie. Dit alles in een behuizing van plastic en metaal.
Een en ander maakt de Acer een behoorlijk zwaar toestel. Zeker als je het vergelijkt met de concurrentie. De mogelijkheid tot fysieke aansluiting op randapparatuur en dan zeker het dock met toetsenbord zorgen ervoor dat de Acer een USP krijgt. Dit is een tablet maar ook een computerscherm. Zoiets. Of (android)tabletkopers daar naar op zoek zijn, is nog maar de vraag.
Eens opgestart, krijg je Android 3.0.1 voor de kiezen. Ik veronderstel dat 3.1 ook wel naar de Iconia komt straks. Android, dat is gesegmenteerd en er zijn geen apps voor Honeycomb en dat moet veranderen enzo en alles maar dat loopt niet zo’n vaart eigenlijk. Er was geen enkele app die ik graag wil, die ik niet heb kunnen installeren.
Android is het nieuwe windows. Het is niet zonder spijt dat ik dat neerschrijf. Uit de doos krijg je een pakketje software mee die je liever kwijt dan rijk bent, althans ondergetekende. Heroes of sparta, Need for speed, aardig allemaal maar voor mij had dat niet gemoeten. Het is ook geen verkoopsargument denk ik en uiteindelijk vermoed ik dat je het ook betaald hebt.
Het toont wel dat het met de rest van de hardware wel snor zit. Als je de graphics van dat Need for Speed ziet en dat dat met zo ongeveer alle programma’s in multitasking open en dat dat dan nog niet hapert, moet je gaan veronderstellen dat die nVidia Tegra2 zijn werk naar behoren doet en die 1Gig RAM ook natuurlijk.
Zelfs bij behoorlijk intensief gebruik, trekt de batterij het nog behoorlijk lang. Nu heb ik er geen chrono langs gelegd maar twee lange avonden is zowat de duurtijd die ik er op zou plakken. Dat is vergelijkbaar met De Grote Concurrent begrijp ik.
Door de relatieve zwaarte van het toestel, is het voor mij vooral een zeteltoestel geworden. Daarnaast heb ik, toestel in de hand, lesgegeven. Zomaar, om te testen of dat voor me zou werken. Dat doet het.
Het toont meteen echter het punt van de mobiliteit van de tablets aan. Te zwaar om echt drie uur voor een klas mee te staan. Te groot om makkelijk weg te bergen en die aansluitingen? Goed en wel dat je je presentatie van dat toestel kan laten draaien maar je blijft aan een draad gebonden.
Met een prijszetting die onder die van Apple gaat, heeft Acer alvast een goeie keuze gemaakt. De 32GB versie met enkel wifi moet € 499 kosten, de concurrent met het Appeltje € 579. Het. Blijft. Een. Smak. Geld. Althans, voor veel mensen en Android is geen iOS. Nog niet?
Sponsor
Laatste reacties