Een mens zou het haast vergeten hoe goed die Denis Kozhukhin was tijdens de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd. Terwijl iedereen zich aan het vergapen was aan Tom Dice en andere eurosongfenomenen hoorden wij deze mens spelen. Het is meer dan een week geleden en een geluk dat youtube dat soort dingen levert.
De VRT wil immers nog steeds niet graag dat hun beelden gebruikt worden, maar dat is een andere discussie. Da tube to the rescue!
Concerto nummer 2 in g opus 16 van Sergey Prokofiev. Een geweldig stuk muziek.
Het blijft mijn favoriete aflevering van Kabouter Wesley, die met de sarcastische opmerkingen. Onwaarschijnlijk grappig.
Reden genoeg om mijn afwijzen van linkdumps voor één keer te doorbreken. Let vooral op de “ah, dank u!”. Wedden dat je de volgende keer dat iemand “dank u” zegt, je een ongelooflijke smile op je wezen krijgt?
Je zal mij zelden treffen terwijl ik naar MNM, Q-music of een ander radiostation voor populaire muziek luister. Tenzij u binnenkomt terwijl ik aan het radiozappen ben. Klassiekers daarentegen, daar hou ik van, meestal gaat het dan over rockmuziek uit de jaren waarin mijn vader nog jong was en ik nog niet geboren.
Terwijl ik naar de BBC-reeks The story of the noughties aan het luisteren was, viel mij echter op hoeveel hits Spears, B. zo heeft gescoord in het bijna voorbije decennium. Ze is een heuse mevrouw die een plaats in de popgeschiedenis zal krijgen. Een lijst van haar hits opstellen zou wat saai zijn en daarenboven staat die al op wikipedia. Gelukkig zijn er ook samenvattingen met beeld en alles van haar oeuvre te vinden. Deze bijvoorbeeld.
Het is november. En koud. Om dan in een tentje te gaan zitten, daarvoor moet ge goed zot zijn. Of een stageplaats willen veroveren bij Duval Guillaume. Voor een stageplaats? In deze kou? Met die regen? Inderdaad, zot zijn doet geen zeer maar het kan u een serieuze valling bezorgen.
Wel knap gevonden van die twee (tenzij de stageplaatsen al lang uitgedeeld zijn en de actie een promotiestunt voor DG is). Dan is het knap gevonden van Duval Guillaume. Ere wie ere toekomt. De avonturen van de twee kan je alvast volgen op http://www.wijblijvenbuiten.be
Wat zou je moeten doen om bij Duval Guillaume te mogen werken?
Apple en Microsoft doen een robbertje naar aanleiding van de nieuwe Windows 7. Kinderen gebruiken voor reclame vind ik meestal goedkoop maar dat van MS is zo schattig… Momenteel toch niet aan verandering toe dus geef ik ze alle twee maar mee.
Vanaf komende zaterdag kan je bij een Belgische kwaliteitskrant de films van de gebroeders Coen kopen. Dat zal ik niet gaan doen. Al dat verzamelen op den duur… Wel haal ik graag nog eens een filmpje van Youtube. Bovenstaande kerels zijn immers de helden in de Coen-film Oh Brother, Where Art Thou? uit het gezegende jaar 2000.
De film vertelt Odysseus’ omzwervingen maar dan in de VS ten tijde van de grote depressie. Inclusief cyclopen, sirenen en waarzeggers. Het is de grappigste film die ik ooit heb gezien en zij die dat nog nooit deden moeten nu de jas aan naar de videotheek. The Soggy Bottom Boys is overigens de enige niet-bestaande band die een nummer-één hit scoorde in de VS. Ik vind het filmpje al lachen.
Mijn favoriete quote uit de film: “Do not seek the treasure!”. Lachen. Het is gezond.
Gisteren trad in De Roma in Borgerhout Dave Douglas op. Samen met zijn quintet zette hij daar zijn Europese tournee in. Anders gezegd: het Dave Douglas quintet (Dave Douglas op trompet, Donnie McCaslin op sax, Uri Caine op piano, Matt Penman op bas en Clarence Penn op drums) speelde in mijn voortuin.
We kregen een wat mij betreft nogal braaf op gang komend concert te zien maar de kwaliteit druipt er op den duur zo hard van af dat je moet zeggen dat de opbouw goed was. Wanneer de tournee vordert en de tunes wat fijner in de vingers zitten een concert om niet te missen. Morgen in Amsterdam en daarna nog door heel Europa. Tourdata vind je op de site van Dave Douglas.
Zoals sommigen onder u wel weten hang ik aan mijn podcast-en iTunesU-geladen iPod als een patiënt aan zijn baxter. Informatie slurpen, hoe meer, hoe liever.
Eén van mijn favoriete sprekers is Vincent Blasko van de Arizona State University tijdens de lessen MKT395. Een soort praktijkgerichte inleiding tot de marketing. Het gaat over strategie en executie en veel meer. Niet alleen, misschien niet zozeer de inhoud van de lessen doet er toe maar de manier waarop Blasko zijn leerlingen (en ik met hen) entertaint.
Hij schuwt de woorden awful, appalling en hideous niet. Iets wat je Belgen maar weinig zal horen doen. Dat siert ons, je moet oppassen dat je mensen niet persoonlijk raakt. Toch wil ik even een uitzondering maken voor de nieuwe campagne van de federale overheidsdienst volksgezondheid. Geen persoonlijke aanval op iets of iemand. Alleen even tonen, kaderen en mensen laten oordelen. Just terrible advertising.
Als u echt zelf wil, dan kan u hier een kijkje nemen.
Een docu-reclamespot voor Johnnie Walker die ineens het verhaal van het whiskymerk vertelt. Waarom de fles vierkant is bijvoorbeeld en hoe die hoed er kwam en vanwaar dat wandelen. Heel mooi gedaan.
