Archive for the 'werken' Category

Journalist

Hier bij ons thuis ligt een contract. Als ik dat contract teken, ben ik een journalist. Ik ga dat contract tekenenen. Want schrijven, dat doe ik graag.

David stuurde vorige week (?) een oproep de wereld in. Hij is hoofdredacteur van clickx en zocht mensen met een gezicht. Een blik in de spiegel leverde uitsluitsel: ik heb een gezicht. Dus stuurde ik een mailtje. Dat ik dat wel zag zitten en alzus en alzo. Hij kwam hier, zag en stuurde een mailtje terug.

Dat we elkaar eens moesten zien en dat hij mij ook zag zitten. Qua gezicht dus en schrijfstijl en alles.

Komt alom dat wij elkaar zagen en dat het contract klaar lag en alles. Mijn naam stond onder partij 1, verder de freelancer genoemd, die van clickx en de achterliggende Corelio Group als partij 2. Na een, nu ja, mindere ervaring, teken ik geen contracten meer vooraleer ze door K. gecontroleerd zijn. Maar ik ga tekenen dus.

Ga ik ontslag nemen bij het Vioe? Natuurlijk niet, neen, mijn werk daar, ik doe dat heel graag. Ik zou dat een droomjob durven noemen. Ga ik geen les meer geven? Natuurlijk wel, dat lesgeven heeft mijn hart gestolen. Studenten zijn leuk, les voorbereiden, daar zit ik niets mee in, communicatieanalyse en marketingcommunicatie zijn zo interessant dat ik er alle dagen mee bezig ben.

Alleen het uitvoerende deel van mijn cultuurcommunicatieopdrachten, die ga ik afschuiven. Workshops en presentaties, begeleiding en advies, dat worden mijn focuspunten op dat vlak, gestructureerd en zonder lastminutes en alles dienaangaande. Hoe graag ik in de donkere uurtjes ook nog wat html uit de mouw schudde.

En zo veranderde mijn leven in een week. Het kan verkeren zei Bredero en wie ben ik om die mens ongelijk te geven.

Open overheid nu?!

Godfried en de zijnen mailden me een tijd geleden. Of ik zin had om mee te brainstormen over de mogelijke relatie tussen overheid en sociale media? Vaneigens dat ik daar zin in heb. Zeker als de titel van het project open overheid luidt en er suggestief werd gekozen voor een .nu extensie voor de bijhorende blog.

Om de openheidsidee kracht bij te zetten werden ook mensen van buiten de overheid betrokken in de brainstorm. Feest en vuurwerk! Zo krijg je discussie en input. Zo krijg je een beeld van wat het is en wat het zou kunnen zijn. Zo hoor je voorbeelden uit binnen- en buitenland. Ervaringen uit gemeentebesturen en mensen van het federale niveau. Externe consultants en andere communicatiespecialisten.

Het buitenland staat op vlak van open overheden veel verder dan wij. Voor we in België een fix my street zullen hebben, is er nog een hele weg af te leggen (no pun intended). Dat kijken naar het buitenland is ook mijn grote vrees bij dit project. Als we nu starten met een project in het spoor van, dan zijn we binnen tien jaar nog aan het achtervolgen.

Zeker wanneer er op de werkvloer wordt gesproken van het afsluiten van sociale netwerken. Wanneer er een sociale firewall wordt opgetrokken tussen de burger en de overheid, dan vrees ik dat we met een eliteclubje hebben samengezeten.

Er zijn in dit land veel ambtenaren. Te veel zeggen sommigen. Laat ons van dat kwantitatieve voordeel gebruik maken om van de overheid een open huis te maken. Het is niet omdat de putten in de weg niet op het internet staan dat ze er niet zijn. Het is door klachten op te lossen dat de burger vertrouwen krijgt in de ambtenaar en daarmee in de overheid.

De eerste stappen zijn gezet. Het is een onvermijdelijk proces. De overheid moet zichzelf verantwoorden tegenover de belastingbetaler. Daarbij is alle begin van een échte open overheid goed. Vind ik.

Er is een goed team. En er is enthousiasme. We komen er wel met die overheid. Geef ons een paar jaar. Het is een tanker die gekeerd moet worden.

Mijnheer de minister

Herinner je je de lagere school nog? Met de pastoor die af en toe binnenkwam? Dat je toen moest rechtstaan en -liefst in koor- “dag mijnheer pastoor” zeggen? Dat hetzelfde het geval was met de directrice en dat je niet “dag mevrouw de directeur” diende te scanderen?
Het is mij nooit helemaal duidelijk wat ik er heb geleerd. Basiskennis waarover later ettelijke lagen heen zijn gekomen?

In elk geval moest ik vorige maandag aan die periode terugdenken. Er diende een persconferentie georganiseerd rond de start van Renaat Braem 1910 -2010. De omstandigheden wezen mij aan.

Ik vind dat altijd een beetje stress zo’n persbijeenkomst. Alle puzzelstukjes moeten intern gelegd maar je hangt nog tien keer meer af van externe factoren. Een vulkaan, beehaavee, de titel van Anderlecht en je ziet je persbereik voor je geestesoog weglopen.

Dan beseffen dat de minister daar op jou rekent… Het moet gezegd dat ik mijn hart vasthield. Gelukkig verliep alles goed, er was pers en zij die er niet waren zouden een stukje plegen.

Je staat daar, wachtend aan de inkom en ineens staat daar de minister voor je neus. Als praktiserend tweep ben je wel gewend van mensen eerst van het scherm te kennen en daarna in het echt te ontmoeten. Ook in mijn andere werk kwam en kom ik regelmatig grotere en kleinere beevees tegen waar ik dan vriendschappelijk mee tutoyeer.

Heel even dreigde ik het te gaan doen. Bijna zei ik “dag Geert”. Toen nam mijn door meester Patrick getrainde deel het over. Ik hoorde mezelf de woorden “dag mijnheer de minister uitspreken”. Ik wist niet meer dat ik die woordencombinatie had zitten. Dag mijnheer de minister. Dat wordt een 10 voor gedrag.

Kogge

Zoals gezegd, verteld, geweten, werk ik sedert enige tijd een halftijdse job bij het VIOE. Mijn officiële titel is projectcoördinator publiekswerking. Het begint mij te dagen wat dat zoal kan en zal inhouden. Tot nu toe is het vooral bij kennismaken en inlezen gebleven maar ik zit zo ongeveer op het punt dat ik van mijn bureau weg ga breken.

Het project waar ik coördinator van ben, is dat van De Koggen van Doel. Om diverse redenen afgekort tot “De Kogge”. De bedoeling van mijn job is het publiek (u dus) warm maken voor een opgegraven boot. Het is mij een eer en een genoegen. Want wat een brok geschiedenis hebben we daar in handen. Ik citeer mijn collega Bart.

De kogge is een type goederenschip dat een niet te onderschatten rol heeft gespeeld in de middeleeuwse handel. In de late middeleeuwen was het huidige Vlaamse Gewest een belangrijk economisch en cultureel gebied in Europa.

En ook:

Tijdens graafwerken aan het Deurganckdok te Doel kwamen in het najaar van 2000 de resten van een zeer goed bewaarde kogge aan het licht. Het gevaarte is gemaakt van eikenhout, en is 22 meter lang en 7 meter breed. Toen het in de vaart was moet het netto zo’n 100 ton gewogen hebben.

Zo’n boot, dat was dus de vrachtwagen van de middeleeuwen of het containerschip of het vliegtuig of wat je het ook wil noemen. Ferm stuk materiaal. 700 jaar terug, dan spreek je dus over de tijd waarin Dante zijn boeken schreef, de paus naar Avignon verkaste, mensen nog de pest kregen en de renaissance ontstaat.

Dat mag ik straks alle dagen aanschouwen, ik vind dat wonderbaarlijk.

Voor de geeks onder mijn lezers, De Kogge twittert ook, volgen die handel!

Persoonlijkheidstest

Om bij de Vlaamse Overheid te werken dienen ze aan de Albert-de-tweede-laan in Brussel te weten welk vlees ze in de kuip hebben. Logisch. Op die regel vorm ik allerminst een uitzondering.

Dat testen gebeurt enerzijds door een sollicitatiegesprek, in mijn geval aangevuld met een schriftelijke test. Dat is niet allemaal even objectief natuurlijk, er zijn mensen die moeten beslissen en dat soort dingen.

Bring on some science! Psychologen bijvoorbeeld, die hebben objectieve parameters om je persoonlijkheid te duiden. Er zijn psychologen die dat als job doen, die noemen ze consultants. Dat klinkt mooi en ook wel een beetje duur. Aangezien het gaat om externe consultants kunnen ze ook wat druk op de ketel houden bij mensen zoals ik.

Goede morgen,
Ik kom nog eens terug op de nog af te leggen Cebir test.
Daar wij ook aan de aanvrager moeten rapporteren, zou ik u vriendelijk doch dringend willen vragen mij zo mogelijk per kerende mee te delen wanneer u deze test zal afleggen.
Met dank voor uw reactie.
Met vriendelijke groeten
Liliane Verschueren
Consulting Assistant

Waarop ik (naar volle eerlijkheid) antwoordde nog geen tijd te hebben gevonden en dat ik een en ander zo snel mogelijk zou invullen. Benieuwd wat dat antwoord voor invloed dat heeft op mijn persoonlijkheidsresultaat.

Enfin, deze voormiddag heb ik me er dus, 5 volle werkdagen voor de deadline, aan gezet. Als je een beetje psychologie hebt gekregen, weet je zo ongeveer wel wat er komt, dat de vragen hernomen zullen worden en dat het dus ook een beetje een geheugentest is.

Men laat de mens immers kiezen tussen cholera en pest, of tussen het strand van Hawaï en dat van de Seychellen. Je voelt je altijd wat uitgeschud na zo’n test.

Op anderhalf uur krijg je best wat levensvragen over je heen. Zou je een kluizenaar kunnen zijn of zou je je leven geven voor anderen? Geen idee gasten, maar dat staat uiteraard niet tussen de antwoorden. Net zoals er geen nuance wordt gegeven bij termen als dweperig, onvoorspelbaar of emotioneel.

Je zou zo’n test eigenlijk tien keer moeten doen. Na een baaldag of voor een drukke week bijvoorbeeld. Net voor of net na een deadline. Eens zien wat het antwoord van sommigen zou zijn op de vraag “ik verscheur wel eens iets als ik kwaad ben” als zo’n real life psycholoog je het bloed vanonder de nagels haalt.

Benieuwd wat de consultant uit de cijfertjes zal halen. Will keep you posted.