Als ik schrijf ‘will keep you posted’ aan het einde van een blogpost, dan mag u dat meestal vertalen als ‘hier hoor ik nooit nog wat van, tenzij ik even informeer’. Dat is ook het geval bij mijn blogpost over Pomodoro de dato 21 december 2009.

Toen heb ik de techniek bij thuiswerk wat uitgeprobeerd. Wanneer ik op verplaatsing was, probeerde ik wel maar echt werken deed dat toch niet. Het nieuwste was eraf, ik had het nooit echt onder de knie gekregen, startte niet religieus genoeg, werd even heel religieus. Het stopte.

Soms deed ik het nog wel eens maar dan thuis, op mijn ukkie. Ik probeerde het op mijn werk. Ik verklaarde het systeem niet werkend. Ik leidde mezelf af, ik werd afgeleid. Het frustreerde me omdat ik het gevoel had niet alles uit mijn dag gehaald te hebben.

Komt daarbij dat ik in mijn mailbox bleef steken. Een hele dag keek ik op dat outlookding. Op een dag keek ik een video over inbox zero en alles klaarde op. Correctie. Ik schrok want ik keek naar mezelf en zag dat gedrag. Op en neer in de mailbox en heel de dag gewerkt en op het eind geen voldaan gevoel.

Back to the drawing board. Een shake gemaakt met pomodoro met wat GTD en Inbox Zero elementen. Geluisterd naar Marco die vertelde dat je pomodoro ook wat moet afdwingen. Bewust de mailbox dichthouden en één mailtje. Azo schaamtelijk dat dat is.

Beste collega’s,

Ik wil meer uit mijn dag halen en ik wil jullie medewerking vragen. Gelieve mij niet te storen wanneer ik een koptelefoon op heb.

Dank.

Jan

Maar dan properder geformuleerd en met ingebouwde excuses en alles. Ik drukte op verzenden en haastte me om een nieuwe kop koffie. Een kop zo rood als een pomodoro bij terugkomst. Ongetwijfeld.

Een genomen hindernis. Een stap. Nu even het systeem een kans geven. Niet te religieus worden want dan houdt het snel op vrees ik maar ik ben toch redelijk vastbesloten en de eerste dag was een succes.

Will keep you posted.

Lang geleden dat ik nog eens op een themadag was. Ben ik ooit eerder op een themadag geweest? Het moet haast. Ze geven bijeenkomsten van specialisten of zij die daar bij willen horen ook de gekste namen. Heette alles maar barcamp, dan mocht ik ook meedoen.

Zeker is dat ik niet eerder in IJzendijke (Zeeland)  was en het vermoeden bestaat dat ik er nooit meer terug zal gaan. Niet dat de themadag slecht was. Wel integendeel, maar de dag vond plaats in een oord waar ik met het openbaar vervoer 2 uur en 35 minuten over zou doen om er te geraken (voor een 80 kilometer). Even vreesde ik zelfs geen telefoonverbinding te hebben. Edoch, alles viel op zijn plooi, ik gebruikte cambio en er was zelfs wifi.

En de dag was interessant en ging over archeologie en publiek en de moeilijke relatie daartussen. Archeologen die hun waren naar het publiek willen brengen maar daar niet zo in slagen, archeologen die publiekswerking al te vaak verkleuterend vinden, archeologen die musea tot pretparken zien verworden.

Weinig communicatie- en marketingmensen eigenlijk. Dat is vreemd. Want eigenlijk is communicatie ook een vak. Volgens mij was ik de enige aanwezige met een twitteraccount (of 9). Voor de gelegenheid schakelde ik @vioe in om de wereld deelachtig te maken aan de wijsheden die daar werden verkondigd.

Een bloemlezing

“de archeoloog wil vaak een ander verhaal vertellen dan het publiek wil horen”

“Je moet een verhaal hebben en dat verhaal moet kort en simpel zijn”

“pompei en athene laten een groot verwachtingspatroon ontstaan over archeologie dat we hier nauwelijks kunnen waarmaken”

“archeologie is een geneesmiddel, met mate te gebruiken en het liefst in gezelschap”

“Nieuws gaat naar de kleinste gemene deler, eenvoudige taal is belangrijk (ook in beelden)”

“Journalisten zoeken geen sensatie, wel belangrijke en correcte informatie in een kleine verpakking”

“het is archeologie én publiek, niet alleen archeologie voor het publiek”

Ja, ik vind dat wel uitdagend eigenlijk, archeologie en die dingen vertalen naar een groot publiek. Veel moeilijker dan pakweg een computer of een telefoon marketen zou ik denken, hoewel ik dat nog nooit heb gedaan.

Eigenlijk ben ik wel eens benieuwd wat jullie zo denken over de manier waarop archeologie tot bij de mensen wordt gebracht. Is het te elitair of juist te plat? Walsen we over iedereen heen met teveel informatie? Bereikt de informatie jou nooit en weet je hoe dat komt? Je mag dat altijd laten weten.

Dat ik nogal fan ben van openheid, hoef ik niet meer te vertellen geloof ik. Dat ze daar bij ons (waarbij ons in dit geval de Vlaamse Overheid betekent) mee bezig zijn, heb ik u ook al verteld. Nu gaan ze ook van Open Koffie doen en ondergetekende mag de spits van de sprekerslijst afbijten.

Op 21 oktober vanaf 11u heb ik het over Social Media in het algemeen en mijn ervaringen dienaangaande. Ik zal vertellen over het VIOE en over De Kogge en over deze blog en over mijn twittergebruik en wat nogal niet? Verwacht geen hogere filosofie of andere managementspeak maar concrete tips en praktische dingens.

Volgens mij kan dat interessant zijn voor mensen in andere overheidsdiensten of ook wel nog elders. Mensen die professioneel geïnteresseerd zijn in sociale media maar wat drempelvrees hebben. Mensen die graag openheid zien. Enfin. Het is nog een maandje weg en er is gelegenheid om vragen te stellen, je bedenkt maar iets.

Open overheid nu organiseert en bij deze ben jij ook uitgenodigd. Inschrijven is verplicht en er zijn maar 60 plaatsen beschikbaar. Dat zou wel eens uitverkocht kunnen geraken (eerlijk: hoop ik). Inschrijven kan trouwens hierzo.