Archive for the 'what a wonderful world' Category

Noord-Korea uit de lucht (dingen die je niet meteen verwacht)

Dat Kim Jong-Il dood is en dat hij vanalles deed in Noord-Korea en dat we daar weinig van weten en dat hij een vreemde vogel was met wilde plannen en zijn portret overal geschilderd en militaire parades en kitch en dingen doen terwijl zijn volk aan het verhongeren was en dat de televisie dat dan niet mocht vertellen en leugens en dan geen hulp toelaten maar wel aan een atoombombom.

Dan denk ik: eens kijken hoe dat er zo uitziet, Pyongyang en dan verwacht ik van die ouwelijke gebouwen en dan zie je dit. Zoom uit voor blauwe daken en andere dingen.


Grotere kaart weergeven

What you see / What you get

kerstmarkten…

The Kindle General

In Gent woont een designer en zijn naam is Micha Symoens (leuk portfolio). Hij is ook bekend onder de naam Sweetcharlie op Twitter. Hij is een beetje te gek. Echt. Hij doet een 365 dagen project en mensen die 365 dagen projecten doen verdienen respect.

Micha heeft zich op avatars gestort. Hij verbetert die dingen. Enfin. Doet er wat creatief mee en zet ze dan op een blog. De resultaten zijn tot nu toe allemaal beter dan het origineel, ik denk dat design daar zo wat omheen draait.

Dus vroeg ik Micha of hij niet ook eens mijn avatar onder handen willen nemen. Nu heb ik met dat ding (het origineel) een haat-liefdeverhouding. Het is te streng, het ziet er verdomde arrogant uit. Enfin. Voor verbetering vatbaar. Er zijn ook goeie elementen aan vond ik. Vind ik. Denk ik. Het is misschien een deel van mezelf dat ik niet ben maar een beetje zou willen zijn. Soms.

Micha maakte er dus zijn versie van. The Kindle General. Ik vind het wat hebben. Correctie. Ik vind het leuk. Die Kindle tussen de broeksriem maakt het wel af vind ik. Dat relativeert heel de boel. Hou dat project in de gaten zou ik zeggen. Of vraag (heel lief) aan Micha of jij er ook tussen mag.

Twitter en customer relations 2.0

Schrok ik me even een hoedje zeg. Thuisgekomen. Tandenborstel klaargemaakt. Borstel. Water. Achteraan knijpen Jan. Wat een dag. Rust nu. Achteraan knijpen. Telefoon. Heel hard. Onbekend nummer. Nee. Dat document wil ik vanavond niet meer aanpassen. Wat er staat, staat er goed en ik kan schrijven. Met Jan.

De klantendienst van Telenet. Ik herhaal. De klantendienst van Telenet. Laat me dit even duidelijk stellen. Iemand in loondienst bij Telenet belde mij. Die van de televisie en het internet. Heb ik met die laatste kabelherschikking een eindeloze lus in het internet gelegd?

Of het gelukt was zaterdagavond met die opname van Sherlock Holmes? Een steen valt met een valversnelling van negen komma éénentachtig meter per seconde tot de tweede dwars door het plafond naast mij neer.

Want ik was te laat geweest en het was zaterdagavond en we hadden er wel zin in zo, een avondje gezellig niets. Zoals dat gaat als ik te laat ben met iets vraag ik raad. Of ik dat nog op één of andere manier kon inhalen. Niet dus. Too bad. Bleken mijn lief en ik het al gezien te hebben maar dat wisten we op moment van vragen nog niet.

Maar dat telefoontje dus. Zegt die mens tegen mij: je weet dat er een hele reeks start en dat je die reeks met zus en zo’n knop ineens helemaal kunt programmeren? Die dingen weet ik. Ik studeer mij de pleuris om het aantal kliks en het aantal knopjes dat ik moet aan- of uitschakelen te beperken. Echt waar. Ik programmeer alles via mijn laptop omdat die sneller is dan de digicorder.

Dat hij me nog een prettige avond wenste dan. Ik was totaal verbouwereerd. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken. Was dit de klantendienst 2.0? Werd ik zo behandeld omdat ik een blog heb en nogal wat volgers op twitter? Kan ik die mens vragen om telkens als er schaatsen of fietsen op televisie is mijn digicorder te programmeren?

MacBook gemaakt of de flexibiliteit van je brein

Het was een jaar dat mijn MacBook in de maak moest. Een jaar. Eindelijk is ie er geraakt. Mijn linkershift deed moeilijk. Hoofdletters maken kon vaak alleen rechts-shiftend. Een punt haalde ik, u leest dat goed, uit de adresbalk van mijn browser. Appeltje-cee, appeltje-vee.

Een jaar. Ok, niet helemaal. Uiteraard heb ik een extern klavier natuurlijk maar voor op verplaatsing is dat niet alleen onhandig, het ziet er ook nog eens zo knullig uit. Zo tikte ik me dus doorheen het jaar. Tot ik even verlof van tikken nam en mijn MacBook de servicedienst van de Switch op de Vogeltjesmarkt binnenduwde.

Want of ik toevallig een vervangtoestel kon? Neen mijnheer, niemand kan zijn computer missen en wij hebben maar een paar vervangtoestellen. Lees: als je nou een bedrijf had gehad dat de MacBooks kocht als waren het zondagse pistolets, dan had het voorzeker wel gekund. Maar ik kan mijn computer dus niet missen, dat is mijn fabriek.

Op zo’n momenten besef je hoe flexibel zo’n menselijk brein is. Het tikken op mijn gehandicapte klavier mocht dan ogenschijnlijk een onmogelijke opgave lijken, ik tikte een aardig end weg en een mens vindt manieren en wegen om dat allemaal efficiënt te laten verlopen. Tot zinnen verbouwen toe.

Ook nog eens midweeks overschakelend van een windowstoetsenbord naar een mac. Zotjes.

Sponsor