geschreven om te lezen
Currently viewing the category:
"what a wonderful world"
Man, wat zie ik toch altijd op tegen een kappersbezoek. Ik wil de schuld daarvoor niet helemaal op de man of vrouw achter de schaar te steken.
Want hoewel de smalltalk mij tegensteekt, de muziek steeds slecht is en ik steeds het antwoord op de vraag “hoe wil je het gesneden” uit mijn kleine teen moet halen, het is ondergetekende die het haar zo lang en wild laat worden dat het ook nog eens schaamtelijk wordt.
Ik ben me bewust van mijn zwaktes en ga nooit twee keer na elkaar bij dezelfde kapper. Op die manier probeer ik te vermijden dat er van mij een betrouwbaar klantenprofiel kan worden opgesteld. Alleen jij en ik zijn hiervan op de hoogte.
Zo bevind ik me nu op een willekeurige kappersstoel in Antwerpen. Ik ben blij door niemand herkend te worden. Mijn naam komt op de klantenlijst voor. Ik hoef de nieuwe nieuwsbrief niet te ontvangen. Het moet een jaar geleden zijn dat ik hier was. Het zal een half jaar duren voor ik hier terugkom. Statistieken vervalsen moet je bewust doen.
Het personeel is jong en neen, de jongedame die mij de vorige keer een hip kapsel had afgemeten dat de volgende dag weer net viel als altijd, is er niet meer. Ik vermoed dat niemand hier heel erg lang werkt.
Ik hou vooral van vrouwenkapsels probeer ik het probleem te verklaren. Een perfect gesneden bob met zwart gekleurd haar, een strakke coupe, daarvoor zou ik uren wachten. Maandelijks terugkeren. Desnoods onder een kap of met aluminiumfolie in mijn haar zoals het meisje naast me.
Ze houdt me in de gaten terwijl ik schrijf. Kijkt afwisselend naar mij met mijn telefoon en mijn niet langer kapsel. Daarna naar zichzelf. Ze is mooi. Heeft straks een kapsel om dat te onderstrepen. Zij wist van die folie. Ik zou niet weten wat ik daarvoor zou moeten bestellen.
Eigenlijk weet ik helemaal niet wat ik wil. Of neen. Ik weet het wel maar het is niet duidelijk te vatten in kapperstaal. Ik wil een kapsel met karakter. Een kapsel waarmee ik kan opstaan. Een kapsel waar geen flesje of potje bij hoort.
Intussen bekruipt mij de angst voor de vraag “wat het voor mijnheer mag zijn” maar eerst “is het water goed van temperatuur mijnheer?” Misschien ligt het toch niet alleen aan mij.
Vanmorgen hoorde ik op radio 1 een boodschap die mijn aandacht wist te trekken. Nu heb ik niet bij elke radiospot de behoefte google in te duiken en op zoek te gaan naar de URL die bij de betreffende spot hoort, maar deze was dus speciaal. Het aanbevolen product heet I have news en is te vinden op http://www.ihavenews.be. (werkt niet zonder www, #fail)
Persagentschap Belga wil duidelijk de vruchten plukken van het feit dat wij met z’n allen dragers zijn van één, in sommige gevallen zelfs meerdere apparaten waarmee wij onze omgeving en dus ook het nieuws dat in die omgeving speelt, kunnen vastleggen. Jammer dat het twee weken terug nog niet bestond. Dan had ik wel een nieuwtje gehad.
Update : Overigens blijkt burgerjournalistiek nog niet te kunnen buigen over altijd betrouwbare burgerjournalisten. Moet je even dit artikeltje lezen.
Vanmorgen zat ik op de trein richting Kortrijk en Lille Flandres vanuit Antwerpen. De treinconducteur riep om dat de trein gesplitst zou worden in Kortrijk en dat passagiers die zich mogelijks per abuis in het verkeerde rijtuig zouden bevinden zich naar het voor hen bedoelde rijtuig dienden te begeven. Indien niet meteen door de trein, dan later in Kortrijk over het perron.
Hij deed dat in het Nederlands. Uiteraard. Van alle steden is Antwerpen wel de meest Vlaamse en dus is Nederlands de voertaal. Of niet? Van alle Vlaamse steden is Antwerpen ook de meest internationale. Deze trein had als bestemming een stad in het noorden van Frankrijk, alwaar een andere taal wordt gesproken dan het Nederlands.
Dat vind ik dan vreemd. Een internationale trein uit een internationale stad wordt toegesproken door een conducteur -of dien ik in het kader van het gestelde ‘reisbegeleider’ te zeggen- in een taal die door nog geen procent van de wereldbevolking wordt gesproken en begrepen. Duidt het niet op een nogal kortzichtige pose dat wij, om onszelf op een piedestal te zetten ons laten aanspreken in die taal?
Dat ik wordt toegesproken in het Nederlands vind ik nodig, dat mijn Pakistaanse reisgenoot aan de uitleg maar weinig heeft gehad kan ik aan zijn gezicht aflezen. Er zullen wel regels zijn, wetten misschien, die deze reisbegeleider oplegt in welke taal hij zijn schapen moet hoeden maar zou het niet van wat ruimdenkendheid getuigen. Van realiteitszin misschien wel, wanneer iedereen wordt aangesproken in een taal? Gebarentaal ook.
Vlamingen kokketeren graag met hun talenkennis: wanneer wij in het buitenland op reis gaan spreken we de mensen aan in hun taal. Ne Servessa Por Pavor. En voor u schat? Dos. Dos Servessas. En la Kwenta. We proberen Engels. Frans desnoods. Met hevige accenten die de taal meer laten lijken op het lokale dialect van de spreker dan op te taal van de ontvanger zoals een landschap van matisse ook meer lijkt op een andere matisse dan het eigenlijke, bedoelde landschap.
We kokketeren graag in een ander land maar niet in dat van ons. Daar zijn wij heer en meester. Daar moet de ander zich aanpassen. Hij moet luisteren naar onze taal. Er uitzien als ons en liefst een pint bestellen in onze cafés. Hoe lang zou het duren voor we durven zeggen: we leven in een internationale omgeving, we leven in een multicultureel land. Een babel van talen en culturen. We zijn een minderheid in de wereld. Wat wetgevingen en regels ook beweren. Wat ons buikgevoel ons ook dicteert.
Vanmorgen zat ik op de trein richting Kortrijk en Lille Flandres vanuit Antwerpen. De treinconducteur riep om dat de trein gesplitst zou worden in Kortrijk en dat passagiers die zich mogelijks per abuis in het verkeerde rijtuig zouden bevinden zich naar het voor hen bedoelde rijtuig dienden te begeven. Indien niet meteen door de trein, dan later in Kortrijk over het perron.
Hij deed dat in het Nederlands. Uiteraard. Van alle steden is Antwerpen wel de meest Vlaamse en dus is Nederlands de voertaal. Of niet? Van alle Vlaamse steden is Antwerpen ook de meest internationale. Deze trein had als bestemming een stad in het noorden van Frankrijk, alwaar een andere taal wordt gesproken dan het Nederlands.
Dat vind ik dan vreemd. Een internationale trein uit een internationale stad wordt toegesproken door een conducteur -of dien ik in het kader van het gestelde ‘reisbegeleider’ te zeggen- in een taal die door nog geen procent van de wereldbevolking wordt gesproken en begrepen. Duidt het niet op een nogal kortzichtige pose dat wij, om onszelf op een piëdestal te zetten ons enkel laten aanspreken in die taal?
Dat ik word toegesproken in het Nederlands vind ik nodig, dat mijn Pakistaanse reisgenoot aan de uitleg maar weinig heeft gehad kan ik aan zijn gezicht aflezen. Er zullen wel regels zijn, wetten misschien, die deze reisbegeleider oplegt in welke taal hij zijn schapen moet hoeden maar zou het niet van wat ruimdenkendheid getuigen, van realiteitszin misschien wel, wanneer iedereen wordt aangesproken in een taal? Gebarentaal ook.
Vlamingen koketteren graag met hun talenkennis: wanneer wij in het buitenland op reis gaan spreken we de mensen aan in hun taal. Ne Servessa Por Pavor. En voor u schat? Dos. Dos Servessas. En la Kwenta. We proberen Engels. Frans desnoods. Met hevige accenten die de taal meer laten lijken op het lokale dialect van de spreker dan op te taal van de ontvanger zoals een havenzicht van Matisse ook meer lijkt op een andere Matisse dan het eigenlijke, bedoelde zicht.
We kokketeren graag in een ander land maar niet in dat van ons. Daar zijn wij heer en meester. Daar moet de ander zich aanpassen. Hij moet luisteren naar onze taal. Er uitzien als ons en liefst een pint bestellen in onze cafés. Hoe lang zou het duren voor we durven zeggen: we leven in een internationale omgeving, we leven in een multicultureel land. Een babel van talen en culturen. We zijn een minderheid in de wereld. Wat wetgevingen en regels ook beweren. Wat ons buikgevoel ons ook dicteert.
Toen ik klein was en nog in Handzame woonde, werden in de tuin groenten gekweekt. Erwten die niet wilden, bonen die woekerden en tot drie keer toe oogst opleverden, aardappelen die gezellig werden geoogst met de viertand. Ajuinen ook. Mijn moeder is een fan van ajuin. Haar recepten beginnen steevast met “stoof een ajuin”. Zij gebruikt er twee.
Vandaag maakte ik vegetarische spaghetti bolognese naar moeders recept en dus begon ik met het stoven van een ajuin. Een groot exemplaar. Produce of Spain. Ik stel me voor hoe zo’n veld er uit ziet. Een veld ajuin en hoeveel van die velden je nodig hebt om de wereldconsumptie aan ajuin te volbrengen. Het zijn van die dingen die een mens’ voorstellingsvermogen te boven gaan.
Sponsor
Laatste reacties