Leve de cyberaanval!

De wereldwijde cyberaanvallen van de voorbije weken hebben in veel bedrijven de nodige impact gehad. Niet alleen financieel en mentaal maar ook procesmatig. Wanneer de informatica het laat afweten, ligt het bedrijf plat net zo wel als dat het geval zou zijn als wanneer de machines uit zouden vallen.

Het is behelpen dan. Alternatieven zoeken. Al zeker bij wat ik kort door de bocht even de kenniswerkers zou willen noemen. Bij de afdeling van Mondelez in Herentals werd pen, papier en iemand met een mooi geschrift opgevorderd om te communiceren naar de werknemers.

“Omwille van een cyberaanval kunnen we momenteel niet normaal produceren”, zo staat er te lezen. Er moet gebeld worden naar wel zes verschillende nummers om de planning op te volgen en verdere communicatie zal volgen. Wanneer is onduidelijk.

Zelf heb ik de tijd niet meer meegemaakt dat een job zonder persoonlijk e-mailadres kwam. Die tijd ken ik alleen van verhalen die collega’s me door de loop der jaren hebben verteld. Die verhalen komen meestal boven als internet op kantoor plat gaat of zoals bij Mondelez vandaag, zo kan ik me voorstellen.

Je kan je dan de vraag stellen hoe dat vroeger toch in vredesnaam geregeld werd. Hoe mensen ooit tot consensus kwamen en hoe iedereen op de hoogte bleef van het reilen en zeilen van een bedrijf, zo zonder e-mail of slack of facebook workplace of wat er bij jou op kantoor ook wordt gebruikt.

Je kan ook de vraag stellen hoe we al die communicatiemiddelen vandaag gebruiken. Proberen we effectief het onderste uit onze kan te halen of zijn we aan het communiceren omwille van de communicatie? Zijn we op de hoogte omdat het essentiële informatie is voor de vooruitgang van het bedrijf of willen we als manager vooral weten waar iedereen mee bezig is?

Een werkplek is anno 2017 vaak een plaats van oorverdovende communicatie. Wie de fout maakt de ochtend te beginnen met het beantwoorden van een aantal mails, komt al te vaak aan de lunch met het gevoel dat er deze namiddag nog een bord vol to-do’s staat. Stilaan beginnen bedrijven het in te zien. Er worden dagen-zonder-mail georganiseerd of stilteplaatsen in eilandorganisaties. Om even te ontsnappen en écht werk gedaan te krijgen.

Beantwoorden we al die berichten op elk uur van de dag en de week zo snel mogelijk om te tonen dat we weldegelijk aan het werk zijn of bieden we telkens we een extra bericht op de stapel leggen écht een meerwaarde?

Het is makkelijk lachen met het voorstel van Kris Peeters om het mailen na de uren aan banden te leggen. Een overheidsingrijpen is uiteraard een brug te ver maar als de onzichtbare hand bestaat, dan mag die stilaan omhoog voor de niet aflatende stroom aan communicatie die dwangmatig moet worden gedoofd door nog meer communicatie.

Geef een reactie