Mijn mening is dat het me niet interesseert

Geen spatje opwinding of enthousiasme. De Olympische Spelen zijn duidelijk niet aan Kristien Hemmerechts besteed. Cituis, altius, fortius? Op die wondermooie hoek in de Antwerpse Zurenborgwijk zal je hartstochtelijke kreten horen opstijgen wanneer de Borlées straks een gooi naar een medaille doen. Alleen hoogspringen kan de schrijfster wel appreciëren, geeft ze in een zeldzame bui van ootmoedigheid toe. Ze heeft daar een mening over en die mening is: het interesseert me niet.

Het is niet alleen Hemmerechts die dat soort ‘het interesseert me niet en dat is mijn mening’ ventileert. Ik lees het dagelijks op de sociale media die ik frequenteer. Of het nu gaat over Pokemon Go, over Tomorrowland of over Instagram Stories, telkens weer zie ik mensen een mening ventileren over wat anderen beroert maar waar ze zelf warm noch koud van kunnen worden.

We hebben meningitis. Met z’n allen. Dit stukje is wat dat betreft -o ironie- meer dan een spreekwoordelijke pot. We hebben de indruk dat er een mening van ons verwacht wordt. Of nee, we verwachten een mening van onszelf omdat we onszelf met die mening ‘in de markt’ kunnen zetten. Zo hoorde ik het recent iemand noemen. Ze had er vast een cursus personal branding voor gevolgd.

Een mening die vooral uit desinteresse bestaat zet de schrijver ‘in de markt’. Wij hebben onze televisie buitengegooid want televisie is stom en nu kijken we Netflix en illegaal gerief op onze laptop. Mij interesseert die nieuwe iPhone niet, ik heb al jaren een Android en ik ben daar tevreden over. Of dan het eeuwige ‘was er iets op televisie vanavond’ wanneer de Rode Duivels een match spelen.

Hou toch op man (m/v). Waarom die mening als het je toch niet kan boeien? Word je echt beter van het je afzetten van de mainstream of de ondersstroom? Kan je niet beter pleiten voor iets waar je echt wat aan hebt?

Schrijven is wat columnisten doen. Hemmerechts heeft een alibi. Ze zal de avond voor de deadline wat te lang in café Zeezicht zijn blijven plakken. Dus kroop Hemmerechts met kleine oogjes in haar digitale pen om een stukje te plegen over… Een snelle blik op de voorpagina’s en het werden de Olympische Spelen. Het is haar vergeven. Een mindere dag, vast.

Alleen jij, wij, wat is ons excuus als we in plaats van de schouders van de reuzen kiezen om op de tenen van onze medeburgers te gaan staan om zelf wat groter te worden? Wie zet er zichzelf dan in de markt en wie is de grootste? Denk daar eens over na als je zonder de hete adem van deadline roepende hoofdredacteur in je nek voelt.

 

Geef een reactie