geschreven om te lezen
Het komt wel eens voor dat ik ga spreken voor een groep. Dat gaat dan meestal over social media. Mensen leven in de veronderstelling dat ik daar iets over weet. Er zijn slechter dingen om over iemand te veronderstellen.
Als ik daar dan sta, lachen de mensen in de zaal soms als ik iets vertel. Dat is omdat ik woorden als fucking en van mijn kloten wel eens uitspreek en dat is niet gebruikelijk maar ook omdat het herkenbaar is soms. Omdat ik wel eens iets leutig vertel soms. Denk ik dan.
Mensen lachen minder wanneer ik antwoord op de vraag: ‘ik krijg van mijn werkgever geen iPhone, dus ik kan niet beginnen twitteren’. Het is een vraag die mij zo vaak gesteld wordt, dat ik het antwoord maar beter kon bloggen. Kan ik hierheen verwijzen.
Het moet ergens in 2006 geweest zijn, ik werkte pas en ik vond het lastig mijn laptop overal heen te sleuren. We deden events en ik vond dat gedoe. Het was niet dat ik erg veel verdiende. Ik ben daar tot vandaag niet heel erg goed in, in veel verdienen. Waar ik beter in ben, is dan de hand in eigen portefeuille steken en te zeggen: ik wil zo’n masjien, ik kan dat gebruiken, dat zal mij die en die meerwaarde bieden, ik koop zo’n masjien.
Zo kocht ik mijn HTC P4350 die het tot 2009 wist te trekken. Met eigen centen. Hij kostte meer dan € 500 en draaide Windows 6.0. Naar huidige maatstaven was/is het ding ontiegelijk traag maar ik had wel wat ik wilde: mijn mails waar en wanneer ik dat wilde, ook al had het een hap uit mijn budget gedaan die niet erg te verantwoorden was.
We schrijven 2012. Moores law heeft ernstig huisgehouden in zowel prijzen als specificaties van slimme telefoons. Een slordige € 200 geeft je steeds meer telefoon voor je geld. Als ik dan mensen hoor zeggen: ‘mijn iPhone is aangevraagd maar hij zit nu al een jaar in het systeem’, dan rijzen mijn haren ten berge.
Dan moet je toch conclusies trekken? Consequenties verbinden aan gedrag? Dan zeg je toch aan je werkgever dat je je werk goed wil doen en dat je echt een deftige telefoon nodig hebt en dan ga je naar de winkel en dan koop je een telefoon die je desnoods zelf wil betalen?
Faster to file for a refund than ask permission, niet? Of dan trek je toch vriendelijk doch kordaat de deur achter je dicht en zoek je een plek waar je wel materiaal krijgt?
Of ben ik dan naïef?
8 Responses to De iPhone en het systeem
Geef een reactie
Sponsor
Schitterend!
Het is net alsof ik over mezelf las.
Ik heb indertijd een HTC Touch Pro gekocht… Nu heb ik al 2 jaar een iPhone. Niet om mee te “showen”, maar wel om er optimaal gebruik van te maken.
Vele mensen zien het als status, maar sinds ik mijn iPhone heb, zit ik gemiddeld 1,5 uur per dag minder aan mijn PC… Een dikke WIN dus…
Interessant artikeltje! RT @janseurinck: De iPhone en het systeem http://t.co/AnB9sneU
‘Werk, de plaats waar ik 8 uur per dag verouderde technologie gebruik’ (vrij naar Peter Hinsen in Digitaal, het nieuwe normaal).
Naïef is het niet, maar ik betwijfel wat of alle bedrijven hier al klaar voor zijn. Hier begint het al. Blackberry is de norm, maar ik zag al een collega met een Galaxy SII rondlopen.
Is toch redelijk logisch? Mijn werkgever stelt enkel non-smartphone modellen ter beschikking. Wil je iets beters, dan koop je het zelf en ben je zelf helemaal vrij in keuze.
Voor laptops en pc’s geloof ik niet in het BYOD-concept, maar voor smartphones lijkt het me toch iets anders en vooral persoonlijker van keuze.
just do it, maar nu door @janseurinck http://t.co/dEaZ05lG
Niet iedereen die een iPhone heeft, verkreeg die op kosten van het werk ook he. Ja … ook ik heb mijn eerste 2 iPhones gekocht uit eigen zak, met volle overtuiging.
Is het een toestel waarmee ik sneller de zaken kan doen die ik moet doen, dan ben ik persoonlijk ook bereid om voor dat toestel een deel van de kost uit eigen zak te betalen. En het hoeft daarom geen iPhone te zijn, maar voor mij is dat nog altijd het toestel waarmee ik het snelst de zaken gedaan krijg die ik wil gedaan krijgen.
Wil mijn werkgever dat ik specifiek een type smartphone moet gebruiken omdat het beter ‘binnen zijn systeem en netwerk draait’ dan vind ik dat hij voor die kost moet opdraaien, en niet omgekeerd.
Wil mijn werkgever per se dat ik een Windows Phone 7 gebruik omdat hij geen mensen in huis heeft die iets afweten van iOS of Android, tja … dan is dat zijn probleem en niet het mijne vind ik dan …
Tijdje geleden door een journalist gevraagd uit te leggen hoe een iPad werkte en wat de voordelen waren. Hij moest er een artikel over schrijven naar aanleiding van een interview met iemand die een app had ontwikkeld. Alhoewel hij overtuigd was van de impact op zijn sector had zelf geen iPad omdat hij vond dat zijn werkgever hem die moest geven. 6 maanden later had hij er nog geen en wachtte hij nog steeds op een initiatief van zijn werkgever. Ik wil in het midden laten of het aan een uitgever is om al zijn journalisten een iPad te geven maar het lijkt me van de journalist wel een gebrek aan passie en ambitie om zelf geen actie te ondernemen.
geschreven om te lezen http://t.co/Ab5Y4v8t via @janseurinck