Het tribunaal

Yanina Wickmayer en Xavier Malisse zijn geschorst door het Vlaams dopingtribunaal voor het herhaaldelijk niet invullen van hun whereabouts. Eén jaar staan de Belgische wissel op de tennistoekomst en de eeuwige belofte aan de kant. Waarvoor?

Omdat ze hun papieren niet hebben ingevuld, eigenlijk, feitelijk. Meermaals niet hebben ingevuld eigenlijk. Omdat ze daarvoor al een verwittiging of drie voor hadden gekregen, eigenlijk. Aangetekende brieven.

Intussen is het kot te klein. Sportjournalisten schrijven scha en schande, zogenaamde kenners verdringen zich om de échte toedracht van de beslissing toe te lichten, advocaten zoeken druk naar fouten van het gerecht, de publieke opinie schreeuwt moord ende brand.

Diezelfde publieke opinie vond het goed dat Boonen niet werd geschorst wegens meermaals recreatief gebruik van cocaine. Vond het terecht dat Rasmussen uit de tour werd gezet omdat hij de boel had belazerd met zijn whereabouts.

Wickmayer en Malisse kregen de minimumstraf voor hun vergrijp(en). Omdat niet bewezen is dat ze bij de verkeerde apotheek zijn langsgegaan. Toch is het kot zwaar te klein. Omdat de verontwaardiging selectief is. Rasmussen is een engerd die obsessief met zijn gewicht bezig is, Wickmayer en Malisse zijn sympathiek en lach in de camera. Ze zijn Vlamingen. Zoals diezelfde publieke opinie. Dat treft.

De (minimum)straf die Wickmayer en Malisse opgelegd kregen is een afrekening met de laksheid waarmee sommige topsporters ingaan op hun administratieve verplichtingen. Omdat ze het gevoel hebben dat het podium waarop ze staan hen onaanraakbaar maakt voor aangetekende brieven. Omdat hun omgeving het wel goed vindt zo, met niet teveel druk van papierwerk. Omdat ze rekenen dat rechters een onderdeel vormen van de publiek opinie. Omdat ze gegokt hebben. En verloren. Deze keer.