Ik heb getwijfeld over Vlaanderen
Waar zijn wij mee bezig
Niet in mijn naam

Er is heibel ontstaan, zo hoor ik overal, rond een artikel dat in Le Soir werd gepubliceerd. Bart De Wever is verontwaardigd omdat in het kader van een opiniestuk over de Vlaamse wooncode en de regelgeving inzake Wonen in eigen streek werd verwezen naar etnische zuiveringen. Dat alles middels een niet heel subtiele foto van een Nigeriaans massagraf.

De reactie van De Wever is voorspelbaar, de reactie van de Vlaamse media ook. Korte situatieschets, Bart De Wever gebeld, Béatrice Delvaux gebeld. We hebben een rel. Eentje met een communautair sausje, dat werkt altijd makkelijk qua tegenstellingen.

Waar er echter in heel veel verschillende talen (niet alle) over wordt gezwegen is de grond van de zaak. Het uit 1998 daterende decreet dat het Wonen in Vlaanderen moet regelen. Daarin staat dat huurders van sociale woningen Nederlands moeten spreken of bereid moeten zijn dat te leren.

Uiteraard was zulks niet genoeg. Want hoeveel procent van de bevolking woont er in een sociale woning? Mensen met “gewone” huizen kan je niets opleggen. De francofone olievlek breidde zich uit en zou binnenkort de gehele Brusselse rand hebben overspoeld. Dus moest er drastischer opgetreden.

Wonen in eigen streek zou de oplossing zijn. Via wat wetgeschrijf zou één en ander een halt worden toegeroepen. Een band met de nieuwe woonplek zou noodzakelijk zijn, anders kon je dat droomhuis wel op je buik schrijven. De gebieden waar de maatregel van kracht zou worden werden op maat van de Brusselse rand geschreven.

Dat betekent dus concreet dat ik geen huis in de gemeenten die onder de maatregel vallen, zou kunnen kopen. Omdat ik daar geen familie heb, omdat ik er nooit heb gewoond en geen vrienden heb. een situatie die zeer vergelijkbaar is met de manier waarop ik vijf jaar geleden in Borgerhout strandde.

Is dat soort regels niet een heel provinciale manier van werken? Is dat niet wat kortzichtig?

Ja hoor, maar nog is het niet genoeg. Ook bouwpromotoren doen mee en omdat gemeenten nu eenmaal bouwvergunningen uitschrijven en bouwmaatschappijen leven van bouwen, laten ze de lijsten van potentiële kopers nakijken. Franstalige kopers komen er de facto niet meer in. Ongelofelijk vind ik dat.

Wraakroepend, provinciaal, laagbijdegronds. Die immohandelaren, ik heb het altijd wat vreemd gevonden. Nu ook nog wetgevende macht. Niet in mijn naam.