De iPad: het blok erop

Hier ten huize zijn drie iPad’s in omloop. Een grote van mijn lief, een iPad mini van de eerste reeks nog en een nieuwe iPad mini. De eerste mini, uit 2013 ook alweer wordt gebruikt door Juul, de oudste zoon. Hij speelt er Lego games mee en Angry birds. Op de nieuwe wordt deze blogpost geschreven. Het is mijn mobile office.

ipad_mini_blok_focus_keyboard_case

Sedert kort worden de twee mini’s beschermd door een nieuwe hoes uit de BLOK reeks van Logitech. In 2013 heb ik van hetzelfde merk al eens een keyboard getest. Deze keer kreeg ik twee exemplaren ter beschikking, een bumper voor de mini van Juul en een keyboard voor vader.

Bij Logitech beweren ze dat de BLOK een val van degelijke hoogte kan opvangen en als je naar het materiaal kijkt en voelt, heb je wel het gevoel dat je materiaal goed beschermd is. Als ik een blog had waar ik stukken van mensen mee verdiende, had ik de proef wel eens op de som genomen maar ik ga het zo moeten formuleren: die van de PR zegt dat en ik heb de indruk dat die mens wel van de betrouwbare soort is. Voor wat betreft de kinderversie van de iPad dus: helemaal geslaagd daarvoor. Je kan in plaats van dertig keer volstaan met tien keer ‘let op met die iPad’.

Het opladen van het BLOK met keyboard moet zowat de enige downside zijn. Bij Apple hebben ze die verschrikkelijke gewoonte om afwijkende adapterformaten te leveren bij al hun toestellen. Kan je dus twee keer raden: het Logitech BLOK keyboard laad je op met een standaard micro USB, je iPad doe je dus met zo’n Apple only ding. Gelukkig heb ik dan overal wel zo’n kabeltjes wegens al jaren HTC telefoon op zak en Polar om de pols.

In tegenstelling tot de folio toen, ben ik wel heel enthousiast over het nieuwe iPad klavier. Mogelijks omdat ik deze keer een langere testperiode heb gehad. Zo’n keyboard is een beetje mentale training. Eens je het gewoon bent, tik je er net zo hard op als op het klavier dat ik dagelijks op kantoor gebruik om te tikken of het klavier van mijn MacBook Air.

Als je het meeste van je werk in the cloud doet, zoals ik en je hebt een mobiele levensstijl zoals ik, dan is zo’n klavier dus echt handig. Je hebt ineens een kantoor op handtasformaat bij de hand.

Angst blijft een slechte raadgever

Precies omdat justitie een kwestie van balans en evenwicht is, d.i. een “ars aequi et boni” die geen extremiteiten verdraagt, ook niet in de bestrijding van het kwaad, lijkt het beter overdrijving en polemisering te vermijden. Onder het motto naar de angsten van de mensen te luisteren, zou men die angsten -zij het ongewild- kunnen aanwakkeren. Is de angst van de bevolking begrijpelijk en concreet, dan blijft ze voor de bewindslieden een slechte raadgever.

Geschreven door en gelezen bij minister van justitie Koen Geens

De invloedrijkste politicus van de voorbije 25 jaar

… deze maatregel (is) het zoveelste bewijs dat Filip Dewinter van het Vlaams Belang de invloedrijkste politicus is van de voorbije 25 jaar. Langzaam maar zeker hebben ook de meeste andere partijen zich een aantal vileine aspecten van dat heimelijk racistische wereldbeeld eigen gemaakt. Het vergif zit in alle hoeken en kanten van het debat.

Geschreven door Joël De Ceulaer, gelezen in De Morgen

Handen uit de mouwen Hinssianen

Hinssianen zijn (…) de nestbevuilers van ons jong maar prachtig ecosysteem van startende en innovatieve ondernemers. Ze hebben over alles en nog wat een mening, maar vooral zijn ze doordrongen van het feit dat het ‘hier’ niet kan en dat het ‘daar’ beter is. Bovendien hebben ze zelf zelden of nooit geopereerd buiten de beschermde cocon van één of andere grote onderneming.

Geschreven door Bruno Segers. Gelezen bij DataNews

On the internet, nobody knows you are dead

Het was 24 mei. Ik postte een tweet en stapte bij de dokter binnen. De avond ervoor had ik nog een Facebook-update met cliffhanger gepost. Zou het me lukken om lenzen in en uit mijn ogen te krijgen?

De dokter schreef me rust voor en ontspanning. Dat internet moest het maar even zonder mij doen, besloot ze. Ik luister naar mijn dokter. Het was zij die er in slaagde me traag te doen lopen toen ik het aan mijn knie had. Dat wil wat zeggen.

Het was zij die me na 39869 tweets op 8 jaar (voor je gaat rekenen: dat zijn er zowat 13,65 per dag gedurende dik 2900 dagen). Mijn mailbox ging op out of office, occasioneel opende ik Facebook maar zelfs de mensen die me een gelukkige 34ste verjaardag wensten bedankte ik niet. Het was niet persoonlijk bedoeld. Bijna een maand duurde de radiostilte.

Het benieuwde me op den duur wel. Of één van mijn 8729 followers op Twitter,  of één van mijn 174 volgers en 1033 vrienden op Facebook, of één van de 1834 followers op LinkedIn iets zouden merken. Niemand merkte wat. Er was niet eens wat minder ruis dan gewoonlijk.

Het is louterend. Om te weten dat, wanneer ik soms eens juich of vloek over een update die al dan niet aanslaat, dat misschien vooral voor mij belangrijk is. Het is louterend om te weten dat mijn mening over Huts, de overname van LinkedIn of het bedroevende niveau van de Belgische verdediging in de match tegen Italië er misschien niet zo toe doet.

Terwijl ik niet op het internet zat, maakte ik een lijstje van dingen die ik belangrijk vind. Online dingen doen staat daar tussen. Alsof iets me wilde danken voor zoveel stilte, werd ik door radiozender MNM opgebeld. Iemand vond dat mijn tips voor studenten met mondelinge examens aandacht verdiende tijdens de Marathonradio die ze daar hebben opgezet. Soms is je best doen zo overrated.

On the internet, nobody knows you’re a dog blaften twee door Peter Steiner getekende honden in 1993 op de pagina’s van The New Yorker. Het is 2016 en je kan met enige zekerheid zeggen dat wanneer je echt doodgaat op het internet, dat niemand je zal missen.

Dat vind ik een geruststellende gedachte. Denk jij er ook eens over na?

De po­li­tiek is op een ge­vaar­lijk pad

De po­li­tiek is op een ge­vaar­lijk pad. Ook de vak­bon­den zor­gen voor een nooit ge­zien de­struc­tief maat­schap­pe­lijk kli­maat. De re­ge­ring-Mi­chel is nu bijna twee jaar aan de macht en staat voor een kruis­punt der wegen. Ofwel gaat ze op een een­drach­ti­ge ma­nier over tot kracht­da­dig be­stu­ren ofwel zinkt ze ver­der weg in ‘rien ne va plus’ en opent ze de deur voor po­pu­lis­me à la Trump en pro­fe­ten die met slo­gans en sim­pe­le op­los­sin­gen een vals ge­voel geven van lei­der­schap.

Geschreven door Wim Van de Velden. Gelezen in De Tijd

The Biggest Culture Gaps Are Within Countries, Not Between Them

(…) demographic groupings such as occupation and socio-economic status were superior to country when capturing similarity in work-related values between people. What that means is that if you put a bunch of physicians from different countries together in a room, they are likely to have more shared work-related values compared to a group of random people from the same country. And, likewise, people in similar socio-economic conditions or with similar levels of education would have more shared values among them than with groups from their birth country.

Onderzoekers Bradley Kirkman, Vas Taras en Piers Steel beschrijven de resultaten van hun onderzoek naar culturele verschillen binnen en tussen landen uit bij  HBR