E-mail is dood en ik ben niet de enige om dat te vinden. Noch ben ik er de man naar om daar om te treuren. Het heeft zijn tijd gehad maar is nooit écht een nieuw medium geworden. Alles elektronisch dat wel, je hoeft geen postzegels meer maar à la limite is een mail een brief. Een brief die jammergenoeg wel gekopieerd kan worden.
E-mail is een vergeetput voor initiatief. Een middel voor pennenlikkers om te scoren en daarmee sisyfusoverwinning na sisyfusoverwinning op te stapelen. Je kan het hen niet kwalijk nemen mijnheer. Zij vergissen zich van doel. E-mail is het excuus voor actie. Schrijf wel en zie niet om. Liefst in tienvoud verstuurd om de schijn van actie hoog te houden. E-mail is een virus dat zichzelf verspreid en in stand houdt en als nefaste nevenwerking van productiviteit immobilisme heeft.
Een volle mailbox is de nieuwe secretaresse. De ontvanger wentelt zich in een mengvorm van schijnbare belangrijkheid en machteloosheid.
Het niet eens zo tragische omkomen van een concept dat heel even de wereld dreigde te veranderen is niet alleen op de mensheid af te schuiven. Zowel technisch als conceptueel heeft er altijd iets verkeerd gezeten.
Neem er de laatste professionele mail die je hebt verstuurd even bij. Is die mail verstuurd naar een organisatie of naar een persoon. 99,3% kans (cijfers via Data Driven) dat dit een mail is die naar een persoon is verstuurd. Stel jezelf nu de vraag of je die vraag ook naar dezelfde persoon zou hebben verstuurd als die bij een andere organisatie zou hebben gewerkt. Wat ik je brom.
Het is misschien zwaar overdreven om in termen van het personaliteitsbeginsel (vreemd trouwens hoe laag kwaliteitskranten scoren op die nogal belangrijke term in ons land) te beginnen als het over mail gaat maar toch. Een mail versturen doe je heel vaak naar een persoon. Omdat hij of zij je contactpersoon is of je kent de persoon van een gesprek of…
Ook technisch valt er heel wat af te dingen op het concept mail. Spam is een kinderziekte van een medium dat nooit een medium is geweest (ooit al eens een spam-televisiezender gezien?). Hoe vaak heb je de telefoon genomen of telefoon gekregen met de vraag of die ene mail goed ontvangen is. Niemand die zich niet een keer liet gaan en de vermoorde onschuld speelde. Om eigen of andermans bestwil.
Elk rouwproces begint met een periode van ontkenning. Veel te jong en tragisch onverwacht komt immers het overlijden. Onmisbaar en onvervangbaar schijnt de overledene. Maakt u zich geen zorgen. De wereld zal verder draaien en efficiënter bovendien. E-mail lived hard, died young.
Onlangs was ik op een bijeenkomst waar gepresenteerd diende. Eerst door iemand die iets wist te vertellen over een onderwerp waarvan ik nauwelijks kon ontrafelen waar het over zou kunnen gaan, daarna door mij. Web 2.0 en nieuwe media als aperitief was het idee denk ik.
Het zijn dagen waar ik erg naar uitkijk. Kennisoverdracht is één van mijn stokpaardjes en net dat diende te gebeuren. Ook al was het dan als intermezzo. Ik was behoorlijk in mijn nopjes, de organisatie liep gesmeerd. Niet dat ik me daar iets van aan moest trekken maar je voelt dat, als het niet helemaal ok zit.
Toen gebeurde het. De powerpoint van mijn voorganger wilde niet meer. Het gebeurde bij het overschakelen van een video naar de powerpoint. Het touchpad van de laptop gaf niet thuis. Wat gedaan? GSM’s werden getrokken. De vraag in de ogen van de inmiddels aangerukte organisatoren unaniem op driedubbele vraagtekens. Toen sprong ik op de barricades. Jeanne d’Arc en Lenin in één persoon.
Sneltoetsen was het enige waar ik aan kon denken. Het is vreemd. Niemand kent ze nog. De sneltoetsen. Alt voor de menubalk, alt-tab om snel tussen applicaties te wisselen, backspace voor vorige in explorer (want dat gebruikt het slachtoffer dan natuurlijk), control-cee – control-vee…
Veel liever gebruikt men de muis. Het meest onnatuurlijke aller aanwijsapparaten. De muis is een dictaat geworden. Ook voor mensen die zich zeker nog de periode van dos moeten herinneren. De tijd van de cd.. en andere dir /p’s.
Zo jong ben ik dat mijn eerste PC Windows 95 had draaien. Maar een beetje avontuur is me nooit vreemd geweest en het commando format c: heb ik meermaals gebruikt. Uit pure noodzaak of omdat de PC opgeschoond moest.
Zo word je dus op latere leeftijd de redder in nood op een conferentie waar je de vrolijke noot komt brengen. Ook word je de computermaker van de straat.
Mijn neef Kenny en ik hebben nogal een band. Het is moeilijk te duiden. Kleine familie. Zelfde dorp. Zelfde lagere school, ‘s avonds samen in de opvang bij de grootmoeder.
Omdat we maar een jaar in leeftijd verschillen en er in onze school met graadsklassen werd gewerkt zaten we om het andere jaar samen in de klas. Samen vakantiejobben. Na het middelbaar samen een maand gaan rugzaktoeristen door Spanje. Het geeft een beeld.
Vorig jaar kreeg hij samen met zijn lief een eerste kindje. Ine werd vorig weekend gedoopt en ik mag de rol van peter op mij nemen. Ik content en trots en alles. Dat spreekt.
Hoe je dat doet, peter zijn, dat weet ik nog niet maar wel dat ik er eentje uit de duizend te stekken heb. Een hele middag van arm naar arm, koud water over dat kopje, zeven handen boven dat hoofdje en niet een keer een traan of zelfs maar het lachen verliezen.
Een speelkameraadje voor onze uk straks. Het leeftijdsverschil zal niet zo ver uit elkaar liggen. West-Vlaanderen en Antwerpen zijn dat wel. Daar vinden we dan wel iets op.
Dit semester gaf ik het vak marketingcommunicatie aan de studenten van Birm. Na een aantal lessen begon het me te dagen dat een zuiver theoretisch examen tekort zou doen aan het doel van de lessen. Kennis mag dan macht zijn, the proof of the pudding enzoverder enzovoort.
Dus liet ik mijn laatste les vallen en organiseerde ik gisteren een case-examen. Eén van de doelstellingen van de module luidt niet voor niets “de cursist kan een reclamecampagne ontwikkelen”. Net dat liet ik hen doen. Eerst dacht ik een cultuurproduct te laten promoten omdat ik daar nogal thuis in ben maar uiteindelijk werd het Google TV. Kwestie van het voor hen niet te moeilijk te maken om informatie te bemachtigen.
De opdracht: ontwikkel mij een campagne rond de lancering van GoogleTV in België. Een aantal uitgangspunten en analyses verzon ik zelf bij elkaar, de rest lag in hun kamp. Samenwerking, planning en creativiteit centraal. Ze deden dat goed, echt waar.
Beginnen met een swot-analyse, de concurrentie analyseren, pas daarna beslissen wat de boodschap wordt, alles netjes op een rij. Goed samengewerkt,, goed nagedacht, goed voorbereid, goeie ideeën. Toch twee dingen vergeten waar ik in de les nogal de nadruk op had gelegd. Dat vond ik spijtig voor hen, omdat ik weet dat ze het eigenlijk wisten maar niet gezegd is niet gescoord. In mijn tijd (want ik hoor bij de laatste licentiaten) heette dit “we zijn er vanaf”.
Ik ga dat volgende keer (dat zal vermoedelijk in academiejaar 2011-2012 zijn) opnieuw doen, zo’n praktisch pre-examen. Voor mijn huidige studenten volgt volgende week nog een theoretisch examen waarvan ik weet dat ze dat allemaal goed gaan doen en dan zit het jaar erop.
De Apple-fanboys van tech45 vierden vorige week nog dat de iPhone die iedereen al kende ook écht bestond. Dinsdag mochten ze het ding nog eens helemaal tot in detail ontleden. Van het scherm (ik: fantastisch!) tot de front-facing-camera (ik: geloven ze echt dat iemand dat ooit gaat gebruiken?) en terug naar de vorm (ik: mooi design).
Mij werd de gelegenheid geboden in de rand even tekeer te gaan over de Android 2.1 update van de HTC Hero en doctorandus Smetty mocht vertellen hoe Google maps je nu ook gratis de weg kan wijzen naar Frituur De Gouden Saté in Gent. Je zou ons de Google (ondergetekende) en Android (zowel Cindy als ik) fanboys (m/v) kunnen noemen.
De nieuwe google-zoekindex caffeïne en de toekomstplannen van twitter met t.co zijn de andere grote onderwerpen. Niet dat we vergeten zijn dat XBOX een nieuw speelgoedje heeft dat Kinect heet. Of dat Apple in alle stilte (!!!) een nieuwe MacMini in de markt heeft gezet.
Dat alles levert om en bij het uur luisterplezier (afhankelijk of je alles even interessant vindt). Live zijn we zelfs nog beter (vinden sommigen). Je kan erbij zijn en ons souffleren of bekritiseren via de chatbox op maandag 28 juni. Luister hieronder of abonneer via iTunes.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Doken er gisteren toch geruchten op over een op handen zijnde OTA update van de HTC Hero, vandaag is er een officieel statement van de firma. De update komt dus in twee delen: eentje deze week, het andere eind juni. Officieel en bevestigd door mijnheer en mevrouw HTC zelve. Dat weten we dan ook weer.
“Android Éclair update for HTC Hero will be released by the end of June. The upgrade will come in two parts, the first of which will roll out from this week and will be detected when the Hero next automatically checks for software updates. The second part of the update will follow towards the end of the month. As the second part of the upgrade will wipe all data on the handset, Hero users should ensure any important data has been backed up before proceeding with the installation. Due to the size of the update, wherever possible, we would advise using a WiFi connection for this download to avoid additional data charges.”
Of we daar blij mee zijn? Matig, zeker als we weten dat hij er ergens al is, dan zie ik niet het punt om langer te wachten. Een update in twee delen is vreemd. Maar kom. Laat maar komen. Graag de volgende keer iets beter inschatten wanneer die updates komen. Dat helpt om de klantentevredenheid hoog te houden.
Godfried en de zijnen mailden me een tijd geleden. Of ik zin had om mee te brainstormen over de mogelijke relatie tussen overheid en sociale media? Vaneigens dat ik daar zin in heb. Zeker als de titel van het project open overheid luidt en er suggestief werd gekozen voor een .nu extensie voor de bijhorende blog.
Om de openheidsidee kracht bij te zetten werden ook mensen van buiten de overheid betrokken in de brainstorm. Feest en vuurwerk! Zo krijg je discussie en input. Zo krijg je een beeld van wat het is en wat het zou kunnen zijn. Zo hoor je voorbeelden uit binnen- en buitenland. Ervaringen uit gemeentebesturen en mensen van het federale niveau. Externe consultants en andere communicatiespecialisten.
Het buitenland staat op vlak van open overheden veel verder dan wij. Voor we in België een fix my street zullen hebben, is er nog een hele weg af te leggen (no pun intended). Dat kijken naar het buitenland is ook mijn grote vrees bij dit project. Als we nu starten met een project in het spoor van, dan zijn we binnen tien jaar nog aan het achtervolgen.
Zeker wanneer er op de werkvloer wordt gesproken van het afsluiten van sociale netwerken. Wanneer er een sociale firewall wordt opgetrokken tussen de burger en de overheid, dan vrees ik dat we met een eliteclubje hebben samengezeten.
Er zijn in dit land veel ambtenaren. Te veel zeggen sommigen. Laat ons van dat kwantitatieve voordeel gebruik maken om van de overheid een open huis te maken. Het is niet omdat de putten in de weg niet op het internet staan dat ze er niet zijn. Het is door klachten op te lossen dat de burger vertrouwen krijgt in de ambtenaar en daarmee in de overheid.
De eerste stappen zijn gezet. Het is een onvermijdelijk proces. De overheid moet zichzelf verantwoorden tegenover de belastingbetaler. Daarbij is alle begin van een échte open overheid goed. Vind ik.
Er is een goed team. En er is enthousiasme. We komen er wel met die overheid. Geef ons een paar jaar. Het is een tanker die gekeerd moet worden.
