geschreven om te lezen
Geen idee of het te maken heeft met de Katholieke scholen die ik heb bezocht, of het aangeboren of aangeleerd gedrag is maar ik heb een sterk ontwikkeld schuldgevoel. Het halve idee dat ik iemand wat tekort heb gedaan, laat mij al in een kramp schieten. Egel style, stekels omhoog.
Dat weten is het begin van alle wijsheid en we zijn er mee bezig om daar los van te komen. Het duurt wat langer dan gepland.
![the white party [guilty pleasure]](http://farm8.staticflickr.com/7146/6708436411_57b868890b.jpg)
Eén en ander zorgt ervoor dat mijn lijstje ‘guilty pleasures’ sterk lijkt op een commercieel geruit blad papier. Een waslijst aan mogelijke invullingen maar slechts een paar vage schetsen. Niet dat ik geen plezier heb, verre daarvan. Bij tijd en wijlen heb ik een te kekke tijd met mijn lief en ik lach mij wel eens een hoedje met onze Juul. Guilty schuilt dan nooit om de hoek.
Als guilty om de hoek staat is het plezier er voor mij al lang af. Als ik mij in een vlaag van zinsverbijstering doorheen een zak m&m’s sla, dan kan ik niet zeggen dat ik daarvan geniet en dat zou toch tenminste de bedoeling moeten zijn als je het een guilty pleasure wil noemen, niet? Zelfs van mijn decadente broodjeskeuze geniet ik niet zoals eertijds.
Zoals gezegd: last heb ik daar niet van maar ik stel me voor hoe het zou zijn om guilty pleasures te hebben. Om een dag verlof te nemen gewoon omdat het zonnig is of omdat ik daar behoefte aan heb. Een dag niets doen of zo een sauna ofzo. Wandelen langs de zee zonder dat ik denk: juist ja, Hipster is een leuke foto-app, laten we dit moment even delen, zo hebben meer mensen er genot van.
De fuck-you-wereld-nu-is-het-even-aan-mij-ook-al-weet-ik-dat-ik-dit-beter-niet-kan-doen-knop heb ik nog niet bij mezelf kunnen ontdekken. Het was maar door dit thema van wijvenweek dat het nog eens in me opkwam om er nog eens over na te denken. Geen idee of ik het zou kunnen. Misschien ben ik niet wijfs genoeg?
Foto: cc door Paul G
Er was een tijd dat ik beter gekleed was dan nu. Toen werkte ik in backstages van theaters en toen werd ik ‘het hemde’ genoemd. Mijn vele hemden, in hun kleuren divers maar in hun opvallendheid behoorlijk uniform zaten daar voor iets tussen. Ik hou van hemden. Zo lang ik ze niet moet strijken.
Die tijden zijn lang vervlogen. Niemand noemt mij nog het hemde en mijn lijn is er sinds die dagen niet op vooruitgegaan. Mijn collectie hemden is onderverdeeld in: draagbaar en wachtend op een betere lijn. Niet dat ik erg dik ben. Er was gewoon een tijd dat ik magerder was en die hemden zijn toen gekocht.
foto: dezmona.com
Mijn favoriete olifantenpijpenkostuumbroeken die ik per twee kocht omdat ze mijn favoriete olifantenpijpenkostuumbroeken zouden worden, daar kan ik al een tijd niet meer in. Zij vervingen een andere olifantenpijpenkostuumbroek die stuk is.
Nu luidt het gezegde dat de kleren de man maken en het moet gezegd: ik heb geen stijl. Ik hou van dingen waar ik me lekker in voel en speciale dingen. In vervlogen tijden, noch voor de hemden, frequenteerde ik slechts één winkel. Els, die de zaak uitbaatte, haalde haar meest flashy collectie voor mij boven en liet niet na mijn derrière van een compliment te voorzien.
Soms denk ik wel eens: ik zou een stijlvolle man willen zijn. Dan zou ik kostuums dragen zoals Daan. Dan zou ik kringloop- en tweedehandswinkels afschuimen en daar de coolste pakken weggrissen voor iedereen. Dan zou ik me vol zelfvertrouwen over straat bewegen en Bitter sweet symphony zinnen en mijn schouders bewegen als om iedereen duidelijk te maken dat ik niet uit de kant zou gaan.
Voor alles zou ik een rokskostuum voor mannen willen. Dat kan raar klinken en ik denk niet dat ik dat ooit al eens heb neergeschreven maar ik wil dat al jaren. Al van in tweede kan ofzo. Ooit heb ik dat eens in een boekje zien staan. Het was iets Japans dacht ik. Geïnspireerd op Kendopakken neem ik aan. Of een andere exotische gevechtssport.
De mannen van Dez Mona hebben van die pakken die door Veronique Branquinho zijn gemaakt. Als ik dat kon betalen en ik zou er de passende accessoires voor hebben, ik zou niets anders meer dragen. Ja maar Jan, dat zijn dingen voor op een podium te dragen, dat is niet echt, niemand draagt dat in het echt. Dat geloof ik best. All the world’s a stage, and all the men and women merely players.
Deze week was ik er niet in de Tech45 podcast. Het ging over iPads in de klas. Twee scholen in Vlaanderen verplichten in de komende jaren elke leerling om een iPad aan te schaffen. Shiny new devices in het onderwijs, ik ben daar voor. In theorie. De praktijk is wat minder fraai.
Mijn collega’s van Tech45 zijn de max maar ze misten tijdens de discussie de essentie van het verhaal. Een iPad in de klas zou € 40 per trimester kosten en dat is niet veel maar we lanceren bij deze een onderwijs met drie snelheden.
Niet elke ouder kan immers € 40 ophoesten. Ook niet per drie maand. Het gaat hier immers niet over één iPad maar als je drie kinderen hebt die tegelijk in het middelbaar zitten, een situatie die niet eens zo denkbeeldig is, dan gaat het over € 120 per drie maand en dat is gewoon veel voor sommige mensen. Dan zijn er over een periode van vier jaar nog geen accidenten gebeurd want hoe ging jij zo om met je boekentas toen je 12 tot 16 jaar was?
Het argument dat er dan geen boeken meer moeten worden gekocht, houdt gewoon geen steek. Geen enkele uitgever die er ook maar over denkt om zijn boeken gratis weg te geven omdat ze op de iPad komen. Wel integendeel, in niet eens zo weinig gevallen zijn e-versies van boeken duurder dan de papieren versies.
Zet daar nog wat interactieve rekenapps en een atlasapp en een woordenboekapp en hoe gaat dat met apps. Je installeert wat, klasgenoten willen het ook en tel die kosten er ook maar eens bij. Dat de iPad directer aansluit bij de leefwereld van de leerlingen is zo’n eerstewereldredenering dat ik heel even heb moeten overwegen om mijn luistersessie op de trein te staken.
Met deze verplichte aankoop gaan we kinderen met een lagere sociale klasse naar scholen sturen die geen iPads en geen Smartboards en geen flashy dingen gaan kopen. Sociale klasse is, zo leren onderzoeken aller landen ons, zijn een betere voorspeller van de toekomst van leerlingen dan de school waar ze heen gaan. Als we ons onderwijs maar duur genoeg maken, dan gaan we ghettoscholen creëeren van mensen met mindere kansen die we geen toegang gaan geven tot het eerstesnelheidsonderwijs dat wij iPadmensen voor onszelf aan het bouwen zijn.
Daarom is de iPad in de klas zonder achterliggende sociale meerwaarde een elitaire bedoening waarmee we alvast de maatschappij van morgen niet langer in twee (begoed versus niet-begoed) maar in drie of vier delen aan het splitsen zijn met een digitale as van ouders die het gewoon niet kunnen betalen en ouders die zich dubbel zullen plooien en zullen krabben en er toch geraken voor hun kinderen.
De discussie bij tech45 kan je luisteren via de site of hieronder met de playknop
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Foto: Flickr cc door flickingerbrad
Laatst werd ik geïnterviewd door de v@kb0nd. Het ging over werken en jongeren en hoe ik dat zo een beetje zie en wat ik zo vind van de vakbond en wat ik zo vind van werkgevers en hun organisaties en wat ik dacht over de werk-privébalans en hoe dat voor mij zit. Het artikel moet nog verschijnen maar dit weekend hoorde ik op de BBC een discussieprogramma van het type we zetten er ons eens een uur voor en we praten er eens over.
Blijken ze in het Verenigd Koninkrijk zowat met hetzelfde probleem te zitten als hier. Een pak dagen waarop er niet of minder wordt gewerkt omdat deze of gene vakbond, actievereniging of woede het beu is en er het blok op legt. Over het zeekanaal dat Noordzee heet, kijken ze dan naar Duitsland.
In Duitsland zijn ze al tot het besef gekomen, zo klonk het in die podcast dat vakbonden en werkgevers aan dezelfde kant staan. Die van werk namelijk. Werk als tegenstelling van geen werk. In de podcast werd een voorbeeld gegeven van een bank met afdelingen in Duitsland en het VK. Bij de oosterburen is geen man moeten vertrekken, bij de Britten is één job op vijf geschrapt.
Hoe ze dat doen bij de Duitsers? Met systemen van tijdelijke werkloosheid en met inspraak van de werknemers en werkgevers en dan gaan mensen tijdelijk wat minder werken en dan past de staat wat bij en dan past het bedrijf wat bij en dan houdt dat bedrijf zijn werknemers die de job kennen en de mensen die werk hebben wat ze graag doen kunnen dat blijven doen. #winning denk ik dan. Moeten wij ook hebben.
Alleen blijft daar het probleem van het importeren van een idee. Het kopiëren van een idee eigenlijk en dat dat niet zomaar werkt. Net zoals een bedrijf dat vastgeroest is geneigd is te kijken naar een concurrent die het wel doet en dan denkt dat hetzelfde doen tot succes zal leiden. Knap vergetend dat het te kopiëren bedrijf al jaren zo draait en dat het nog voor de copycat zijn implementatie heeft gedaan, dat bedrijf alweer twee stappen verder staat. You can import an idea but you cannot import a culture.
Aan een cultuur kan je echter werken en ik denk dat veel jonge mensen daar klaar voor zijn en ik denk dat veel nieuwe bedrijven daar ook klaar voor zijn, dat we niet meer gaan denken vanuit werkgever en werknemer en dat we niet meer gaan denken van iedereen langer werken behalve ik want ik heb een zware job en als ik 50 ben kan ik me toch zeker de moeite niet meer getroosten om een computerprogramma te leren want die jonge gasten zijn daarmee opgegroeid en ik niet.
En we moeten stoppen met zagen. Zagen over de overheid waar we belastingen aan betalen en stoppen met zagen over werkgevers die ons verkeerd behandelen en stoppen met zagen over de spoorwegen. Waarom de energie die we daar met z’n allen en dagelijks aan opstoken gebruiken om iets positief te doen.
Ergens begint het met trots denk ik. Waar ik nu werk zijn we trots op wat we doen. Eigenlijk wordt er bij ons niet over het werk gezaagd. Ja, er zijn momenten dat het allemaal wat veel is en ja er zijn collega’s die al eens een mindere dag hebben en ja de baas… ah nee, die zit ook op internet, juist.
Nee serieus. Volgens mij zouden meer werknemers dat moeten hebben. Trots voor wat ze doen en voor wie ze werken en als de werkgever dat niet kan smaken, dan moet die maar op zoek naar een ander. Als het niet werkt, dan werkt het niet. Volgens mij moeten meer werkgevers of ondernemers dat doen. Ja de staat plukt je kaal en ja er is papierwerk maar verlies je niet nog meer door met je neus aan de klaagmuur te staan en te hopen op verlossing?
Laatst schreef ik hier nog over de Acer Allegro en binnenkort komt hier mijn review van de Lumia 800 die iedereen intussen al zal kunnen voorspellen maar eerst neem ik graag even tijd om te vertellen over de HTC radar en wat ik daarvan vond.
Lange tijd was ik nogal een fan van HTC. Het is op deze pagina’s al vaak over mijn HTC Hero gegaan en als ik het ‘vroeger was alles beter’ liedje zing, dan denk ik aan mijn HTC P4350. Het digitale equivalent van mijn eerste lief. Vandaag ben ik met een ander. Ze heet Samsung Nexus en ik hou veel van haar. Het laatste jaar hebben ze het daar in Taiwan niet zo goed gedaan. Dat zie je aan de cijfers. Dat zie je aan de HTC radar.
Het is een boutade geworden waar niemand ooit nog de oorsprong van achterhalen maar een telefoon is geen toestel om mee te bellen, it’s a fashion accessory. Als ik een fashion accessory zou moeten noemen dat vergelijkbaar is met de HTC radar, dan zou ik spontaan voor de Pearl bril gaan. Het doet wat het moet doen en doet dat zelfs heel degelijk maar het is saai, je kan dat niet anders zeggen.
Geen idee wie de Jonathan Ive van HTC is maar zij is niet uit hetzelfde stuk marmer gebeiteld. Leg de lower- en midrange HTC’s van de laatste pakweg anderhalf jaar bij elkaar en je ziet een reeks kopieën. De HTC Radar is die kleine met het windowslogo op.
Zet je het toestel op, dan krijg je dus die Windows Phone tiles waar ik hier al eerder over sprak. Sommige mensen (ik heb vooral het gevoel dat zij iPhonegebruikers zijn) lopen bijzonder warm voor het OS. Zo niet ik. HTC heeft ook op dit besturingssysteem een senselaagje geschilderd maar heel veel veranderen doet dat niet.
Gewone gebruikers misschien wel, die zouden dat kunnen appreciëren, die installeren niet zo makkelijk apps (echt waar). Zelf vind ik de Photo enhancer (maak je foto’s hipper dan ze in werkelijkheid zijn) wel een goeie. Andere applicaties als de zaklampfunctie en locations (foursquare maar dan zonder gebruikers) vind ik dan weer niet nodig.
Als dat de reden is dat zo’n HTC telkens achterloopt op de lancering van de nieuwe versies van een OS, dan kan ik alvast tegen microsoft zeggen: jullie zullen dat nog beklagen dat jullie niet rigoureus hebben vastgehouden aan het één OS en hetzelfde voor iedereen verhaal. Sense op Windows Phone is dan misschien geen laag zoals het dat op Android is maar toch. Maar toch. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb Steve.
Bij gebruik deed ik twee dagen met een batterij. Dat is verdomde veel voor een smartphone maar het moet gezegd dat met het ontbreken van echt mega-super-cool-fantastische apps op het platform, zo’n Windows Phone wel goed is voor je Smartphonehygiëne. Wat je jezelf ook bij die term wenst voor te stellen.
Als je graag wat specjes hebt zou ik kunnen zeggen dat het 3,8 inch S-LCD scherm van de Radar me noch in positieve, noch in negatieve zin is opgevallen. Dat S-LCD doet het als technologie nog zo slecht niet en de resolutie is met 480 bij 800 aardig. Met 512 MB RAM zit je dezer dagen aan het lagere eind van het smartphonespectrum maar ook daar: Windows Phone lijkt me niet veel nodig te hebben om degelijk te presteren. Het is zo standaard als wat bij de eerste Mangophones. Ook de 1 GHz Snapdragon processor hebben ze bij Microsoft per schip aangekocht en ook HTC heeft er daar een container of 37 van mogen hebben. Cameragewijs doet het ding 5MP en HD ready (720 lijnen dus) video.
Degelijk allemaal, daar niet van. Voor € 369 heb je eigenlijk ook recht op een leuk design. In hardwarestandaardisatie zit inherent al het verdwijnen van differentiatie ingebakken. HTC vergeet zich met dit toestel af te zetten en ik vind dat jammer. Gelukkig zijn hun nieuwe toestellen wel weer leuk en dat stemt me gelukkig.
Sponsor
Laatste reacties