(Geen) Fotograaf

Zelf ben ik geen amateurfotograaf. Soms voel ik mij een uitzondering in die categorie. Wie zichzelf een beetje respecteert, valt al snel onder die categorie. Vroeger kon ik fotografie als kunstvorm niet inschatten. Ik durf dat toegeven. Die gedachte heb ik inmiddels weten bij te stellen. Er zijn gewoon heel veel slechte fotografen, het was dat aspect van de fotografie wat mij in verwarring bracht.

Nu zou ik soms een amateurfotograaf willen zijn. Met zo’n groot toestel dat ik dan een body zou noemen en een tas vol lenzen. Ik zou dan bedelaars fotograferen en mensen die zitten te knuffelen op bankjes in het park, verlaten industriepanden en ouden van dagen die het weer en triviale onderwerpen bespreken en daarbij gesticuleren, toeristen die met een kaart verloren lopen en joggers die afzien, ook al slenteren ze maar wat af. Niets zou nog veilig zijn voor mijn alziend oog. Mijn werken zouden titels dragen als compositie nr 1 en monkey bussiness, pulp faction en more equal than others.

Jammergenoeg heb ik geen Canon of Nikon met tele-, breedhoek- en fisheyelens. Daarom ben ik ook geen fotograaf, in zekere zin. Soms zie ik dingen die de moeite van het fotograferen waard zijn. Vaak zie ik mensen waarvan ik denk: die heeft stijl en eigenlijk zou die op een coole manier gefotografeerd moeten worden. Ik stel me voor dat ik hen aanspreek en dat ik vraag of ze vijf minuutjes hebben, ik ben namelijk fotograaf en ik heb als doel het leven te documenteren in stilstaande beelden.

Met mijn compacttoestel maak ik mezelf belachelijk als ik ze halt laat houden. Misschien word ik aangegeven wegens inbreuken op de privacy. Foto’s van verlaten steegjes blijven stilstaande beelden van verlaten steegjes en kijk ik daar dan ooit nog naar? Niet als ze uit mijn fototoestel komen, misschien.

Jammer eigenlijk. Ik zou het wel eens willen proberen, amateurfotograaf zijn. Uit sociologisch perspectief. Om te kijken wat ik dan zou fotograferen. Zou ik mensen aanspreken en hen vragen om te poseren? Zou ik dwalen en thuiskomen met een lege flashcard omdat er telkens wel wat scheef zat, een verkeersbord ofzo? Zouden mijn foto’s in de smaak vallen en zou ik er talent voor hebben? Het zijn dingen die ik mij afvraag. Soms.