The long tail

Zowat twee eeuwen geleden heb ik ‘The long tail’ van Chris Anderson gelezen. De mens die je moet kennen van Wired en van zijn boek Free, wat zowat één van de meest ongelezen gratis e-books ter wereld moet zijn.

Enfin. In een niet zo ver verleden schreef de man eens een blogpost en het bleek er een van de geniale soort. Er werd besloten een boek van te maken. Zijn ontdekking of enfin, wat hij in een concept wist te gieten werd ‘The long tail’ gedoopt.

Een economisch concept, compleet met grafiek en alles dat aantoont dat je niet alleen met blockbusters veel centen kan verdienen maar dat er, vooral dankzij het internet, een wereldmarkt is ontstaan dat je zelfs met producten waar slechts een minderheid in geïnteresseerd is, ook nog centen kan verdienen.

Concreet -en misschien meest voor de hand liggend voorbeeld- is muziek. Lady Gaga en Justin Bieber mogen dan met het slijk der aarde gaan lopen, jouw underground hardcore label kan aan het uiterste spectrum van de long tail nog succes kennen en meer dan de achtergelaten kruimels oppikken.

Interessant gegeven. Zat je te wachten op een maar? Komtie: interessant gegeven maar meer een blogpostreeks voor mensen die zelf liever niet nadenken. De antwoorden op examenvragen misschien. Na het uitleggen van het concept, past Anderson het toe op een reeks voorbeelden. Van de muziekindustrie en de film tot marketing.

Allemaal keurige voorbeelden maar eens je voorbij de derde reeks voorbeelden bent, heb je de modus wel door. Eens voorbij het laatste hoofdstuk zie je zelf overal long tails.

Misschien is dat wel de sterkte van het boek. Dat het net lang genoeg duurt om je te laten kijken. Misschien is dat wel de sterkte van een lange reeks voorbeelden, dat je ineens zelf kijkt. Anders kijkt. Dat je je bewust wordt van je niche. Dat die groter is dan je zelf denkt.

Of je daar een boek voor nodig hebt, is weer een andere zaak.