Kruidenieren

Vorige week was ik op de raad van bestuur lokaal cultuurbeleid alwaar ik de vertegenwoordiging van de stedelijke cultuurraad Antwerpen voor mijn rekening neem. Het ging over de bibliotheken, alwaar de raad met de lange naam wat inspraak heeft. Ik zal niet in detail treden hoe dat gebeurde maar het woord ‘kruidenieren’ viel. Even verslapte mijn aandacht. Collega Marleen had net mijn woord van de week uitgesproken.

Kruidenieren is een oud-hollands woord voor kwanselen, afdingen of afpingelen. Wanneer je kruideniert, onderhandel je dus over de prijs. Omdat dat met de kruidenier gebeurt, gaat het vaak over erg weinig geld. Op die manier heeft kruidenieren de bijklank van kleingeld maar ook van kleingeestig gekregen.

Die connotatie heeft kruidenieren gemeen heeft met het woord kruidenier, wat niet alleen op de winkelier kan slaan maar ook op een kleingeestige, krenterige persoonlijkheid. Gelukkig hadden wij in de buurt vroeger een allesbehalve kleingeestige kruidenier, Simon. Bij hem moest je niet kruidenieren.

Gelukkig is kruidenieren een praktijk die vandaag bij ons haast niet meer voorkomt. Er is wat tijd verloren met dat kruidenieren, toen dat nog bestond, beeld ik me zo in. Maar een fraai woord blijft het wel.