U

Laatst zag ik twee mannen op leeftijd, ze begroetten elkaar hartelijk op het voetpad in hun woonbuurt. Het was kort na nieuwjaar en ze hadden elkaar nog niet gezien na de jaarwende. Ze schudden elkaar de hand en tikten elkaar vriendschappelijk tegen de schouder als voerden ze daar, vlak voor mijn neus, een jarenlang geoefende choreografie uit.

Maar het is niet het plaatje waar ik het met u over wil hebben, wel over de manier waarop ze elkaar aanspraken. De twee heren vousvoyeerden elkaar. “Mijn beste wensen voor u en uw familie”. “Voor u hetzelfde, hoe gaat het met uw gezondheid”. Mijn oren spitsten zich terwijl ik hen voorbijwandelde, het eenletterwoord u bleef hangen.

Men zegt wel eens dat er te weinig respect is, sommigen spreken over vervagende normen en waarden. Het in onbruik raken van de u-vorm zou hiervoor symptomatisch zijn. Ik ben het met die mensen oneens. U en uw hebben niets te maken met respect, ze hebben alles te maken met communicatie. Wie respect eist, zal tegenwind oogsten om maar eens een klassiek spreekwoord naar mijn hand te zetten.

Je moet stijl hebben om u te gebruiken. Het gebruik van het woord impliceert dat je van de tegenpartij ook verwacht dat die u gebruikt. Je moet dat weten in te schatten. Ontvanger, context, medium, kanaal, alles moet juist zitten. Als je dan u weet te gebruiken, dat is communicatie op z’n best.

Ik zie de mannen hun nieuwjaarschoreografie doen, in de smalle straatjes rond de universiteit. Ik lees een persoonlijk bericht, verstuurd via twitter. U galmt het door mijn hooft, u danst het om mijn scherm. Stijl, dat is het. Stijl.