Stelletje amateurs

Het zit zo, ik kijk graag naar een spelletje voetbal op niveau. Ik ben, net als bij wijn of bier, geen kenner maar Champions league, wk’s, toppers in de Spaanse, Engelse of Duitse competitie, Club Brugge tegen Standard of Anderlecht als het echt moet weet ik wel te pruimen. Kijken naar voetbal is iets wat je moet leren. Voetbal is moeilijk.

Momenteel kijk ik naar de WK-finale tussen Nederland en Spanje. Een potige match, veel gele kaarten. Na 90 minuten nog geen doelpunten, laat staan een winnaar. Op twitter speelt zich een ritueel af. Zij die kijken becommentarieerden, zij die niet kijken vragen zich af waar wij (ik hoorde bij de eerste categorie) ons mee bezighouden.

Zij die commentaar leveren willen over het algemeen doelpunten. Daarmee zou de match staan of vallen. Voor één van de twee partijen, voor het spelbeeld, voor de analyses achteraf. Wat een stelletje amateurs. Voetbal draait niet om doelpunten, dat heeft men ons door de jaren heen wijs proberen maken. Met samenvattingen en regels en ingrepen.

Dus zitten wij, stelletje amateurs, voor een keer een hele match af te kijken, valt er 120 minuten geen goal en zijn we teleurgesteld. Verwend als we zijn door ellenlange groepsfases die zich over meerdere maanden uitstrekken. Voetbal is een schaakspel met 22 pionnen, drie vervangingen en drie vreemde mannetjes (één scheidsrechter en twee trainers).

Cope with it.