De laatste keer dat ik ging zwemmen moet 4 jaar geleden zijn geweest. Het was tevens de eerste keer dat ik in Antwerpen ging zwemmen. Het 50 meterbad van Wezenberg zou mijn honger naar sport op efficiënte wijze verzadigen. 50 meter is ver als je je een tijdlang tot een ligbad hebt beperkt.
Er was een tijd waarin ik geen verkeerde zwemmer was. Goeie conditie, redelijke techniek, zeer veel inzet. Dat ik in de lagere school nooit het hoogste diploma (dat van 1600 meter zwemmen) behaalde, lag meer aan het feit dat het zwembad van Kortemark de ongelofelijke lengte van 16,73 meter had en we dus 100 keer dienden te keren wat een ongelofelijk tijdsverlies oplevert.
Daarenboven werden onze zwemuren zo werden geprogrammeerd dat ze net in de middagpauze van de nabijgelegen middelbare school vielen zodat wij met hongerklop en een gebrek aan tijd nooit ofte nimmer aan de noodzakelijke afstand konden geraken zonder doping. Iets wat de lerares LO, gezien haar zero tolerance beleid op zelfs maar spreken tijdens de les, zeker zou hebben verboden.
Van daaraf is het alleen maar bergaf gegaan. Zwemmen was op onze middelbare school geen prioriteit, wij zouden voetballers worden, zoveel was duidelijk. Daarna was er een leegte. Dat ene uur ergens in 2006 niet te na gesproken dus.
Tot gisteren. Gisteren ging ik zwemmen. Afzien in erfgoed. Niet dat ik daar zonder bril ook maar iets van kan zien. Maar toch. Mijn techniek is niet meer wat ie ooit is geweest. Mijn vrije slag heeft expressionistische trekjes. Mijn schoolslag zou mij voorzeker een buis opleveren maar vooruitkomen doe ik nog wel. Opnieuw mens sana in corpore sano worden is het doel.
De foto van Ferdinand Leys is in cc vrijgegeven door http://www.erf-goed.be/
